Υπάρχει ένα οξύμωρο: Ενώ η προσφορά του δασκάλου στη διατήρηση της γλώσσας και γενικά της ταυτότητάς μας είναι εκ των ων ουκ άνευ, η αμοιβή τους και γενικά η θέση τους στην Κοινωνία μας δεν είναι καθόλου ανάλογη προς αυτά.

Ο «Εθνικός Κήρυκας», αναγνωρίζοντας αυτές τις αλήθειες, καθιέρωσε την ανάδειξη του «Εκπαιδευτικού της Χρονιάς» εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια.

Δεν το αποφάσισε αυτό με στόχο να τα αναπληρώσει, αλλά για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, για λογαριασμό της Κοινότητας, στις δασκάλες και τους δασκάλους στην ιστορία της Ομογένειας, αυτών που ήρθαν πριν από εμάς και αυτών που θα μας ακολουθήσουν.

Ο δάσκαλος δεν έχει ανάγκες από τιμητικές αναγνωρίσεις.

Δεν έχει ανάγκη από χειροκροτήματα.

Δεν είναι εκεί που βρίσκει ικανοποίηση.

Του φτάνει η πρόοδος των μαθητών του, το χαμόγελό τους, η επιτυχία τους.

Εμείς, η Κοινωνία, έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη να αναγνωρίζουμε την προσφορά τους.

Παίρνουμε έμπνευση, κουράγιο από το παράδειγμά τους.

H σημερινή έκδοση του «Περιοδικού» είναι αφιερωμένη στην «Εκπαιδευτικό της Χρονιάς» – θα ακολουθήσει και μια σεμνή τελετή στα γραφεία της εφημερίδας μας.

Η φετινή τιμώμενη είναι η κα Βούλα Μακρινού, μια πραγματική κυρία η οποία επί σειρά ετών δίδασκε σε ομογενειακά σχολεία.

Μια δασκάλα του μέλλοντος που λατρεύει την ελληνική γλώσσα αλλά δεν μένει στα τετριμμένα.

Μια δασκάλα που δεν μένει δέσμια των διδασκαλικών πρακτικών του παρελθόντος αλλά που τολμά και παρουσιάζει μια νέα στρατηγική, τη σανίδα σωτηρίας της γλώσσας μας για το μέλλον.

Και με βάση λοιπόν τις δημογραφικές και άλλες αλλαγές, δηλαδή με βάση την πραγματικότητα, η κα Μακρινού στη συνέντευξη που μας παραχώρησε -δες σελίδα 8- λέει:

«Πλέον επιβάλλεται η ελληνική γλώσσα να διδάσκεται όχι σαν δεύτερη, αλλά έως ξένη γλώσσα, επομένως πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διδασκαλίας.»

Πόσοι αλήθεια θα διαφωνούσαν με αυτό;

Επιπλέον στον σημερινό κόσμο όπου ούτε η Ελλάδα αλλά ούτε και πολλές κοινότητές μας μπορούν να συντηρούν σχολεία υπάρχει μια εναλλακτική λύση: η διδασκαλία της με ηλεκτρονικά μέσα.

Ετσι η διδασκαλία της γλώσσας -και όχι μόνο- μπορεί να φτάσει στα πέρατα της Γης, από την Αλάσκα μέχρι τις ζούγκλες της Αφρικής, με ελάχιστό κόστος και με υψηλής ποιότητας προγράμματα.

Η κα Μακρινού αναφέρεται στο λογισμικό Rebooting Greek Schools in the Diaspora, στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος του πανεπιστημίου Simon Fraser του Καναδά με τη οικονομική βοήθεια του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

Υπάρχουν κι άλλα σύμφωνα με την έρευνα που έκανα από την προηγούμενη θέση μου στην κυβέρνηση. (Μάλιστα προγραμματίζαμε και ένα συνέδριο στην Αθήνα εντός του Φεβρουαρίου για την ελληνική γλώσσα -πολλοί πιστεύουν ότι κινδυνεύει- όπου η διδασκαλία της με ηλεκτρονικά μέσα θα είχε κεντρικό ρόλο).

Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να προχωρήσει το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας, όπως εισηγήθηκα επανειλημμένως – η ευθύνη της Παιδείας του Απόδημου Ελληνισμού πρέπει να περάσει στο υφυπουργείο Εξωτερικών αρμόδιο για τον Απόδημο Ελληνισμό.

Συγχαίρω, λοιπόν ολόθερμα την κυρία Βούλα Μακρινού για τις πολύτιμες ανεκτίμητες υπηρεσίες της στη μεγάλη υπόθεση της ομογενειακής μας παιδείας, το πάθος της για τη γλώσσα μας και γενικά ό,τι σχετίζεται με το έθνος μας, τις σύγχρονες και απαραίτητες πια μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να έχουμε θετικά αποτελέσματα.

Μετά από αυτά η επιλογή της από τον «Εθνικό Κήρυκα» ως η «Εκπαιδευτικός της Χρονιάς» ήταν επιβεβλημένη.

Αξια!

Αντώνης Η. Διαματάρης
Δημοσιογράφος Εθνικού Κήρυκα