Η απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να επενδύσει -περί επενδύσεως πρόκειται και μάλιστα από τις καλύτερες- στην ελληνικότητα της Ομογένειας της Αμερικής με ετήσια επιχορήγηση της Θεολογικής Σχολής με 2 εκατ. ευρώ, αποτελεί ένα γεγονός μείζονος στρατηγικής σημασίας.

Αποδεικνύει ότι η Ελλάδα, επιτέλους, περνά από μια παθητική στάση απλής παρακολούθησης της φθίνουσας πορείας της Ομογένειας μας, λόγω δημογραφικών αλλαγών και άλλων προβλημάτων, σε μια ενεργή στάση προσπάθειας ανακοπής ή και ακόμα ανατροπής της πορείας αυτής.
Κι αυτό κατέστη δυνατό λόγω του συνδυασμού σε θέσεις εξουσίας των Μητσοτάκη-Ελπιδοφόρου, δύο νέων ηγετών που στοχεύουν στη λύση προβλημάτων, αντί να ανέχονται την τελματοποίησή τους, που κοιτούν στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.

Ενός Αρχιεπισκόπου, που χαίρει εκτίμησης στην Αθήνα και για το γεγονός ότι τα πρώτα δείγματα γραφής που έδωσε μέχρι τώρα είναι εξαιρετικά.
Και με την ευκαιρία να προσθέσω ότι το ίδιο ισχύει και για τους Αρχιεπισκόπους Μακάριο της Αυστραλίας, Νικήτα της Μ. Βρετανίας και Σωτήριο του Καναδά.
Ασφαλώς η Θεολογική μας Σχολή δεν είναι το μόνο ίδρυμα τής εδώ Εκκλησίας μας που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, οικονομικά και άλλα (δες πρώτο θέμα).
Είναι όμως ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματά μας, καθότι αποτελεί το φυτώριο των αυριανών ιερέων μας, οι οποίοι ασκούν καθοριστική επιρροή στις Κοινότητες που υπηρετούν.
Αυτή η εφημερίδα για χρόνια τώρα -για δεκαετίες- ασκεί κριτική στους εκάστοτε Αρχιεπισκόπους μας για το επίπεδο της παιδείας που η Σχολή προσφέρει στους φοιτητές της.
Η κριτική μας κυρίως επικεντρωνόταν στην αδυναμία της να συμπεριλάβει στα εκ των ων ουκ άνευ την πλήρη εκμάθηση της Ελληνικής Γλώσσας, Ιστορίας και Πολιτισμού, σε συνδυασμό πάντα με την Θεολογία, με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα για την Εκκλησία μας στην Αμερική.

Δεν είναι όντως τραγικό να μην γίνεται πλήρης χρήση του δικαιώματος της εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας στις ΗΠΑ σε μια Θεολογική Σχολή, σε μια από τις χώρες που προσφέρει πλήρη ελευθερία για την εκμάθησή της;
Ωστόσο, η ουσιαστική προσφορά της Ελλάδας προς την Θεολογική Σχολή αυξάνει ασφαλώς ακόμα περισσότερο και την ευθύνη που έχει η νέα διοίκησή της για τη γενικότερη αναβάθμισή της.
Συμπεριλαμβανομένης και της μόνιμης ανάρτησης της ελληνικής σημαίας -φυσικά μαζί με την αμερικανική- στο κεντρικό της κτίριο.
Η ενεργή στάση της Ελλάδας αναφορικά με την Ομογένεια στην Αμερική δεν πρέπει ασφαλώς να εξαντληθεί στη Σχολή.
Η Ελλάδα οφείλει να παίξει ενεργό ρόλο και στο θέμα των ομογενειακών σχολείων μας – η ευθύνη των οποίων, ειρήσθω εν παρόδω, πρέπει να περάσει από το υπουργείο Παιδείας στο υπουργείο Εξωτερικών καθότι το δεύτερο γνωρίζει τα ομογενειακά μας θέματα ανά τον Κόσμο.
Επίσης, μακάρι να συμβάλλει και στην ανακαίνιση της κατασκήνωσης της Αρχιεπισκοπής μας, στο Βαρθολομιό του Νομού Ηλείας, η οποία καταστράφηκε από ανεμοστρόβιλο στις 9 Σεπτεμβρίου του 2016 και να μπορεί ξανά να φιλοξενεί ελληνόπουλα από όλο τον Κόσμο.

Η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να το κάνει αυτό.
Είναι από τα προγράμματα που πρέπει να αναπτύξει κατά πολύ περισσότερο.
Γενικά, πέρασε ο καιρός -αν ποτέ ήταν- που η Ελλάδα μπορούσε να είναι ένας απλός παρατηρητής στο μέλλον του Ελληνισμού στην Αμερική.
Όπως επενδύει στον Ελληνισμό σε άλλες χώρες -π.χ. στη Γερμανία- ανάλογα οφείλει να επενδύει και στις αγγλόγλωσσες χώρες, όπως Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Αγγλία, Ν. Αφρική κ.τ.λ.

Είναι προς το συμφέρον της. Και φυσικά και προς το συμφέρον της Ομογένειας.

Αντώνης Η. Διαματάρης
Δημοσιογράφος Εθνικού Κήρυκα