Έλεγε ο Ουμπέρτο Έκο «Έχω φτάσει να πιστεύω ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα αίνιγμα, ένα άκακο αίνιγμα που γίνεται τρομερό λόγω της δικής μας μανιώδους προσπάθειας να το ερμηνεύσουμε σαν να είχε δήθεν κάποια βαθύτερη αλήθεια» και ομολογώ έχω αυτή την διαστροφή να ερμηνεύω όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής δραστηριότητας, που πέφτουν στην αντίληψη μου.

Την περασμένη Παρασκευή με εξέπληξε και πολλούς ακόμα είμαι σίγουρος, η μαζικότητα στο συλλαλητήριο που διοργανώθηκε για να εκφραστεί η απαράδεκτη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Κέρκυρα, με «κορυφή του παγόβουνου» το πρόβλημα με τα σκουπίδια και στη «βάση» του «παγόβουνου» μια σειρά από άλυτα προβλήματα, διαχρονικά και χρονίζοντα, που μαυρίζουν την ζωή μας και ασχημαίνουν τον τόπο μας.

Ως ένα ξεχωριστό και σημαντικό γεγονός, ας μου επιτραπεί να κάνω κάποιες παρατηρήσεις για το συλλαλητήριο. Μια πρώτη παρατήρηση σχετίζεται με την μαζικότητα. Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι εικόνες με απλούς πολίτες, χωρίς να τους ενώνει ένα συγκεκριμένο κομματικό υπόβαθρο, να κατεβαίνουν στο δρόμο για να διαδηλώσουν για ένα πρόβλημα τους, είναι άγνωστες για την Κέρκυρα. Το είδαμε και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, όπως στη διαμαρτυρία για την παιδιατρική κλινική του νοσοκομείου, αλλά όχι σε αυτή την έκταση και το μέγεθος. Θύμισε αυτό το συλλαλητήριο, συγκεντρώσεις παλαιότερων χρόνων, όπως οι διαμαρτυρίες στα τέλη του 70 για την επιχειρούμενη και φημολογούμενη πώληση του Βίδο στους Άραβες (που δυστυχώς δεν έγινε, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος) και λίγα χρόνια αργότερα, για τα λύματα του Καλαμά. Τότε όμως, σε αυτές τις συγκεντρώσεις υπήρχαν από «πίσω» κάποια κόμματα που τις οργάνωσαν (ΠΑΣΟΚ – Κ.Κ.Ε).

Μια δεύτερη παρατήρηση, που σχετίζεται με την τελευταία παράγραφο της πρώτης παρατήρησης, είναι ότι η συγκεκριμένη διαμαρτυρία, οργανώθηκε από την ανάγκη που τα οξυμένα προβλήματα δημιουργούν το συναίσθημα του «δεν πάει άλλο. Ήταν μια αυθόρμητη εκδήλωση διαμαρτυρίας των κατοίκων του νησιού, χωρίς να κινούν τα νήματα, κομματικές ή πολιτικές μαριονέτες, που ενδιαφέρονται για το μέλλον τους.

Η τρίτη παρατήρηση είναι προέκταση της τελευταίας παραγράφου της δεύτερης παρατήρησης για τους «κατοίκους του νησιού». Είναι εντυπωσιακή η πληθυσμιακή σύνθεση του προχθεσινού συλλαλητηρίου. Και το λέω αυτό, γιατί προκαλεί αίσθηση η παρουσία ξένων εθνοτήτων κατοίκων ή επισκεπτών του νησιού. Εδώ θα πρέπει να σταθούμε. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να το συναντήσουμε σε κάποιο άλλο μέρος της χώρας μας αυτό το φαινόμενο, δηλαδή Άγγλοι ή Γερμανοί ή άλλες εθνότητες να συμμετέχουν σε ένα συλλαλητήριο για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους για ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο τόπος που ζουν περιστασιακά ή έχουν επισκεφθεί. Αυτό φανερώνει ή αποκαλύπτει ότι οι επισκέπτες ή οι ξένοι κάτοικοι που επιλέγουν να ζήσουν εδώ, αγαπούν τον τόπο μας, δένονται με τον τόπο μας  και τον προσέχουν, ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις, όπως απέδειξαν προχθές, περισσότερο από εμάς. Γιατί στη διαμαρτυρία δεν έπρεπε να είναι μόνο 2.000 αλλά 5.000 ή 10.000. Η Κέρκυρα είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση και δεν την αγαπούν μόνο οι γηγενείς.

Η τέταρτη παρατήρηση σχετίζεται με την τελευταία παράγραφο της τρίτης παρατήρησης. Αναρωτιέμαι, αγαπάμε τον τόπο μας; Θα υποθέσω ότι τον αγαπάμε, αλλά δεν το δείχνουμε, όσο πρέπει και επίσης, αυτή η αγάπη μας και το ενδιαφέρον μας για τον τόπο,  δεν έχει συνέπεια και συνέχεια.

Η πέμπτη παρατήρηση είναι προέκταση της τέταρτης παρατήρησης.  Αργήσαμε να εκφράσουμε την δυσαρέσκεια μας.  Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι έλεγε «είναι καλύτερο να αντιστέκεσαι στην αρχή, παρά στο τέλος».  Εμείς το κάναμε στο τέλος, της πενταετούς θητείας της δημοτικής αρχής. Προς το τέλος, τέλος πάντων. Πάλι καλά.

Και η έκτη παρατήρηση σχετίζεται με την τελευταία παράγραφο της πέμπτης. Ποτέ, μα ποτέ, τουλάχιστον τα χρόνια της μεταπολίτευσης, δεν υπήρξε και δεν έχει καταγραφεί μια ευρεία διαμαρτυρία δημοτών προς τη δημοτική αρχή, για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Πρώτη φορά «αριστερά», λέμε τώρα, καμία σχέση με αριστερά, πρώτη φορά πάνδημη διαμαρτυρία προς μια δημοτική αρχή. Πρωτοφανές και πρωτάκουστο, για τα δικά μας ιστορικά δεδομένα.

Η έβδομη παρατήρηση σχετίζεται επίσης με τις τελευταίες παραγράφους της έκτης παρατήρησης. Το κίνημα «δεν πάει άλλο» δεν αναφέρεται μόνο στο πρόβλημα των απορριμμάτων, το οποίο αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, αλλά στη συνολική κατάσταση που έχει περιέλθει το νησί μας, με ευθύνη τόσο της δημοτικής αρχής, όσο και της ανύπαρκτης περιφερειακής αρχής. ΔΕΝ ΠΑΕΙ άλλο αυτή η κατάσταση που έχουν δημιουργήσει με τις ολιγωρίες, τις αστοχίες, τις εμφανείς αδυναμίες για να μην πω ανικανότητα, η περιφερειακή και η δημοτική αρχή. Είναι δυνατόν ένας από τους πιο προβεβλημένους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, τον 21ο αιώνα δυο χωριά του, Αρμενάδες και Ραχτάδες, να είναι αποκλεισμένα λόγω της κατάστασης του οδικού δικτύου και 6 μήνες η Περιφέρεια να μην κάνει ΤΙΠΟΤΑ; Είναι δυνατόν στη παραλιακή της Γαρίτσας για ένα ακόμα καλοκαίρι να μην έχει αποπερατωθεί το έργο; Είναι δυνατόν να μην υπάρχουν διαγραμμίσεις στους δρόμους και σε κάποια σημεία, τα αυτοκίνητα να κινούνται στο αντίθετο ρεύμα; Και άλλα πολλά.

Και να κλείσω με κάτι αιρετικό για να σας ιντριγκάρω Κυριακάτικα. Αν ήμουν τζογαδόρος, θα στοιχημάτιζα, ότι η δημοτική αρχή, θα περίμενε ή θα την εξυπηρετούσε αυτή η αντίδραση να είχε γίνει νωρίτερα. Αλλά δεν είμαι τζογαδόρος, οπότε δεν ισχύει το στοίχημα. Εκτός αν αρέσει ο τζόγος σε σας, οπότε θα «υποκύψετε» να τζογάρετε.

Απλά να πω ότι χαίρομαι, γιατί με την προχθεσινή εκδήλωση διαμαρτυρίας, δείξαμε ή αποδείξαμε ως κοινωνία, ότι έχουμε ακόμα σφυγμό. Ότι λειτουργούν τα αντανακλαστικά μας, ελπίζω στο μέλλον πιο άμεσα και πιο αποτελεσματικά. Θα έλεγα παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό που με διακατέχει από την αναπάντεχη και ασυνήθιστη για τα Κερκυραϊκά δεδομένα  συμμετοχή του κόσμου σε αυτή την διαμαρτυρία το σύνθημα της Πασιονάριας “No passaran”. Εντάξει, το χε πει για τους φασίστες και πολλοί από τους συμμετέχοντες να μην το γνωρίζουν, αλλά πρέπει να αρχίσουμε να  λέμε «No passaran» σε ότι και σε όποιον «μαυρίζει» την ζωή μας και την καθημερινότητα μας. Είναι καθήκον μας και όπως έγραφε ένα σύνθημα «Μη συγχέετε το καθήκον μ’ αυτό που οι άλλοι περιμένουν από σάς. Είναι δυο πράγματα τελείως διαφορετικά. Μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά η ανταμοιβή είναι αυτοσεβασμός».