Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται ή τουλάχιστον νομίζουν ότι χρειάζονται κοινωνικά μέσα;
Είναι επειδή επιδιώκουμε την επικύρωση – επιβεβαίωση. Θέλουμε πάντα να νιώθουμε επιθυμητοί και αποδεκτοί. Κανείς δεν
θέλει να νιώθει μοναχός (όχι μοναχικός) διότι είμαστε άνθρωποι. Οι ανάγκες μας αλλάζουν και αυξάνουν σύμφωνα πάντα με τα θέλω της κάθε εποχής. Βέβαια κανείς στην εποχή μας δε θα μπορούσε, τουλάχιστον όχι εύκολα, να απαρνηθεί τα πάντα και να ζήσει σαν πρωτόγονος. Όταν κάθεσαι σιωπηλά σε μια ομάδα 10+ ανθρώπων συνειδητοποιείς ότι κανένας από αυτούς δεν θα μπορούσε πραγματικά να αποκαλέσει τον άλλον φίλο και ας δηλώνει στο facebook ότι έχει 2000 φίλους. Είμαι σίγουρος ότι έχετε δει (αν δεν σας έχει τύχει και εσάς) να παρασύρεται κάποιος σε κατάθλιψη μόνο και μόνο επειδή δεν έχει κάποια “πρότυπα”.
Π.χ πολλές νέες κοπέλες θέλουν να μοιάσουν σε μια γνωστή τραγουδίστρια, πολλά νέα άτομα θέλουν να «ακολουθούν» το look ενός rockstar… Αλλά έχετε αναρωτηθεί ποτέ και από ποιον ζητάμε την επικύρωση; Ποιοι προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε; Θυμάσαι πώς μπορείς να απολαύσεις τις μικρές καθημερινές χαρές χωρίς να πρέπει να το postάρεις στα social media; Πας σε ένα πάρκο και βλέπεις ένα πολύ όμορφο λουλούδι και αντί η πρώτη σου σκέψη να είναι «τι όμορφη που είναι η φύση» ή να μυρίσεις το λουλούδι και να απολαύσεις για δύο λεπτά αυτό το μικρό θαύμα, τι κάνεις; Λες «αυτό είναι τέλειο για #pic of the day στο Instagram» και κάθεσαι και το κοιτάς μέσα από την κάμερα του κινητού σου, χωρίς πραγματικά να βλέπεις την αξία του όπως ακριβώς ακούμε καθημερινά π.χ κατά τη γέννηση ενός μωρού που ο πατέρας τραβά βίντεο ένα θαύμα που δεν το ζουν όλοι.
Αλήθεια, πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς social media;
Η ιδιωτική σας ζωή δεν θα είναι δημόσια γκαλερί. Θα συνειδητοποιήσετε ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται που θα πάτε για καφέ ή για το πώς περνάτε το Σάββατο το βράδυ. Γιατί αυτό είναι η αλήθεια. Δεν ενδιαφέρονται όλοι για τα προσωπικά σας στοιχεία, απλά τους δίνετε πρόσβαση για να τα δουν.

Θα ξέρετε τι να μοιραστείτε και με ποιόν, στους μοναδικούς που πραγματικά ενδιαφέρονται για εσάς και όχι σε κάποιους ξένους ή ακόμα και σε μερικούς γνωστούς. Επίσης η ζωή σου δεν θα είναι διαθέσιμη και εύκολα προσβάσιμη οποτεδήποτε από οποιονδήποτε, γιατί θα είναι η δική σου ζωή. Η ιδιωτική σου ζωή θα σε φέρει πιο κοντά στους ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν.

Δεν θα υπάρχουν εικόνες ψεύτικων “ευτυχισμένων” στιγμών. Είμαι βέβαιος ότι όλοι έχετε τουλάχιστον μια από αυτές. Είμαι βέβαιος ότι όλοι έχετε γνωστούς που χρησιμοποιούν τα smartphones τους για να συλλαμβάνουν κάθε λεπτομέρεια της ημέρας, ανθρώπους με τους οποίους είστε πραγματικά φίλοι η και τελείως άγνωστοι. Πας για καφέ μια ηλιόλουστη μέρα και αντί να απολαύσεις τη ζεστασιά και τη παρέα σου κάνεις check in. Όχι άλλο «να φανεί άψογο». Είναι λυπηρό να βλέπεις ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να ανεβάζουν «τα πάντα» στο διαδίκτυο μόνο και μόνο για να τους συμπαθεί κανείς. Κανείς δεν ενδιαφέρετε για τα χαρακτηριστικά ενός ατόμου, το χαρακτήρα του, τις ευαισθησίες του και άλλα πολλά που μπορεί να έχει. Το μόνο που «πουλάει είναι το Instagraming την “τέλεια” ζωή τους. Φροντίζουν μόνο για να πάρουν εκείνο το τέλειο Instagram. Πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν προβλήματα, έγνοιες, στενοχώριες και αναποδιές αλλά δεν υπήρχαν τόσα κρούσματα κατάθλιψης, αυτοκτονιών και αυτό γιατί οι άνθρωποι ζούσαν τη ζωή με όποιο κόστος και την απολάμβαναν. Δεν κρύβονταν πίσω από ένα χαρούμενο post.
Κλείνοντας θα ήθελα να θυμίσω όπως έχω ξαναπεί σε προηγούμενο άρθρο ότι τελικά είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι που φοβόταν να τους βγάζουν φωτογραφίες λέγοντας ότι τους κλέβουν κομμάτια από την ψυχή.
Αναλογιστείτε τώρα πόσα κομμάτια ψυχής εξαφανίζονται σε κάθε selfie, αποδεικνύοντας ότι ζείτε μια ζωή που θέλετε likes για να την αντέξετε.
Έχετε σκεφτεί ότι κινείστε μέχρι και μέσα στο σπίτι σας λες και σας ακολουθεί μία κάμερα συνεχώς που πρέπει να σας αποθανατίσει με πόζα; Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο σημαντική νομίζετε ότι είναι η ζωή σας που πρέπει να την κάνετε δημόσια.
Δώστε στον εαυτό σας ένα διάλειμμα, κάντε περισσότερα από τα πράγματα που αγαπάτε. Να είστε το δικό σας πρόσωπο, να είστε ο πραγματικός σας εαυτός! Ζήστε!

Κόντης Σπυρίδων Σπούδασε στη Κρήτη ως ηλεκτρονικός μηχανικός – τηλεπικοινωνιών. Έκανε έρευνα στο D.I.T ( Dublin Institute of Technology ) στο Δουβλίνο πάνω στα ασύρματα δίκτυα και την ασφάλεια με πλήρη υποτροφία. Εν συνεχεία αποφοίτησε από τους πρώτους με απόκτηση Dean List award (διάκριση που χρησιμοποιείται για να αναγνωρίσει το επίπεδο της υψηλότερης υποτροφίας που καταδεικνύουν οι φοιτητές ενός πανεπιστημίου) από το City University of Seattle στην Αμερική με μεταπτυχιακή διατριβή πάνω στην ασφάλεια πληροφοριών και στην ηλεκτρονική τρομοκρατία Έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς φορείς και οργανισμούς ως IT security Manager – σύμβουλος και ως ερευνητής στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος. Έχει στο ερευνητικό του πλήθος παρουσιάσεων και συγγραφή άρθρων πάνω στην ασφάλεια πληροφοριών. Έχει διδάξει από το 2007 πλήθος μαθημάτων πληροφορικής στα Δημόσια ΙΕΚ και Φροντιστήρια, και πρόσφατα παραδίδει μαθήματα ρομποτικής, STEM, ηλεκτρονικά κυκλώματα… Κατέχει τον τίτλο cyber security specialist και D.P.O (data protection officer) – GDPR Specialist όπου και προσφέρει υπηρεσίες σε διάφορες εταιρίες για την ασφάλεια του εξοπλισμού, των πληροφοριών, τις αναβαθμίσεις τόσο του υλικού όσο και των προγραμμάτων τους. Επίσης δραστηριοποιείται και στο χώρο του web ως Σχεδιαστής ιστοσελίδων – eshop συνεργαζόμενος με μεγάλη ελληνική εταιρία.