Ένας τρίτος αντικειμενικός παρατηρητής αν επισκεφθεί το νησί μας και κάνει συγκρίσεις με τα προηγούμενα χρόνια, θα διαπιστώσει δυστυχώς ότι έχουμε «παραδοθεί» στη μιζέρια, στη μοιρολατρία και στην απαξίωση του τόπου μας. Δεν ξέρω αν για όλα αυτά φταίνε τα «σκουπίδια» ή τα «σκουπίδια» είναι ένα από τα αποτελέσματα αυτής της «παράδοσης».

Πολύ φοβάμαι ότι είναι το δεύτερο, γιατί δυστυχώς σε όλα τα επίπεδα βλέπουμε να κυριαρχεί αυτή η «ιδεολογία» του «λίγο» ή του «τίποτα», της ήσσονος προσπάθειας, του «εύκολου». Και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Να πω μια λεπτομέρεια η οποία ενδεχομένως να περνάει στα «ψιλά». Σχεδόν όλες οι πόλεις της χώρας, δεν θα κάνω συγκρίσεις με αυτά που κάνουν πόλεις τους εξωτερικού, έχουν προχωρήσει στο Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, αναγκαίο για τα παιδιά των πόλεων, για να για να γιορτάσουν αυτό το χρονικό διάστημα, έτσι όπως πρέπει και αρμόζει για να είναι ευτυχισμένα και χαρούμενα τα παιδιά, αλλά και για τους μεγάλους, για να ξεφύγουμε από την ζοφερή πραγματικότητα, όσο αυτό είναι δυνατόν. Και σε αυτό τον τομέα, δυστυχώς είμαστε ουραγοί. Και εδώ αναδεικνυόμαστε πρωταθλητές της «ήσσονος προσπάθειας» και θα κάνουμε κάτι τις επόμενες ημέρες, φαντάζομαι περισσότερο για να «βγάλουμε την υποχρέωση» και ως εκεί.

Δυστυχώς αυτή η τάση έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία, ή ιδεολογία του «λίγο» και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Αυτό το βλέπουμε σε διάφορες εκφάνσεις του δημόσιου βίου, όπως στο διαγωνισμό για τις 287 θέσεις διαφόρων ειδικοτήτων στα Νοσοκομεία της χώρας, όπου το Νοσοκομείο μας διεκδίκησε μόνο 1 θέση!!! Όταν υπάρχουν ανάγκες, εκτός του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, που δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτό τον διαγωνισμό, σε πολλές άλλες θέσεις όπως στο τεχνικό προσωπικό. Μόνο μια θέση για το Νοσοκομείο μας, η κάλυψη του οποίου σε μόνιμο προσωπικό, ξεπερνά μετά βίας το 50% ενώ άλλα γειτονικά Νοσοκομεία, όπως των Φιλιατών έχουν κάλυψη πάνω από το 95%.

Αυτό το βλέπουμε στα έργα που καθυστερούν να ολοκληρωθούν, πέρα από το συνηθισμένο χρόνο και δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα έργο, αλλά σχεδόν στο σύνολο τους, τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Να μην τα αναφέρω για να μην γίνομαι κουραστικός. Για να μην πω πάλι για τα «κουρτελάτσα», το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα και για τον κόμβο στο λιμάνι, στην είσοδο της πόλης, αλλά και για σημαντικά έργα τα οποία δυστυχώς δεν ξεκίνησαν ποτέ, όπως τα Φράγματα. Και βέβαια για να μην πω και για τις υποσχέσεις που έμειναν στο συρτάρι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, όταν πριν από ένα χρόνο ο Πρωθυπουργός εδώ από την Κέρκυρα ανακοίνωσε την παραχώρηση του θαλάσσιου μετώπου στο Δήμο και ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα. Όπως δεν έχει γίνει τίποτα για τους ξεχασμένους κατοίκους των διαποντίων νήσων, που είχε έρθει ο ίδιος ο Υπουργός Ναυτιλίας ο Φ. Κουβέλης και είχε ανακοινώσει ότι «επιλύθηκε» το συγκοινωνιακό πρόβλημα των νησιών με δρομολόγηση πλοίου για τρεις μήνες μέχρι τέλους του έτους και αυτό, το πλοίο δηλαδή, δεν δρομολογήθηκε ποτέ. Και κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με τον μεγάλο διαγωνισμό για το 2019 για να μην αντιμετωπίσουν οι κάτοικοι πάλι τα ίδια προβλήματα.

Δυστυχώς θα μπορούσαν να γράφω ατέρμονα για όλα αυτά τα στρεβλά και στενάχωρα, που μας έχει επιβάλει η ιδεολογία της «ήσσονος προσπάθειας», όπως το ότι η Περιφέρεια έκανε Αναπτυξιακό Συνέδριο στο τέλος της θητείας της και 5 περίπου μήνες πριν τις εκλογές και όχι στην αρχή.

Θα πρέπει η προσπάθεια για να αποτινάξουμε την «ιδεολογία του τίποτα» και του «λίγο» να είναι συνολική και ο καθένας μας να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 02-12-2018.