Πάει λοιπόν κι αυτό το Πάσχα και να μαστε καλά για το επόμενο. Να, μια ωραία ευχή, που ήταν από τις πιο διαδεδομένες τα παλαιότερα χρόνια στα χωριά μας. Θυμάμαι, γεμάτοι ένταση από τις προετοιμασίες που κάναμε, όλη την Μ. Εβδομάδα, για την περιφορά του Επιταφίου και την γιορτή της Ανάστασης, για το στρώσιμο του τραπεζιού της Λαμπρής και για την λιτανεία της 2ης μέρας του Πάσχα, σχεδόν αποκαμωμένοι, με αυτή την ευχή κλείναμε τις γιορτές του Πάσχα. Με αυτή την ευχή χαιρετούσαμε τούς συγγενείς και τούς φίλους μας που είχαν έλθει από την υπόλοιπη Ελλάδα, με αυτή την ευχή κλείναμε τα μάτια, όταν κατάκοποι από τα ξενύχτια και το φαγοπότι, ανάσκελα στο κρεβάτι κάναμε τον απολογισμό για τις ωραίες στιγμές που περάσαμε.

Μεσοβδόμαδα λοιπόν μετά το Πάσχα, σιγά-σιγά ξαναβρίσκουμε τους κανονικούς μας ρυθμούς και γυρνάμε στις παλιές, γνωστές, καλές μας συνήθειες. Οι μαγαζάτορες αγουροξυπνημένοι, με το πάσο τους, αργά αργά, βάζουν το κλειδί στις κλειδαριές των μαγαζιών τους, οι καφετέριες στην πλατεία γεμίζουν με τους γνωστούς από τον χειμώνα θαμώνες τους και οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν με το γνωστό από τα πολύ παλιά χρόνια ερώτημα. – Πώς πήγαμε αυτό το Πάσχα; Ήταν καλύτερα, το ίδιο, η χειρότερα από πέρισυ; Περίεργο, αλήθεια πολύ περίεργο. Πώς γίνεται αλήθεια κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο σας λέω, ακούω την ίδια “κασέτα”. – Ε …καλά πήγαμε….. κάτι κάναμε…. δεν πήγαμε και άσχημα… να βγάλουμε τα σπασμένα του χειμώνα, αλλά …. – Τι αλλά ; – Καλά πήγαμε, αλλά από δω και μπρος να δούμε τι θα κάνουμε. Ακόμα δηλαδή δεν τελειώσαμε με το Πάσχα και πιάσαμε τα παράπονα για το καλοκαίρι. Βέβαια αν τους ρωτήσεις με το τέλος του καλοκαιριού πάλι τα ίδια θα σου πουν. – Καλά πήγαμε, θα πουν, αλλά άντε να δούμε του χρόνου τι θα γίνει!!!

Δεν την αντέχω αυτή τη “γκρίνια”, αλλά όπως μου λέγανε και οι παλαιότεροι κρατάει από πολύ παλιά αυτή η… συνήθεια. Τώρα θα την αλλάξουμε;; Κρατάει αυτη η “γκρινια” από παλιά και έτσι όπως πάει τείνει να εξελιχθεί ως …έθιμο. Κάτι δηλαδή σαν το κοκορέτσι και το αρνί της σούβλας το Πάσχα, τον Αμλέτο το Μ. Σάββατο, τους μπότηδες της πρωινής Ανάστασης. – Αμή το άλλο ρε παιδί μου, να μην ανάψει φέτος ο Σταυρός του φρουρίου!! Κρατημάρα είχανε όλο το χειμώνα να τόνε φτιάξουνε; – Μα κυρ Βασίλη τι να κάνουμε. Ας μην παραπονιόμαστε. Τόσα άλλα έγιναν και έγιναν πολύ καλά. Σκέψου πόσες χιλιάδες άνθρωποι εθελοντές συμμετείχαν και πόσο ωραία και οργανωμένα έγιναν. – Εντάξει δεν λέω, αλλά τόσα χρόνια κοιτάζοντας προς το φρούριο, όλοι μας τον μωβ σταυρό περιμέναμε να δούμε για να μας θυμίσει την Μ. Εβδομάδα.

Ε …λοιπόν, αυτή τη φορά, θα ξεφύγω από το έθιμο της “γκρινιας”. Κατά την ταπεινή μου άποψη όλα μια χαρά πήγαν. Και ο καιρός ηταν υπέροχος σχεδόν καλοκαιρινός και η οργάνωση των εκδηλώσεων ήταν πολύ καλύτερη από τις άλλες χρονιές και τα μαγαζιά μας δούλεψαν ζεσταίνοντας με ευρώ τις άδειες τσεπούλες τους από την αναδουλειά τού χειμώνα και οι επισκέπτες μας μια χαρά τα πέρασαν.

Πιθανόν κάποια θα μπορούσαν να γίνουν και καλύτερα, όπως τα σκουπίδια της κάτω πλατείας, το κιτσαριό με τις φωτεινές μπάλες ή ακόμα και αυτά τα αντιαισθητικά τραπεζάκια με τις αναμμένες γεννήτριες και τους λουκουμάδες στην πάνω πλατεία. Θα μπορούσαν να γίνουν και άλλα, πολλά άλλα. Όπως επίσης μπορούμε να βελτιώσουμε και όλα τα άλλα. Δεν μας εμποδίζει άλλωστε και κάνεις για να τα κάνουμε. Όλα αυτά όμως έχουν μια βασική προϋπόθεση. Να τηρήσουμε κι εμείς σήμερα αυτό το παλιό έθιμο και να ευχηθούμε με τον ίδιο τρόπο, όπως παλιά στα χωριά μας.

Ας είμαστε καλά και του χρόνου θα τα κάνουμε όλα καλύτερα