φως της δημοσιότητας σχετικά με τα εξελισσόμενα στο Επιμελητήριο της Κέρκυρας, αλλά και την ένταση που υπάρχει εξ αιτίας αυτών των εξελίξεων το αυτονόητο είναι ότι όλοι, επαναλαμβάνω ΟΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι θα πρέπει να λειτουργούν θεσμικά και μέσα από την λειτουργία τους να υπερασπίζονται και να προασπίζουν τον θεσμό.

Δεν μπαίνω στην ουσία, ούτε είναι πρόθεση μου να «στήσω» δικαστήριο για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Δεν είναι αυτή η δουλειά μου, αλλά θεωρώ ότι όλοι μας που αισθανόμαστε την ανάγκη ότι σε αυτές τις δύσκολες εποχές οι θεσμοί θα πρέπει να λειτουργούν σε «υψηλούς ρυθμούς» για να υποστηρίζουν την κοινωνία και τον τόπο περιμένουμε το αυτονόητο. Ο θεσμός, δηλαδή το Επιμελητήριο να δρα επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου και να υποστηρίζει με την δράση του και την λειτουργία του την τοπική οικονομία και τα μέλη του. Αν όμως δεν είναι ένας «υγιής» οργανισμός και όλη την «ενέργεια» του την καταναλώνει σε εσωτερικές έριδες και αντιπαλότητες τότε το πράγμα έχει «στραβώσει». Είναι το αυτονόητο ο Οικονομικός Επόπτης να ζητά έγγραφα και στοιχεία που τον αφορούν, από την στιγμή που βάζει την υπογραφή του και όταν αυτό δεν τηρείται δυστυχώς ερχόμαστε στην δυσάρεστη θέση να εξηγούμαι το αυτονόητο, όπως έγραφα στην αρχή. Και από κει και πέρα ξεκινούν οι στρεβλώσεις, οι εντάσεις και το πράγμα πάει αλλού. Ή μάλλον δεν πάει πουθενά. Θα πρέπει να αντιληφθούν όλοι και πολύ περισσότερο όσοι κατέχουν θέσεις και «καρέκλες» θεσμικές ότι, ΔΕΝ είναι δικές τους και ότι κάθονται σε αυτές πρόσκαιρα. Είναι κατ’ ανάθεση αυτές οι θέσεις, από την κοινωνία, από τους συναδέλφους, από τα μέλη εν προκειμένω του Επιμελητηρίου   για συγκεκριμένο χρόνο και για συγκεκριμένο σκοπό. Και όταν δεν εξυπηρετούν αυτό τον σκοπό και δεν λειτουργού με γνώμονα το καλό κοινό, αυτοί που έκαναν τη «ανάθεση» παίρνουν πίσω τις «καρέκλες». Τόσο απλό.

Και το δεύτερο αυτονόητο. Η συνεργασία. Χωρίς συνεργασία και πάλι το «πράγμα» δεν πάει πουθενά. Συνεργασία εντός του θεσμού και συνεργασία με άλλους θεσμούς. Όπως το Επιμελητήριο θα πρέπει να συνεργάζεται με άλλους παραγωγικούς θεσμούς και ο ένας θεσμός να στηρίζει τον άλλο και όλοι μαζί τον τόπο. Όταν όμως δημιουργείται αντιπαλότητα, όταν ο ένας θεσμός επιχειρεί με διάφορους τρόπους και ενδεχομένως με «τεχνάσματα» να διεμβολίσει ή να παρακάμψει ή να απαξιώσει τον άλλον θεσμό για να αποδείξει τη «δύναμη» του και την ισχύ του τότε και πάλι έχουμε στρεβλώσεις που στο τέλος θα τις πληρώσει ο τόπος. Όπως η ένταση που δημιουργήθηκε μεταξύ Επιμελητηρίου και Εμπορικού Συλλόγου της Κέρκυρας, που ειρήσθω εν παρόδω ενός από τους πιο παλιούς εμπορικούς και ιστορικούς συλλόγους της χώρας.

Είναι τόσο απλά τα πράγματα και όμως δυστυχώς στο νησί θα πρέπει να εξηγούμαι το αυτονόητο.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 08-12-2019.