Πάντα πίστευα στη λαϊκή σοφία, η οποία μεταξύ των άλλων λέει ότι «από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει και αν καεί» και τηρώ την συμβουλή τους, σχεδόν πάντα. Έτσι έκανα και στη περίπτωση του 34χρονου πιλότου που έχασε την ζωή του, πριν λίγες ημέρες στη Σκύρο. Λυπήθηκα, όπως λυπάσαι όταν μαθαίνεις ότι «φεύγει» ένας νέος άνθρωπος και αφήνει πίσω του την οικογένεια του και δυο ορφανά παιδιά. Ως εκεί. Ο καθένας μας έχει τη δική του ιδεολογία για το πως αντιλαμβάνεται την πατρίδα ή την «πατρίδα», όπως και τη θρησκεία και καθορίζει την στάση του απέναντι σε αυτές τις έννοιες. Προφανώς αλλιώς αντιλαμβάνονται την έννοια πατρίδα, αυτά τα παιδιά, που παίζουν σχεδόν καθημερινά την ζωή τους στα ζάρια ή στη ρώσικη ρουλέτα και διαφορετικά κάποιοι άλλοι από εμάς. Και σταματώ εδώ δεν νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.

Αυτό όμως που ακολούθησε την είδηση του θανάτου του 34χρονου ΗΡΩΑ δεν έχει προηγούμενο, πραγματικά ακόμα και για τον οποιοδήποτε που στο αξιακό του σύστημα οι έννοιες της πατρίδας και τη θρησκείας δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με τον ήρωα σμηναγό, όλα αυτά που ειπώθηκαν και γράφτηκαν, κυρίως στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, είναι πρόκληση. Σκύλεψαν την μνήμη ενός νεκρού, με τις ανοησίες που έγραφε ο καθένας, για να τονώσει το εγώ του και να πει την «εξυπνάδα» του. Και δεν είχε θαφτεί ακόμα το παλικάρι.

Ακόμα και εγώ που είμαι με τον Δικαιόπολι και δεν γουστάρω καθόλου τον Στρατηγό Λάμαχο του ρίχνω απόλυτο δίκιο όταν λέει: «Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία και με τυφλή μανία ξέσκισα τον εχθρό, τώρα με χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική». Έτσι παίρνω θέση.

Όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» τάχα μου, που κομπορρημονούν για την παιδεία τους, ξεχνούν ότι οι αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν όχι μόνο τους δικούς τους νεκρούς, αλλά και τους νεκρούς των άλλων. Να θυμίσω τον Θησέα που ανέλαβε να συλλέξει τα πτώματα των πεσόντων Πελοποννησίων στην εκστρατεία της Θήβας. Αλλά θα μου πείτε τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς. Καμία, δικαιώνοντας τον Φαλμεράγιερ.

Άκουσα και διάβασα και την κορυφαία ανοησία ότι έχασε την ζωή του σε «εργατικό» ατύχημα. Καλά, δυστύχημα είναι, για να ακριβολογούμε και όχι ατύχημα. Όντως έτσι είναι, αλλά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Όταν όλοι εμείς που λέμε και γράφουμε ο καθένας μας την ανοησία του, φεύγουμε το πρωί από το σπίτι μας για να πάμε στη δουλειά μας, έχουμε 99% πιθανότητες να επιστρέψουμε και 1% να μην επιστρέψουμε, αν συμβεί το αναπάντεχο. Πέσει μια νταλίκα πάνω μας κατά την διάρκεια της διαδρομής και τσουβαλιαστούμε σε 22 σκαλιά και μείνουμε στον τόπο. Ο ΗΡΩΑΣ Γιώργος Μπαλταδώρος, επέλεξε μια εντελώς διαφορετική δουλειά, που όταν έφευγε από το σπίτι του, είχε 60% να μην επιστρέψει και 40% να επιστρέψει.  Ακόμα και 50% – 50% να είναι οι πιθανότητες και πάλι απέχουν πολύ από τις δικές μας πιθανότητες να επιστρέψουμε σπιτάκι μας και να φάμε Σατομπριάν για δυο…

Ο ΗΡΩΑΣ Γιώργος Μπαλταδώρος ανήκε σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων, που αντιλαμβανόταν διαφορετικά την έννοια της πατρίδας. Και όπως εμείς καθόμαστε στο γραφείο μας και «παίζουμε» στο facebook, έτσι αυτός έπαιζε την ζωή του καθημερινά κορώνα γράμματα, κυνηγώντας τους Τούρκους που παραβίαζαν τον εθνικό εναέριο χώρο μας. Και δεν το έκανε για τα χρήματα, δεν το έκανε για να πλουτίσει, το έκανε γιατί είχε διαφορετικά κίνητρα και τάχθηκε σε μια αποστολή. Με την οποία εγώ και εσύ μπορούμε να διαφωνούμε και καλά κάνουμε, αλλά πρέπει τουλάχιστον να σεβόμαστε την επιλογή του άλλου. Που είτε μας αρέσει, είτε όχι από αυτή την «επιλογή» ωφελούμαστε, αφού κάνουμε την δουλίτσα μας ήσυχοι και κοιμόμαστε ήσυχοι. Την ώρα που κάποιες γυναίκες, μανάδες, σύζυγοι, αδελφές και κάποιοι πατεράδες και παιδιά, δεν ξέρουν αν ο άνθρωπος τους, επιστρέψει σπίτι. Τουλάχιστον ας σεβαστούμε αυτό.

Και για όσους ενοχλούνται για το ΗΡΩΑΣ, να πω αυτό το απλό, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, τουλάχιστον στην εποχή μας, γιατί η έννοια μπορεί να έχει πολλές ανασημασιοδοτήσεις ανάλογα την εποχή και τον τόπο, ΉΡΩΑΣ λοιπόν, είναι αυτός που κάνει τη «δουλειά» γιατί δεν βρίσκεται κανένας άλλος να την κάνει. Και δεν κάθεται στην ησυχία του. Τόσο απλά. Καληνύχτα σας…

Υ.Γ 1: 150 χρόνια μνημόνια και βούρδουλας μας αξίζουν…

Υ.Γ2: Μήπως τελικά δεν μείναμε τυχαία 400 χρόνια κάτω από τον Σουλτάνο;;;

Πηγή Φωτ.: http://www.newsbomb.gr/