Ένας παλιός Πρόεδρος του ΠΑΟΚ και από τους πιο σημαντικούς παράγοντες του ποδοσφαίρου στη χώρα μας ο αείμνηστος Γιώργος Παντελάκης όταν του έλεγαν «Πρόεδρε να τον κάνουμε μεταγραφή αυτόν είναι καλό παιδί» απαντούσε «ε τότε αφού είναι καλό παιδί να του πάρουμε ένα παγωτό». Και είχε απόλυτο δίκιο, τι να το κάνεις αν είναι καλό παιδί, αλλά «άχρηστος» για να κάνει τη δουλειά.

Το θέμα τίθεται αλλιώς, «είναι μάγκας για να κάνει τη δουλειά που του αναθέτεις;». Αν ναι, οκ, αν όχι, τι να τον κάνεις; Εκτός και αν θέλεις να τον δώσεις γαμπρό στη κόρη σου… Αλλάζει η κουβέντα τότε.

Αν φτάσαμε στο σημείο που φθάσαμε στο νησί, στο σημερινό αδιέξοδο, φθάσαμε κυρίως από τα «καλά παιδιά» και «τα νέα πρόσωπα». Διαχρονικά, δεν αναφέρομαι μόνο στην παρούσα περίοδο. Εντάξει «καλό παιδί» και «νέο πρόσωπο» αλλά δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρο, τι να τον κάνω; Εγώ θέλω έναν άνθρωπο που να μπορεί, να θέλει και να έχει τη διάθεση να τάξει τον εαυτόν του σε μια αποστολή που θα του αναθέσουν οι συμπολίτες του για το κοινό καλό. Και να τα καταφέρει. Να φέρει αποτέλεσμα. Όπως έλεγε ο κόουτς Νίκος Αναστόπουλος «αυτό που μετράει στο τέλος του αγώνα είναι τι γράφει το ταμπλό». Και έχει απόλυτο δίκιο, γιατί αυτό θα γράψει η ιστορία. Ούτε πόσες ευκαιρίες έκλανες και τις έχασες, ούτε πόση κατοχή μπάλας είχες, ούτε καν τα δοκάρι. Μόνο αν κούνησες το πλεχτό. Αυτό και τίποτε άλλο. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Έτσι και στην πολιτική και στα κοινά. Προβλήματα – δικαιολογίες υπάρχουν πάμπολλες, από το «τέρας» της γραφειοκρατίας, που όντως υπάρχει, από το ελλιπές νομοθετικό πλαίσιο και τις «κουτσουρεμένες» αρμοδιότητες, από την περικοπή των πόρων, την έλλειψη προσωπικού και άλλα πολλά. Αλλά αυτά είναι δικαιολογίες. Εγώ στην πολιτική, είτε στη κεντρική σκηνή, είτε στην αυτοδιοίκηση, θέλω κάποιον που να βρίσκει λύσεις για να πετύχει κάτι και όχι κάποιον, ο οποίος να δικαιολογείται επικαλούμενος τα μύρια όσα προβλήματα γιατί δεν μπόρεσε να το κάνει. Πως οι άλλοι, σε άλλες πόλεις και σε άλλες περιφέρειες μπορούν και πετυχαίνουν πράγματα. Λίγα, ναι λίγα, αλλά κάτι πετυχαίνουν και όχι αυτό «το κακό» στη Κέρκυρα που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Τι να το κάνω «το καλό παιδί» και τα «νέα πρόσωπα», όταν δεν γνωρίζουν τα προβλήματα του τόπου μας και μέχρι την ενασχόληση τους με τα κοινά, κοίταζαν την δουλίτσα τους και ξαφνικά αποφάσισαν να γίνουν «Σωτήρες» του τόπου. Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω. Το βλέπω τώρα, όπως και στο παρελθόν, αλλά πολύ περισσότερο τώρα, η πλειοψηφία των συμβούλων των Περιφερειακών και των Δημοτικών, δεν είχαν τριβή με την καθημερινότητα και τα προβλήματα του τόπου. Το κυριότερο δεν έχουν όραμα για τον τόπο. Γιατί το σημαντικό δεν είναι μόνο να λύνεις τα προβλήματα, αλλά να θέτεις τα θεμέλια για μια νέα εποχή για τον τόπο σου. Και για να συμβεί αυτό πρέπει αυτού που θα ασχοληθεί να του κόβει. Να κατεβάζει η κούτρα του μια δυο ιδέες, να βλέπει λίγο παραπάνω από την μύτη του και κυρίως να είναι αποφασισμένος ότι στη «καρέκλα» που θα καθίσει πρώτον ότι δεν είναι μόνιμη, δεν είναι δική του και κυρίως ότι είναι υπηρέτης και όχι εξουσιαστής. Είναι βέβαια και θέμα παιδείας, κουλτούρας και πολιτικής φιλοσοφίας.

Τέλος λοιπόν τα «καλά παιδιά» και «τα νέα πρόσωπα». Τα γευτήκαμε και είδαμε το χαΐρι τους. Θα μου πείτε και τι θέλεις «τα λαμόγια». Προφανώς και δεν μπαίνει τέτοιο δίλημμα. Θέλω το κανονικό, το φυσιολογικό και το μέτρο. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Δεν ζητάω και πολλά.