Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό ότι η Αμερική όχι μόνο έχει αμφισβητήσει τον πατριωτισμό μειονοτήτων της κατά την διάρκεια πολέμων, αλλά και ότι έλαβε απαράδεκτα αστυνομικά μέτρα εναντίον τους.

Για παράδειγμα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό έξω από την ιαπωνική κοινότητα, ότι δεκάδες χιλιάδες Αμερικανο-Ιάπωνες είχαν κρατηθεί σε κέντρα συγκεντρώσεων κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου γιατί οι Αρχές φοβόντουσαν πιθανή ταύτισή τους με την μητέρα πατρίδα τους, αντί της Αμερικής.

Η δική μας Κοινότητα δεν βρέθηκε ποτέ σε ανάλογη θέση, πιθανόν για τον λόγο ότι η Ελλάδα -και η Κύπρος- δεν βρέθηκαν ποτέ αντιμέτωποι σε πεδία μαχών μαζί της.

Η Ελλάδα -σε αντίθεση με την Τουρκία που υπήρξε «Επιτήδειος Ουδέτερος» (Evasive Neutral)- βρέθηκε σε κάθε πόλεμο με την πλευρά των ΗΠΑ.

Κι όμως, παρ’ όλα αυτά έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο «Εθνικός Κήρυκας», όπως τότε και η «Ατλαντίδα», η άλλη εφημερίδα, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου -που μπόρεσα να επιβεβαιώσω- περνούσαν από λογοκρισία πριν τυπωθούν.

Προχθές 200 περίπου Ιρανο-Αμερικανοί κρατήθηκαν στα σύνορα της πολιτείας Ουάσιγκτον Στέιτ (Washington State) με τον Καναδά, μερικοί επιστρέφοντας από σκι, και τους πέρασαν από «ιερά εξέταση» για τις σχέσεις τους με το Ιράν.

Οι αμερικανικές Αρχές τούς ζητούσαν να τους πουν τις απόψεις τους για την κατάσταση στο Ιράν και το Ιράκ, να τους δώσουν στοιχεία «για τους γονείς τους, τα αδέλφια τους, τους θείους και τα εξαδέλφια τους».

Ζήτησαν από μια γυναίκα να γράψει το όνομα του Λυκείου από το οποίο αποφοίτησε πριν 39 χρόνια!

Ένας άνδρας ρωτήθηκε για την στρατιωτική θητεία των γονιών του πριν την Ιρανική Επανάσταση.

Αρκετοί από αυτούς που κρατήθηκαν για εξέταση ήταν Αμερικανοί πολίτες.

Ο κυβερνήτης της Πολιτείας της Ουάσιγκτον δήλωσε πως «δεν νομίζω ότι υπάρχει οποιοσδήποτε λογικός λόγος να στοχοποιούνται άνθρωποι με βάση την χώρα στην οποία γεννήθηκαν. Είναι σαφές ότι οι Αρχές αυτό έκαναν. Και βέβαια είναι και αντισυνταγματικό».

Η ενέργεια αυτή των Αρχών μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο στη βάση ότι υποψιάζονται πως ανάμεσά τους υπάρχουν και μερικοί πράκτορες του αναχρονιστικού καθεστώτος του Ιράν και ότι με τον τρόπο που ενήργησαν θα μπορούσαν να τους ανακαλύψουν.

Όμως αυτό δεν στέκει σε μια στενή εξέταση.

Πρώτον, δεν μπορεί να παραβιάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα πολιτών.

Και, δεύτερον, είναι ευθύνη των Αρχών να ανακαλύψουν τους ξένους πράκτορες, αν υπάρχουν, με άλλες νόμιμες μεθόδους.

Δεν μπορεί να αμφισβητείται ο πατριωτισμός ενός πολίτη και μάλιστα με έναν τέτοιο απαράδεκτο, αλλά και αντισυνταγματικό τρόπο.

Ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση θα αλλάξει αμέσως τις οδηγίες της στις συνοριακές Αρχές.

Υ.Γ.: Πέρασε ένας χρόνος από τον θάνατο του Νίκου Μούγιαρη. Εκπροσώπησα τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στην κηδεία του στο χωριό του, Αθηένου, στις 25-08-2019 στην Κύπρο.

Ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής που του οφείλουμε. Εντυπωσιάστηκα από την αγάπη των συγχωριανών του. Αλλά περισσότερο εντυπωσιάστηκα από το ότι ο ίδιος επέλεξε, ένας τόσο πλούσιος άνθρωπος, να ταφεί στον απλό οικογενειακό του τάφο.

Ας είναι αιωνία του η μνήμη.

Αντώνης Η. Διαματάρης
Δημοσιογράφος Εθνικού Κήρυκα