Είτε μας αρέσει, είτε όχι εκ του αποτελέσματος κρίνοντας τα πράγματα θα πρέπει να παραδεχθούμε κάνοντας την αυτοκριτική μας, ότι τα τελευταία κυρίως χρόνια, έχουμε αναδειχθεί σε  πρωταθλητές της «ήσσονος προσπάθειας». Του «λίγο» όσο αρκεί, αν αρκεί, που εκ των συνθηκών δεν αρκεί, για να υποστηρίξουμε ότι «κάναμε το καθήκον μας» ή «μέχρι εκεί μπορούσαμε».

Ένας τρίτος αντικειμενικός παρατηρητής, αν επισκεφθεί το νησί μας και κάνει συγκρίσεις με τα προηγούμενα χρόνια, θα διαπιστώσει δυστυχώς ότι έχουμε «παραδοθεί» στη μιζέρια, στη μοιρολατρία και στην απαξίωση του τόπου μας. Δεν ξέρω αν για όλα αυτά φταίνε τα «σκουπίδια» ή τα «σκουπίδια» είναι ένα από τα αποτελέσματα αυτής της «παράδοσης». Πολύ φοβάμαι ότι είναι το δεύτερο, γιατί δυστυχώς σε όλα τα επίπεδα βλέπουμε να κυριαρχεί αυτή η «ιδεολογία» του «λίγο» ή του «τίποτα», της ήσσονος προσπάθειας, του «εύκολου». Και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Δυστυχώς αυτή η τάση έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία, ή ιδεολογία του «λίγο» και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Αυτό το βλέπουμε σε διάφορες εκφάνσεις του δημόσιου βίου, με τρανό παράδειγμα την κατάσταση στο οδικό δίκτυο, τόσο το επαρχιακό, όσο και το δημοτικό το οποίο πραγματικά και επί της ουσίας καταρρέει. Καταρρέει τώρα; Όχι, πάντα υπήρχαν προβλήματα, αλλά τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια γινόταν κάποιες παρεμβάσεις, η ιδεολογία του «λίγο» που γράφαμε πιο πάνω, ενώ τώρα περάσαμε στην «ιδεολογία του τίποτα». Μα πραγματικά τίποτα. Ενδεικτικό, ότι αυτά τα λίγα χρήματα που προβλέπονται για παρεμβάσεις από το Τεχνικό Πρόγραμμα του Δήμου δεν έχουν γίνει έργο από το 2017 και 2018.

Αυτό το βλέπουμε στα έργα που καθυστερούν να ολοκληρωθούν, πέρα από το συνηθισμένο χρόνο και δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα έργο, αλλά σχεδόν στο σύνολο τους, τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Να μην τα αναφέρω για να μην γίνομαι κουραστικός. Για να μην πω πάλι για τα «κουρτελάτσα», το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα και για τον κόμβο στο λιμάνι, στην είσοδο της πόλης, αλλά και για σημαντικά έργα τα οποία δυστυχώς δεν ξεκίνησαν ποτέ, όπως τα Φράγματα. Και βέβαια για να μην πω και για τις υποσχέσεις που έμειναν στο συρτάρι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, όταν πριν από ένα χρόνο ο Πρωθυπουργός εδώ από την Κέρκυρα ανακοίνωσε την παραχώρηση του θαλάσσιου μετώπου στο Δήμο και ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα, παρά τις υποσχέσεις. Εντάξει έγιναν κάποια βήματα αλλά μέχρι τα τελικό αποτέλεσμα αργούμε ακόμα. Όπως δεν έχει γίνει τίποτα για τους ξεχασμένους κατοίκους των διαποντίων νήσων, που είχε έρθει ο ίδιος ο Υπουργός Ναυτιλίας ο Φ. Κουβέλης και είχε ανακοινώσει ότι «επιλύθηκε» το συγκοινωνιακό πρόβλημα των νησιών με δρομολόγηση πλοίου για τρεις μήνες μέχρι τέλους του έτους και αυτό, το πλοίο δηλαδή, δρομολογείται αυτές τις ημέρες.

Δυστυχώς θα μπορούσα να γράφω ατέρμονα για όλα αυτά τα στρεβλά και στενάχωρα, που μας έχει επιβάλει η ιδεολογία της «ήσσονος προσπάθειας», όπως το ότι η Περιφέρεια έκανε Αναπτυξιακό Συνέδριο στο τέλος της θητείας της και 5 περίπου μήνες πριν τις εκλογές και όχι στην αρχή.

Θα πρέπει η προσπάθεια για να αποτινάξουμε την «ιδεολογία του τίποτα» και του «λίγο» να είναι συνολική και ο καθένας μας να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 03-02-2019.