Πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Ο υπουργός Ναυτιλίας κ. Κουβέλης στην Κέρκυρα, σε δηλώσεις του μίλησε για σκέψεις και σχέδια υπο-παραχώρησης λιμανιών της Ελλάδας.

Όσον αφορά στο λιμάνι της Κέρκυρας, μίλησε για υπο-παραχώρηση της κρουαζιέρας, του καταφυγίου στο Καφέ-Γυαλί και του καρνάγιου.

Ανέμενα μεγάλες και ανυποχώρητες αντιδράσεις. Αντιδράσεις για το σχεδιαζόμενο ξεπούλημα μίας επί πλέον πλουτοπαραγωγικής κερκυραϊκής μονάδας.

Ασφαλώς όχι από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κ. Βάκη και κ. Παυλίδη (αυτοί τις μόνες διαφορές που είχαν, ήταν ποιος θα πάει με ποιόν. Αστεία πράγματα).

Τι απομένει στον κερκυραϊκό Λαό; Το λιμάνι για τις παντόφλες του δρομολογίου Κέρκυρας Ηγουμενίτσας.

Είναι βέβαιο ότι, εάν στο δρομολόγιο αυτό είχαν μπει μεγάλοι παίχτες, είχε αναβαθμιστεί το προϊόν και η αγορά εξασφάλιζε την κίνηση που έχει την καλοκαιρινή περίοδο για όλο το χρόνο, δηλαδή τα κέρδη ήταν πολλαπλάσια για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, τότε και αυτό το μέρος του λιμανιού θα είχε.. υπο-παραχωρηθεί.

Ουσιαστικά λοιπόν, η κερδοφόρα επιχείρηση του λιμανιού, σαλαμοποιείται και ξεπουλιούνται τα φιλέτα του.

Είναι η πρώτη ή η τελευταία; Ασφαλώς όχι.

Ό,τι πλούτο έχει αποκτήσει ο Λαός, …υπο-παραχωρείται!

Δύο είναι τα συμπεράσματα:

Έχουμε ένα κράτος που εκφράζεται από την κυβέρνηση, εντελώς ανίκανο να επενδύσει τα κέρδη που παράγουν τοπικές αναπτυξιακές μονάδες, ώστε η ανάπτυξη να πολλαπλασιάζεται. Να εκφραστεί δηλαδή με μεγαλύτερη κερδοφορία, αύξηση θέσεων εργασίας, διάχυση πλούτου στην τοπική κοινωνία.

Ανίκανες και υποταγμένες ηγεσίες ξεπουλούν την δημόσια περιουσία που αποκτήθηκε με την εργασία και τον ιδρώτα του ελληνικού Λαού, επαιτώντας μικρή αντιπαροχή από το μεγάλο κεφάλαιο με όποια μορφή και αν εκφράζεται αυτή.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να αποκτήσει ρόλο και δυναμική. Η ανάπτυξη της πατρίδας μας περνάει από την διαχείριση, ανάπτυξη και αυτοτέλεια των τοπικών κοινωνιών.

Κάθε μέτρο γης, αέρα και θάλασσας, ανήκει αποκλειστικά στην περιουσία και την διαχείριση του λαού που κατοικεί τον τόπο.

Εκείνο που έχει μεγάλη σημασία για την Κέρκυρα είναι ότι χρειάζεται αφεντικό.

Αφεντικό που να χαράσσει τον οικονομικό, περιβαντολλογικό, πολιτισμικό, κοινωνικό οδικό χάρτη αυτού του τόπου. Για την ευημερία και την προκοπή των πολιτών και την βελτίωση της καθημερινότητάς τους.

Αυτό το έλλειμμα σήμερα είναι τεράστιο και το αντιλαμβάνεται κάθε πολίτης.

Φτάσαμε και έχουμε ξύσει τον πάτο του βαρελιού. Δεν μας ανήκει αυτή η τύχη. Δεν είναι δυνατόν να παραμείνουμε στο τέλμα των τελευταίων χρόνων, να επιλέξουμε την αυτοκαταστροφή μας.

Χρειάζεται όραμα, σχεδιασμός, δύναμη, αγώνας, αποτελεσματικότητα.

Χρειάζεται ηγεσία. Δεν μιλάω για Μεσσία. Για σοβαρή και αποφασιστική ηγεσία μιλάω.

Στις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, θεωρώ ότι θα δοθεί αυτή η ευκαιρία στον Κερκυραϊκό Λαό, να αποκτήσει η Κέρκυρα ηγεσία και πάλι, για να πορευτεί στο μέλλον που της αξίζει..