Τις τελευταίες ημέρες έγινε πολύς θόρυβος, από την αντιπολίτευση και άλλους, με αρνητικές επιπτώσεις στην δημοτικότητά του, για τις διακοπές του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της οικογένειάς του, σε θαλαμηγό.

Το ερώτημα που κατά βάση τίθεται είναι αν η κριτική αυτή είναι δίκαιη ή όχι. Αν, δηλαδή, ένας πρωθυπουργός ή ένα άλλο υψηλά ιστάμενο πολιτικό πρόσωπο, όπως ένας υπουργός, έχει το δικαίωμα να δέχεται ακριβά δώρα, όπως είναι η φιλοξενία σε μια θαλαμηγό από έναν επιχειρηματία.

Κι ακόμα, αν οφείλει ή όχι ένας πρωθυπουργός να ανακοινώνει το πρόγραμμα των διακοπών του στον λαό.

Σε μια κοινωνία, όπως των ΗΠΑ, το πρόγραμμα των διακοπών του προέδρου φυσικά ανακοινώνεται.

Για παράδειγμα, ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε διακοπές στο Μartha’s Vineyard, στην Μασαχουσέτη. Βεβαίως δεν φιλοξενήθηκε. Ούτε πλήρωνε η κυβέρνηση τις διακοπές του. Νοίκιαζε ένα σπίτι στο οποίο έκαναν τις διακοπές τους.

Ο πρόεδρος Τραμπ περνά τις διακοπές του στην έπαυλή του, στην Φλόριδα.

Το πρόγραμμα των διακοπών των υπουργών συνήθως δεν ανακοινώνεται για τον βασικό λόγο ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται. Και επειδή συνήθως είναι πλούσιοι άνθρωποι δεν χρειάζονται φιλοξενία. Και, επιπλέον, οι σχέσεις πολιτικών- επιχειρηματιών δεν είναι αρνητικές, αντιμαχόμενες.

Το βασικό λοιπόν πρόβλημα στην περίπτωση των διακοπών του Τσίπρα σε θαλαμηγό είναι η υποκρισία.

Ενώ παρουσιαζόταν ως σκληρός αντικαπιταλιστής και αντιαμερικανός, ως άνθρωπος των φτωχών και των αδυνάτων, και με βάση αυτή την τριτοκοσμική ρητορική και τα αναμφισβήτητα δημαγωγικά προσόντα του, φτάνει μέχρι του σημείου να γίνει πρωθυπουργός.

Και αφού στην βάση ότι θα σκίσει τα μνημόνια που ταλαιπωρούν τους φτωχούς και θα κάνει τις αγορές να χορεύουν, και αφού οι λανθασμένες ενέργειές του στοιχίζουν τουλάχιστον δεκάδες δισεκατομμύρια στον λαό, κάνει τα αντίθετα.

Το θέμα με την θαλαμηγό ήταν το αποκορύφωμα της αποκάλυψης ενός άλλου ανθρώπου από αυτόν που εμφανιζόταν. Του πολιτικού χωρίς πιστεύω και αρχές. Του πολιτικού χωρίς ηθική και ιδεολογική πυξίδα.

Του πολιτικού που γλυκάθηκε τόσο πολύ από την εξουσία -η τόσο συχνή χρήση του πρωθυπουργικού αεροπλάνου μιλά από μόνη της- που έδωσε τόσα πολλά,  στην Μέρκελ, στον Ομπάμα, και μετά στον Τραμπ, για να παραμείνει στη θέση του.

Η υποκρισία με ενοχλεί, εμένα προσωπικά.

Και κάτι άλλο: Στις συναλλαγές υπάρχει το παίρνω και το δίνω.

Άσχετα αν ο αείμνηστος Παναγόπουλος ήταν «άμεμπτος», άσχετα αν θα του ζητούσε κάτι ή όχι -στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάδα ζήτησε από την Ολυμπιακή Επιτροπή να κατατάξουν στους Αθάνατους την χήρα του εφοπλιστή – αυτή που την διόρισε… σύμβουλό του για τον Απόδημο Ελληνισμό (μήπως την είδατε εσείς πουθενά;).

Άρα, λοιπόν, υπάρχει το δούναι και το λαβείν.

Και, βέβαια, το ερώτημα είναι αν αρχίσεις, πού σταματάς.

Αντώνης Η. Διαματάρης
Εκδότης / Διευθυντής, Εθνικού Κήρυκα