(Ο Αντώνης Η. Διαματάρης είναι διευθυντής – εκδότης του «Εθνικού Κήρυκα Ν.Υ.).

Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, η ζωή σταματά.

Τα μέχρι χθες ουσιώδη, οι χαρές και οι λύπες, έγιναν επουσιώδη.

Η μεγάλη «είδηση», το μεγάλο, φοβερό, παγκόσμιο γεγονός, ένα γεγονός που κανείς μεν δεν είδε, αλλά που σχεδόν όλοι μας πιστεύουμε με πάθος, επισκιάζει τα πάντα.

Σήμερα, ο Χριστός κάνει την μεγάλη, την έσχατη θυσία Του. Παραδίδει το πνεύμα Του πάνω στον Σταυρό. (Δες και σχόλιο στο «Περιοδικό» με τίτλο «Ο Σταυρός ως σήμα της Ορθοδοξίας και της ζωής). Τετέλεσται.

Είναι και ακούγεται φοβερό. Τετέλεσται.

Ομως αυτό δεν είναι το τέλος. Αντίθετα, είναι η αρχή.

Η αρχή της Ανοιξης. Μιας νέας ζωής. Η Ανάσταση. Η σωτηρία δηλαδή του ανθρώπου.

Τις μέρες αυτές οι εκκλησίες μας γεμίζουν. Οι παραδόσεις αιώνων συνεχίζονται. Ο κλήρος ανανεώνει τους δεσμούς του με τον υπόλοιπο λαό.

Το Εθνος ενώνεται. Γίνεται μια μεγάλη οικογένεια.

Στην Ομογένεια μετράμε κεφάλια. Ποιες οικογένειες εκκλησιάστηκαν αυτές τις μέρες και ποιες απουσίασαν; Απεβίωσαν, μετακόμισαν κάποια μέλη; Προστέθηκαν νέες οικογένειες στην περιοχή και στην εκκλησία;

Χρησιμοποίησαν οι ιερείς μας την ελληνική γλώσσα και πόσο;

Εχουμε κι αυτό το παράξενο εδώ στις ΗΠΑ να γιορτάζουμε το Πάσχα μας μια εβδομάδα μετά τους καθολικούς -συμπίπτουμε κάθε 4 χρόνια- που λόγω του μεγαλύτερου αριθμού τους «μονοπωλούν» την δημοσιότητα, υπολειτουργεί ο δημόσιος τομέας – δεν είναι εθνική αργία- παίρνει το Πάσχα τους μια επίσημη μορφή.

Εχει όμως αυτό και το καλό του για εμάς. Μας διαφοροποιεί. Ενισχύει την ταυτότητά μας. Μας δυναμώνει.

Κάπως έτσι θα αισθάνονται και οι Εβραίοι στην Διασπορά. Την διαφορετικότητά τους, αν όχι και την μοναδικότητά τους.

Στην Ελλάδα της κρίσης, οι εκκλησίες την Μ. Παρασκευή, σύμφωνα με τους ανταποκριτές του «Ε.Κ.» στο γραφείο μας της Αθήνας, ήταν ασφυκτικά γεμάτες. Υπήρχαν όμως και έντονα τα σημάδια της απόδρασης στην επαρχία. Τι να κάνουν οι άνθρωποι;

Κάπου πρέπει να ξεσκάσουν. Και, επιπλέον, ίσως το πασχαλινό τραπέζι να τους στοιχίσει και λιγότερο.

Μόνο που η επιστροφή στην Αθήνα, στην καθημερινότητα, γίνεται πιο μελαγχολική…

Φέτος, το Πατριαρχείο και ο Πατριαρχικός Ναός στην Κωνσταντινούπολη αισθάνθηκαν καλύτερα, ένιωσαν πιο ασφαλής από την παρουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μια επίσκεψη, την Μεγάλη Εβδομάδα, που τονίζει την σημασία και το ενδιαφέρον της Ελλάδας για το Πατριαρχείο.

Μια χειροπιαστή υπόσχεση, για την συνεχή, μελλοντική στήριξή του.

Αυτές τις μέρες η Κύπρος μας, αυτό το βασανισμένο, και εν πολλοίς απομακρυσμένο από την ιστορική πορεία του ελληνικό νησί, ζει μια χωρίς προηγούμενο τραγωδία: Την δολοφονία από μέλος των Ενόπλων Δυνάμεών του, τουλάχιστον επτά ανθρώπων.

Και, βέβαια, αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν να συμβεί αυτό; Πώς; Λογική δεν υπάρχει στις περιπτώσεις αυτές. Και άρα δεν υπάρχουν και απαντήσεις. Μόνο θλίψη.

Σας εύχομαι από καρδιάς, σε όποιο μέρος της Γης κι αν ζείτε, Καλό Πάσχα.

Αντώνης Η. Διαματάρης
Εκδότης / Διευθυντής, Εθνικού Κήρυκα