Περίπου στις 10:00, τη Δευτέρα το βράδυ, περπατούσα στην Πανεπιστημίου, περί τα τρία τετράγωνα μακριά από το Σύνταγμα.
Ήταν μια ωραία αθηναϊκή βραδιά. Και προς στιγμήν την απολάμβανα. Ωστόσο, χωρίς λόγο, άρχισα να κοιτάζω, ανήσυχος, αριστερά-δεξιά. Όπως κάναμε κάποτε, στην δεκαετία του 1980 και αρχές ’90, στο Μανχάταν.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η κεντρική αυτή λεωφόρος της Αθήνας, τόσο κοντά στην καρδιά της πόλης, ήταν άδεια.
Εκείνη την στιγμή δεν υπήρχαν πεζοί. Κανένας. Και ούτε περνούσαν αυτοκίνητα. Oύτε λεωφορεία.
Τίποτα. Ήταν άδεια. Άρχισα να περπατώ πιο γρήγορα.
Λίγο πιο κάτω, στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου, βλέπω μια ομάδα περί τους 5-7 νέους. Αστυνομικοί θα είναι σκέφτηκα. Κι αν όμως δεν είναι; σκέφτηκα πάλι.
Τώρα πλέον άρχισα να περπατώ πολύ πιο γρήγορα, σχεδόν έτρεχα, και να κοιτάζω και πίσω μου.
Ευτυχώς, κανένα πρόβλημα.
Γενικά, το θέμα της ασφάλειας των πολιτών στην Αθήνα, έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις.
Κάθε μέρα σχεδόν και κάτι εξωφρενικό γίνεται.
Χθες, για παράδειγμα, πέταξαν μπογιές στη… Βουλή.
Επίσης, χθες, αναμενόταν η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, του Αρείου Πάγου, για τον… Κουφοντίνα, αλλά αναβλήθηκε για «τις επόμενες ημέρες».
Τα Εξάρχεια, η Πατησίων, κατά την έκφραση γνωστού μου, είναι «άβατα». Κράτος εν κράτει.
Και η Αστυνομία, όπως γνωρίζω από πρώτο χέρι, δεν έχει πια ούτε γιλέκα ασφαλείας. Αστυνομικοί τα αγοράζουν μόνοι τους.
Εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σε κάποιο σημείο της Αμερικής, και έχετε μερικά χρόνια να επισκεφτείτε την Αθήνα, θα σκέφτεστε ότι υπερβάλλω. Δυστυχώς, όχι. Για την ακρίβεια, η κατάσταση είναι χειρότερη από ό,τι την περιγράφω.
Όμως, πέρα από το πρόβλημα, καλό είναι να προτείνουμε και κάποια λύση.
Τι, και αν, μπορεί κάτι να γίνει.
Σας υπενθυμίζω πάλι το παράδειγμα της Νέας Υόρκης. Πολλοί θα θυμόσαστε ότι υπήρχε εποχή που σχεδόν φοβόμασταν να κυκλοφορήσουμε στους δρόμους. Τότε που η Αστυνομία δεν εφάρμοζε τον νόμο από τον φόβο μην κατηγορηθεί για υπερβολική βία, γιατί ήταν πολιτικά απροστάτευτη.
Η κοινωνία όμως κάποτε έφτασε στα όριά της. Δεν ανεχόταν άλλο πια αυτή την κατάσταση.
Τι έγινε; Ο Ρούντι Τζιουλιάνι εκλέχτηκε δήμαρχος (1994 έως το 2001) και διόρισε ως αρχηγό της Αστυνομίας έναν ικανό άνθρωπο που άρχισε να εφαρμόζει τον νόμο. Και προσέφερε πολιτική κάλυψη στην Αστυνομία, η οποία ξεθάρρεψε και άρχισε να κάνει την δουλειά της. Κυνήγησε ακόμα και μικρές παραβάσεις του νόμου, όπως τη δυνατή μουσική, τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων κ.τ.λ.
Μέσα σε δυο χρόνια η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Οι τιμές των ακινήτων αυξήθηκαν. Ο αριθμός των τουριστών επίσης αυξήθηκε. Η Νέα Υόρκη πήρε πάλι την θέση που της ανήκε.
Μετά ακολούθησε ο Μάικλ Μπλούμπεργκ, ο οποίος συνέχισε, και βελτίωσε την πολιτική του Τζουλιάνι.
Σήμερα η Νέα Υόρκη είναι η ασφαλέστερη μεγάλη πόλη στην Αμερική!

Αντώνης Η. Διαματάρης
Εκδότης / Διευθυντής, Εθνικού Κήρυκα