Καθώς προσπαθούσα να οργανώσω τις σκέψεις μου για την συζήτηση στην Βουλή των Ελλήνων, έπεσα επάνω σε μια φράση ενός βουλευτή του Μέριλαντ, του Τζάιμι Ρασκίν (Jamie Raskin), που αν και αναφερόταν στον πρόεδρο Τραμπ, εξέφραζε πλήρως και την αλλαγή αντίδρασης που επήλθε στις συζητήσεις στη Βουλή:

«O παππούς μου», είπε ο βουλευτής, «συνήθιζε να λέει ότι το κυνήγι για πάπιες είναι πολύ ευχάριστο μέχρι που οι πάπιες αρχίζουν να ανταποδίδουν τα πυρά. Αρχίζουμε, λοιπόν, να ανταποδίδουμε τα πυρά».

Αυτό ακριβώς έκανε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Άρχισε να ανταποδίδει τα πυρά.

Καιρός ήταν. Τα αντίθετα που διαβάζω σε -λίγες- αθηναϊκές εφημερίδες είναι υποκριτικά.

Για να είμαι πλήρως σαφής: Όλοι μας θέλουμε ο πολιτικός βίος γενικά και οι συζητήσεις στην Βουλή ιδιαίτερα, να είναι ουσιαστικές.

Να παρουσιάζουν τα κόμματα τις θέσεις και τα προγράμματά τους, να συζητούνται τα εθνικά θέματα, να ενημερώνεται ο λαός.

Αυτός εξάλλου είναι ο ρόλος της Βουλής, που είναι ο ναός της Δημοκρατίας. Με τους βουλευτές να εκπροσωπούν τον δήμο, τον λαό.

Όμως, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα όπως είναι, στην Ελλάδα έχουμε το φαινόμενο οι αριστεροί ή οι αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί να καθυβρίζουν τους αντιπάλους τους, να παραπλανούν τον λαό, να χτίζουν σοβαρές πολιτικές καριέρες, να διεκδικούν το μονοπώλιο στον πατριωτισμό και στην ηθική, χωρίς να αναγνωρίζουν το δικαίωμα στους αντιπάλους τους να τους απαντούν.

Είναι, λένε, στο απυρόβλητο, γιατί έχουν το ηθικό πλεονέκτημα. Σοβαρά; Όποιος δηλαδή δηλώνει αριστερός είναι και… άγιος;

O αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, όπως έχει αποδείξει, προτιμά χίλιες φορές τον ήπιο, μετρημένο, θετικό διάλογο, από την οξύτητα. Μερικές μάλιστα φορές στις ομιλίες του ούτε καν αναφέρει το όνομα του πολιτικού του  αντιπάλου. Μιλά για το πρόγραμμά του, για την κατάσταση της χώρας, για το μέλλον της.

Προχθές, όμως, αποφάσισε να δώσει ένα τέλος στην υποκρισία του πολιτικού αντιπάλου του.

Ήταν δυσάρεστο μεν, αλλά απόλυτα αναγκαίο.

Ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του ξεπέρασε σε οξύτητα τον εαυτό του. Ήταν φανερό ότι προσπαθούσε να παρακάμψει τα γεγονότα των ημερών, το Μάτι, τις διακοπές στη θαλαμηγό και τις παροχές, οξύνοντας την πολιτική κατάσταση. Ούτε καν αναφέρθηκε σ’ αυτά. Περιορίστηκε στην ακραία ρητορική κατά του αντιπάλου του.

«Είμαι 11 χρόνια αρχηγός κόμματος», είπε μεταξύ των άλλων, «και τεσσεράμισι χρόνια πρωθυπουργός. Δεν μπήκα στην πολιτική ζωή του τόπου πλούσιος, δεν έγινα πλούσιος και δεν ανήκω σε μια πολιτική οικογένεια, η οποία δεν έκανε καμιά άλλη δουλειά παρά μόνο πολιτική και είναι ζάπλουτη. Είσαι πολύ λίγος εσύ για να μιλάς για την ελίτ και τους πολλούς σε εμένα». Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

«Την επόμενη φορά που θα μιλήσετε για ζάπλουτη οικογένεια ας αναζητήσουμε λίγο τους τρόπους με τους οποίους η δικιά σας οικογένεια απέκτησε την περιουσία που είχε, πότε την απέκτησε, με ποιους έκανε δουλειές στην χούντα… Η δική μου οικογένεια εξορίστηκε στη χούντα, άλλοι έκαναν δουλίτσες με τη χούντα».

Όπως είπα πιο πάνω, δεν είναι ευχάριστα πράγματα αυτά.

Όμως κάποτε πρέπει και η πάπια να ανταποδώσει τα πυρά.

Εν τω μεταξύ, ο κ. Τσίπρας έβγαλε μια συγκινητική ανακοίνωση για τον πατέρα του. Τόνισε ότι αυτό που έκανε ο Κυριάκος – «να συκοφαντεί νεκρούς που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι ανείπωτη αθλιότητα». (Η ανακοίνωση αυτή έχει δεξιοτεχνικά κενά…)

Μα, ο πατέρας του Κυριάκου μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του;

Αντώνης Η. Διαματάρης
Εκδότης-Διευθυντής του «Εθνικού Κήρυκα»

Φωτογραφία: «Ε.Κ.» – Κώστας Μπέη.