«Ελευθερία είναι το δικαίωμα του άλλου να διαφωνεί μαζί σου» Ρόζα Λούξεμπουργκ

Αυτό που με λύπη μου διαπιστώνω για μια ακόμα φορά, είναι ότι κάποιοι που δεν αντέχουν τη διαφορετική άποψη, καταφεύγουν στους αφορισμούς και στη κατασυκοφάντηση προκειμένου να απαξιώσουν την άλλη άποψη και να «κερδίσουν» τις εντυπώσεις. Έτσι όμως δεν γίνεται ο δημόσιος διάλογος και τέτοιες απόψεις απέχουν από τον διάλογο που γίνεται στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Θα έλεγα μάλλον ότι όσοι μετέρχονται τέτοιες μεθόδους, άθελα τους, συμβαδίζουν με ολοκληρωτικές αντιλήψεις και επιχειρούν να επιβάλλουν μια ιδιότυπη λογοκρισία.

Με συγχωρείτε αλλά δεν θα πάρω από αυτό που κάποιοι «μας σερβίρετε». Έχω το θάρρος της γνώμης μου, την λέω ευθαρσώς, την υπερασπίζομαι με επιχειρήματα, αλλά αντέχω να ακούω και την διαφορετική άποψη ακόμα και να διαφωνώ. Με απλά λόγια αυτό που έλεγε και ο Βολταίρος «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες». Και αυτό το τηρώ και ως δημοσιογράφος, όταν διαφωνώ με τους συνομιλητές μου, και διαφωνώ συχνά, αλλά σέβομαι την διαφορετική άποψη και κυρίως το δικαίωμα τους να λένε την άποψη τους και να την υπερασπίζονται με κάθε τρόπο.

Τα λέω αυτά, γιατί την επομένη της συζήτησης που είχαμε με τον Δήμαρχο Κέρκυρας Κώστα Νικολούζου στην εκπομπή «Λόγος Αντίλογος» βγήκαν κάποια «παπαγαλάκια» και άρχισαν να πετούν λάσπη και συκοφαντίες, περί «στημένης συζήτησης». Έχουν δίκιο γιατί, πάνω στο τραπέζι δεν ακουμπήσαμε το περίστροφο τώρα που είναι της μόδας για να δείξουμε ότι διαφωνούμε. Τι έπρεπε να κάνουμε δηλαδή για να είναι κάποιοι ικανοποιημένοι; Σε κάθε απάντηση να πιανόμαστε στα χέρια; Ή έπρεπε να τον πετροβολούμε; Θέσαμε τα ερωτήματα, τα οποία πολλά ήταν και ερωτήματα των τηλεθεατών και από την πλευρά του ο Δήμαρχος έδωσε τις απαντήσεις που αυτός ήθελε. Από κει και πέρα, ο τελικός κριτής είναι ο θεατής. Αυτοί είναι οι κανόνες του δημόσιου διαλόγου, σε αυτούς πιστεύουμε και αυτούς τηρούμε. Ούτε δικαστές «είμαστε», ούτε κοινωνικοί εισαγγελείς και βεβαίως ούτε πολιτικοί αντίπαλοι του Δημάρχου, στη συγκεκριμένη περίπτωση ή του όποιου θεσμικού παράγοντα με τον οποίο καθόμαστε στο πάνελ κάθε φορά. Δηλαδή, δεν θα ήταν  «στημένη» η συζήτηση αν αρχίζαμε να βρίζουμε τον Δήμαρχο ή αν τσακωνόμασταν μαζί του; Ή μήπως τότε θα ήταν στημένη η συζήτηση, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού; Πως αλήθεια κάποιοι και μάλιστα μορφωμένοι άνθρωποι, αντιλαμβάνονται τον δημοκρατικό και ουσιαστικό διάλογο; Όταν φιλοξενούμε όσους διαφωνούν με τον Δήμαρχο, κυρίως για το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων και η συζήτηση κυλάει  στο ίδιο «τέμπο», τότε και αυτή η συζήτηση είναι στημένη; Ή γιατί δεν είναι στημένη αυτή η συζήτηση;

Δεν απολογούμαι, γιατί δεν νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ, αλλά για όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια.

Όσον αφορά το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων, προσωπικά έχω πει ΞΕΚΑΘΑΡΑ, την άποψη μου και την είπα και το βράδυ της συζήτησης με τον Δήμαρχο Κέρκυρας. Θεωρώ ότι η Δημοτική Αρχή  έχει κάνει λάθη στη διαχείριση αυτής της υπόθεσης και ότι θα είναι τεράστιο πλήγμα, οικολογικό, υγειονομικό και οικονομικό, για την Λευκίμμη αν λειτουργήσει ο χώρος εκεί, είτε ως ΧΥΤΑ, είτε ως ΧΥΤΥ.

Και σταματώ εδώ…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ”Επισημάνσεις της Κυριακής” 18-03-2018.