Προσπαθώ να συγκρατηθώ για να μην αρχίσω τα μπινελίκια, όπως αρμόζει στην περίπτωση αυτού του ανάλγητου κράτους, που «σπρώχνει» στον θάνατο έναν νέο άνθρωπο, ο οποίος διεκδικεί το δικαίωμα του στη μόρφωση.

Ναι ο Βασίλης Δημάκης στα 19 του χρόνια διέπραξε έναν έγκλημα υπερασπιζόμενος την ανήλικη αδελφή του. Σήμερα είναι 35 ετών και πλέον, μέσα στις Φυλακές, κατόρθωσε να γίνει ένας διαφορετικός άνθρωπος, με άλλες αρχές και αξίες. Κατόρθωσε και πέτυχε δεύτερος στη σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου και ζητά να παρακολουθεί τα μαθήματα του στο Πανεπιστήμιο, έχοντας το περίφημο «βραχιολάκι» εντοπισμού. Οι ανάλγητοι γραφειοκράτες απαντούν ότι, επειδή οι σπουδές του είναι θεωρητικές, δεν χρειάζεται να παρακολουθεί τα μαθήματα. Θεέ μου πόσο ανόητη «δικαιολογία»… Λες και αυτοί δεν πέρασαν από τους ίδιους χώρους.

Προσωπικά, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, αν και δεν ήμουν το πρότυπο του φοιτητή, κάθε άλλο, που παρακολούθησα τις παραδόσεις του Αριστόβουλου Μάνεση, του Προκόπη Παυλόπουλου και του Α – Ι Μεταξά. Ειδικά του τελευταίου. Αυτές οι εμπειρίες σε ακολουθούν σε ολόκληρη την ζωή σου. Άσε που πρακτικά, αν τους παρακολουθήσεις στο μάθημα τους, δεν χρειάζεται να διαβάσεις ή έστω να πολύ διαβάσεις για να περάσεις.

Δεν μπορώ να κατανοήσω το τιμωρητικό πνεύμα αυτής της απόφασης. Η «ευνομούμενη» συνεχίζει να τιμωρεί έναν άνθρωπο που διέπραξε ένα έγκλημα στα 19 του χρόνια και «επιβραβεύει» έναν στυγνό δολοφόνο, όπως τον Κουφοντίνα, που του παρέχει το δικαίωμα για γουηκ εντ και να κάνει σώου, ενώ έχει «πάρει στο λαιμό του» τόσους ανθρώπους και συνεχίζει να μην δείχνει μεταμέλεια για τις πράξεις του. Δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αλήθεια πόσες… μακακίες έχουμε κάνει στα 19 μας; Κάποιοι ζουν από τύχη και από τύχη δεν βρίσκονται στη φυλακή. Ο Δημάκης είναι από τους «άτυχους» το έγκλημα του να συνεχίζει να το πληρώνει, ακόμα και τώρα που έχει δείξει μεταμέλεια εμπράκτως, ενώ η πολιτεία στην περίπτωση του, αγνοεί την έννοια του σωφρονισμού.