«Έχουμε χαραμίσει την ιστορία μας, σαν μια παρέα μεθυσμένων που ρίχνουν ζάρια, πίσω , στις αντρικές τουαλέτες του τοπικού μπαρ», έλεγε ο Τσαρλς Μπουκόφκσι και νομίζω ότι αυτή η φράση είναι «κουστουμάκι» για μας τους Κερκυραίους. Είναι βαριά η «φανέλα» και δεν την σηκώνουμε, για να αντλήσω ένα παράδειγμα από τον ποδοσφαιρικό χώρο,  κάποτε το «δέκα» το φορούσε ο Πελέ στην εθνική Βραζιλίας και τώρα ο Νειμάρ.

Δεν θέλω να σταθώ σε επιμέρους διαπιστώσεις, τις οποίες έχουμε κάνει όλοι μας, κάνω μόνο  μια γενική διαπίστωση ότι, όλοι μας και βέβαια όσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο τα τελευταία 40 χρόνια, αποδειχτήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων και σταματώ εδώ. Το τραγικό όμως στην περίπτωση μας είναι ότι,  οι παλαιότεροι, μας κληροδότησαν έναν τόπο με καταπληκτικά συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία όμως δεν τα έχουμε αξιοποιήσει, για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον γιατί σε μεγάλο βαθμό τα αγνοούμε και δεύτερον, γιατί δεν γνωρίζουμε, δεν έχουμε τη μεθοδολογία, για να τα αξιοποιήσουμε. Και βεβαίως λείπει το όραμα και η αγάπη γι’ αυτό τον τόπο.

Πάμε λοιπόν κατευθείαν στις προτάσεις για να γίνουμε θετικοί και να μην βγάζουμε μόνο … ξινίλα.   

Το Ηράκλειο της Κρήτης και όχι η περιοχή της Αθήνας βέβαια, προσέλαβε ειδικό σύμβουλο, Ιταλό, για να προωθήσει την αδελφοποίηση και τη συνεργασία σε πολιτιστικό επίπεδο με τη Βενετία. Ήδη έγιναν οι πρώτες επαφές και προωθούνται μια σειρά ενεργειών προς αυτή την κατεύθυνση.

Πραγματικά δεν γνωρίζω τι αναφορές έχει το Ηράκλειο σε σχέση με τη Βενετία, προφανώς και θα έχει, όχι όμως στο βαθμό που έχουμε εμείς. Είμαι απόλυτος σε αυτό. Να φέρω μόνο ένα μικρό  παράδειγμα. 

Στις  αρχές Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου, πραγματοποιείται, στο Λίντο της Βενετίας, το φεστιβάλ κινηματογράφου της Μόστρα, όπου «κατεβαίνει» όλο το Χόλυγουντ. Η κεντρική οδός, η οποία οδηγεί στην κάτω «πλευρά» του νησιού, όπου και βρίσκεται ο χώρος στον οποίο πραγματοποιείται το Φεστιβάλ, είναι αφιερωμένη στη Κέρκυρα. Via Corfu. Και παραδίπλα στη Ζάκυνθο, στη Κεφαλονιά και στην ιθάκη. Πηγαίνει το Ηράκλειο και καλά κάνει και άλλοι πολλοί και αδελφοποιούνται με τη Βενετία και εμείς που έχουμε τις προϋποθέσεις, ουδέποτε το έχουμε επιχειρήσει. Τα κέρδη και τα οφέλη που θα μπορούσαμε να είχαμε αποκομίσει από μια τέτοια συνεργασία, είναι τεράστια. Αλλά δυστυχώς έχουμε κλειστεί στον μικρόκοσμό μας, θεωρούμε ότι είμαστε ο ομφαλός της γης και εκεί τελειώνει το «παραμύθι» μας. Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς στην… κοσμάρα μας. Ενώ θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε ένα Φεστιβάλ «δορυφόρο» , είτε ταινιών μικρού μήκους, είτε ντοκιμαντέρ ή ακόμα animation ή οτιδήποτε άλλο. Στο ερώτημα «ναι ωραία, αλλά με ποιες υποδομές» η απάντηση είναι εύκολη. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες ανακύπτουν ευκαιρίες για να δημιουργήσεις υποδομές ακόμα και στην περίοδο που ζούμε σήμερα, όπου οι χρηματοδοτικές πηγές είναι ελάχιστες. Υπάρχουν ευκαιρίες μέσα από χορηγίες. Αλλά δυστυχώς δεν έχουμε στόχους στην πολιτιστική μας πολιτική, γιατί απλά δεν έχουμε πολιτιστική πολιτική. Αν είχαμε, ένας από τους κυρίαρχους στόχους μας θα ήταν, πως θα επαναλειτουργούσε ως Θέατρο – Μουσείο το Σαν Τζάκομο. Ναι, θέατρο και πάλι το Σαν Τζάκομο στο οποίο θα γινόταν εκδηλώσεις με διεθνή απήχηση. Μπορεί να είναι μικρό, περίπου 300-400 θέσεων, αλλά θα αποτελούσε την ναυαρχίδα του πολιτιστικού μας γίγνεσθαι. Και με οικονομίστικη προσέγγιση, αυτοί οι «300 – 400» θεατές θα ισοδυναμούσαν με 200.000 -300.000 χιλιάδες του all inclusive. Και θα προσλάμβανε βεβαίως και ο τόπος μας άλλη υπεραξία.

Πέρα όμως από αυτή την προοπτική, η οποία ενδεχομένως στα μάτια πολλών, που έχουν συμβιβαστεί με τη μετριότητα που ζούμε να φαίνεται «φαραωνική», θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε πολιτιστικά με τη Βενετία σε πολλά άλλα επίπεδα.  

Τα μουσεία της Βενετίας έχουν πάρα πολλά εκθέματα με αναφορά στη Κέρκυρα. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσαν να «στηθούν» πολλές πολιτιστικές συνέργειες, οι οποίες θα μας έβγαζαν από το περιθώριο και από το μικρόκοσμό μας και θα προσέδιδαν στα πολιτιστικά μας πράγματα, την εξωστρέφεια που σήμερα λείπει. 

Θα φέρω ένα παράδειγμα. Το 2007 μόλις είχα γυρίσει από τη Βενετία και μαθαίνω ότι ο τότε Δήμαρχος, ο Σωτήρης Μικάλεφ βρίσκεται εκεί με αποστολή του Δήμου. Επικοινωνώ μαζί του και του λέω ότι στο μουσείο του Κάρλο Γκολντόνι, του «πατέρα» της κομέντια ντελ άρτε, υπάρχουν ντοκουμέντα από παραστάσεις που είχε ανεβάσει στο Σαν Τζάκομο ο ίδιος ο Γκολντόνι. Στην αρχή ήταν επιφυλακτικός, τον καθησύχασα ότι προσωπικά τα έχω δει και θα μπορούσε να συζητήσει με τους υπεύθυνους του Μουσείου για να υπάρξει κάποια συνεργασία.  Την επομένη με παίρνει τηλέφωνο και μου είπε κατενθουσιασμένος ότι οι Βενετοί στην αρχή δεν πίστευαν ότι υπάρχει ακόμα το Σαν Τζάκομο και ότι θα γίνουν μια σειρά από εκδηλώσεις. Οι οποίες δυστυχώς δεν έγιναν ποτέ. 

Που θέλω να καταλήξω, ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα, αρκεί να έχουμε όραμα. Αυτό μας λείπει, όλα τα άλλα μπορούν να βρεθούν. 

Κάποτε οι πρόγονοι μας έπαιζαν σε επίπεδο Τσάμπιονς Λίγκ και εμείς καταντήσαμε  να παίζουμε στο τοπικό πρωτάθλημα. Όταν ο Σαμάρας ανέβασε την Φλόρα Μιράμπιλις στο Μιλάνο θεωρήθηκε το πολιτιστικό γεγονός της Ευρώπης γι’ αυτή την χρονιά και εμείς αρκούμαστε σε πανηγυράκια.