Αποτελεί γενικευμένη και συνάμα θλιβερή διαπίστωση ότι η Κέρκυρα υστερεί σε μεγάλα έργα τα οποία θα την ανεβάσουν επίπεδο, τόσο ως τουριστικό προορισμό, αλλά και επίσης θα συμβάλουν αποφασιστικά στη βελτίωση της καθημερινότητας των κατοίκων του νησιού.

Τα δύο «μεγαλύτερα» έργα τα οποία ολοκληρώθηκαν τα τελευταία χρόνια και τα οποία είναι, κατά κάποιο τρόπο άξια λόγου, σε καμία περίπτωση μεγάλα έργα, είναι η λεγόμενη παράκαμψη του αεροδρομίου, δηλαδή ένας δρόμος 500 περίπου μέτρων για τον οποίον συζητούσαμε 15 χρόνια, απαιτήθηκαν 5 χρόνια για την ολοκλήρωση του, από την στιγμή κατάρτισης της μελέτης και δαπανήθηκαν 2,5 εκατομμύρια ευρώ και επίσης ο πεζόδρομος, ο οποίος άλλαξε την όψη της εισόδου της πόλης, στην Ευγενίου Βουλγάρεως και Γεωργίου Θεοτόκη. Αυτά όλα και όλα. Και λίγο πιο πριν, η προέκταση του προσήνεμου μόλου των κρουαζιερόπλοιων.

Όλα τα υπόλοιπα έργα βρίσκονται σε στασιμότητα ή τα έχει «φάει» η λήθη. Κάποτε μιλούσαμε για τον περιβόητο άξονα Βορά – Νότου, για τις παρακάμψεις που έπρεπε να γίνουν, όπως η παράκαμψη Σκριπερού που απεντάχθηκε, για την παράκαμψη Μπενιτσών, ένα έργα αρκετά ώριμο, αλλά κανείς δεν γνωρίζει γιατί δεν προχωρά, όπως και η παράκαμψη Τρία Γεφύρια – Ποντή, επίσης για την παράκαμψη της πόλης και για τον μικρό και μεγάλο δακτύλιο, για το υπόγειο παρκινγκ, για το μεγάλο έργο των Φραγμάτων το οποίο θα έλυνε οριστικά το υδρευτικό πρόβλημα του νησιού, για τα τουριστικά καταφύγια, όπως το Καφέ Γυαλί, ένα έργο το οποίο θα έπρεπε να είχε παραδοθεί εδώ και 7-8 χρόνια και τώρα κινδυνεύει να χαθεί, για τον εξωραϊσμό της πρόσοψης του Δημοτικού Θεάτρου και για την λειτουργική του αναβάθμιση.

Την ίδια στιγμή βλέπουμε έργα όπως το τοιχίο του ΝΑΟΚ και η παραλιακή της Γαρίτσας όλο να τελειώνουν, αλλά να μην τελειώνουν, όπως  και το έργο των παλαιών Δικαστηρίων που προορίζεται για να στεγαστεί η έδρα της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων. Κάποια στιγμή βέβαια θα τελειώσουν, αλλά μιλάμε για έργα τα οποία έχουν ορίζοντα ολοκλήρωσης τα δυο, άντε τρία χρόνια και θα ολοκληρωθούν μετά από 8 και 10 χρόνια!!!

Δεν αναφέρομαι στο εργοστάσιο ολοκληρωμένης διαχείρισης ή στις αναγκαίες παρεμβάσεις στο οδικό δίκτυο το οποίο είναι «βομβαρδισμένο» τοπίο.

Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία, για την έλλειψη χρημάτων, όπως επικαλούνται κάποιοι. Όσοι κατέχουν θέσεις ευθύνες, οφείλουν να πιέσουν και να βρεθούν χρήματα και επιχορηγήσεις για τις αναγκαίες παρεμβάσεις. Αυτή η κατάσταση πλέον δεν είναι ανεκτή. 

Υπό αυτή την έννοια θεωρώ ότι αποτελεί αχτίδα φωτός η ένταξη σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα της αναπαλαίωσης και ανακατασκευής του θεάτρου Φοίνικας, του κτιρίου Γιαλλινά και των Αγγλικών στρατώνων και αξίζουν συγχαρητήρια σε όσους εργάστηκαν για να δρομολογηθεί η κατασκευή αυτών των έργων, κυρίως στο δήμο και στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά και στους υπηρεσιακούς παράγοντες.

Βέβαια πρέπει να εκφράσουμε την ευχή, τα έργα αυτά να «τρέξουν» και να μην έχουν την τύχη προηγούμενων έργων, γιατί το δύσκολο κομμάτι ξεκινά τώρα. Μην ξεχνάμε τι έχει συμβεί, όχι πριν πολλά χρόνια με τον Φοίνικα, όπου είχε εγκατασταθεί ο εργολάβος, αλλά τελικά το ιστορικό θέατρο έμεινε μέχρι σήμερα ερείπιο.

Αλλά δεν θέλω να γκρινιάζω, εύχομαι να υπάρξει συνέχεια και για άλλα έργα, όπως το εργοστάσιο ολοκληρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων και τα Φράγματα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής» 01-04-2018.