Αποτελεί κοινή αίσθηση κάθε νοήμονος ανθρώπου ότι έχει χαθεί προ πολλού το μέτρο. Πολλά απ’αυτά που αντιλαμβανόμαστε να συμβαίνουν στη σύγχρονη πραγματικότητα δημιουργούν μια σειρά ρητορικών (στην πλειονότητά τους) ερωτημάτων.

Επί παραδείγματι είναι απορίας άξιο πώς κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν ότι υπάρχουν οι Μεσσίες που με ένα τους άγγιγμα ή ένα τους πρόσταγμα θα οδηγήσουν αυτόν εδώ τον τόπο στο ζενίθ της ευημερίας του. Τσακωμένοι με την κοινή λογική, παραιτημένοι από διάθεση κριτικής, απίθανοι χειροκροτητές σπεύδουν να παραταχθούν πίσω από τον εκάστοτε αρχηγό κόμματος δηλώνοντας τυφλή αφοσίωση στην «Αυτού Μεγαλειότητά» του. Άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν οφθαλμοφανείς διαπιστώσεις οι οποίες δε χρειάζονται τεκμηρίωση για να γίνουν αποδεκτές. Άνθρωποι συμβιβασμένοι με τη φαύλη νοοτροπία που καλλιεργήθηκε για δεκαετίες και όριζε ως «ιδανικό και αλάνθαστο ηγέτη» τον εκάστοτε εραστή της εξουσίας, στις εξαγγελίες του οποίου ζητωκραύγαζαν τα πλήθη με άναρθρες οπαδικού τύπου ιαχές. Και το πιο λυπηρό είναι να βλέπεις ανθρώπους με αξιοζήλευτα τεκμήρια πνευματικής μόρφωσης (με εντυπωσιακές ωστόσο ελλείψεις κοινωνικής αγωγής και απίστευτα ψυχικά απωθημένα) όχι μόνο να αρνούνται τον προβληματισμό, αλλά να γίνονται φανατικοί υποστηρικτές της μιας ή της άλλης κομματικής γραμμής, στοιχισμένοι πίσω από τις «ηγετικές-πλάτες» του αρχηγού-προστάτη τους.

Κι όλα αυτά σε μια Ελλάδα που έχει μάθει να διχάζεται, σε μια Ελλάδα που έχει υποφέρει από εμφύλιες διχόνοιες, σε μια Ελλάδα που κυριαρχούσαν, κυριαρχούν και όπως φαίνεται θα συνεχίσουν να κυριαρχούν στρεβλές και νοσηρές αντιλήψεις…   

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
Soulio_tis@yahoo.com

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 22-07-2018.