Ως σήμερα γινόμαστε αυτήκοοι μάρτυρες ενός πλήθους διαπιστώσεων. Μέχρι τώρα πληροφορούμαστε ποιο θα είναι το μέλλον μας αν στα επόμενα χρόνια επικρατήσει ο ένας ή ο άλλος πόλος του πολιτικού μας συστήματος. Έτσι στο κέντρο του κάδρου των συζητήσεων τοποθετείται και αναπαράγεται μια διαμάχη που τροφοδοτείται από χιλιοειπωμένα επιχειρήματα(;) και επαναλαμβανόμενα επικοινωνιακά τερτίπια για να κερδηθούν οι εντυπώσεις.

Συνεχίζεται μια συγκρουσιακή τακτική και περιθωριοποιούνται οποιεσδήποτε προσδοκίες για μια αισιόδοξη προσέγγιση στο πλαίσιο ευρύτερων κοινωνικών ή ακόμα και πολιτικών συναινέσεων. Πέρα από την απόδοση ευθυνών για τις πρακτικές που οδήγησαν στη σημερινή κρισιακή πραγματικότητα, αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ο καθορισμός και η συγκεκριμενοποίηση των στοιχείων που θέλουμε να διέπουν το επιδιωκόμενο μέλλον.

Καλός ο επικριτικός ή ακόμα και ο σφόδρα καταγγελτικός λόγος, αλλά αυτό που θέλει να εισπράξει κάθε πολίτης ανεξαρτήτως ιδεολογικών καταβολών και πολιτικών πεποιθήσεων είναι μια οραματική ματιά για το μέλλον. Ας επικεντρωθούν λοιπόν όσοι δραστηριοποιούνται στην κεντρική πολιτική σκηνή, όχι μόνο στον εντοπισμό σφαλμάτων και παραλείψεων –εσκεμμένων ή μη- του παρελθόντος αλλά και στη διατύπωση στον πολιτικό τους λόγο συγκεκριμένων και πάνω απ’όλα εφικτών προτάσεων που θα δώσουν πνοή και αισιοδοξία στον ταλαιπωρημένο πολίτη αυτής εδώ της χώρας. Μια αισιοδοξία που δε θα είναι τεχνηέντως διαμορφωμένη και δε θα βασίζεται στην ακατάσχετη υποσχεσιολογία, αλλά μια αισιοδοξία που θα προκύπτει από ειλικρίνεια, συνείδηση καθήκοντος και αίσθηση ανιδιοτελούς προσφοράς…

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
Soulio_tisalex@yahoo.com

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 15-07-2018.