Τα πρόσωπα που συγκροτούν το σύγχρονο πολιτικό σκηνικό δείχνουν δυστυχώς να μην έχουν κατανοήσει την κρισιμότητα της ιστορικής συγκυρίας. Εκφράζουν απόψεις και ιδέες κοπτόμενοι για τα προβλήματα του πολίτη, διατυπώνουν κρίσεις, προτείνουν λύσεις.

Ωστόσο οι λύσεις αυτές δεν είναι αποτέλεσμα ουσιαστικής πολιτικής πρότασης μέσα από εργώδη και κοπιαστική συστηματική προετοιμασία. Περισσότερο αποφαίνονται για προβλήματα, ανάγκες και στοχεύσεις όχι με τη νοοτροπία του κατ’ουσίαν πολιτικού, αλλά του δημοσιολόγου. Το ενδιαφέρον τους δείχνει να είναι μεγάλο, αλλά καταντά παντελώς προσχηματικό, αντιστρόφως ανάλογο της (μηδαμινής) σπουδής που ξόδεψαν για να εκπονήσουν το πολιτικό τους «σχέδιο». Αδυνατούν να υπηρετήσουν ένα ανιδιοτελές κοινωνικό όραμα. Είναι ενταγμένοι στα υπάρχοντα κόμματα, που μοιάζουν περισσότερο με συντεχνίες εμπορευματικού χαρακτήρα, αποκομμένες από το πραγματικό κοινωνικό γίγνεσθαι, υποταγμένες στους νόμους του μάρκετινγκ (όλα για την κομματική πελατεία) και απέχουν κατά πολύ από τους υγιείς δημοκρατικούς πολιτικούς σχηματισμούς, που όλοι θα ευχόμασταν να είχαμε. Ισχυρίζονται ότι έχουν τη συνταγή, αλλά στην πραγματικότητα εμπορεύονται επαγγελίες μέσα από συνθήματα, υποσχέσεις και άθλια ευφυολογήματα. Επιδιώκουν να προκαλέσουν τον εντυπωσιασμό του ανυποψίαστου (για πόσο ακόμα άραγε;) ψηφοφόρου-πελάτη με αφηρημένες γενικότητες. Μιλούν για ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, δημοκρατικό σοσιαλισμό, ευρωπαϊκό προσανατολισμό κι ένα σωρό άλλες ακατανόητες έννοιες, κενές περιεχομένου, ικανές όμως να επιτελέσουν τον «ιερό» σκοπό για τον οποίο επινοήθηκαν, δηλαδή να κερδίσουν… ψηφαλάκια.

Στην περίπτωση της χώρας μας η ιστορική νομοτέλεια είναι αμείλικτη. Συσσωρεύτηκε τέτοιος δυσθεώρητος όγκος σφαλμάτων και έκνομων πράξεων, ώστε όλες οι τεχνικές για λυτρωτική ανάκαμψη πάνε πλέον στον κάλαθο των αχρήστων…

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
Soulio_tisalex@yahoo.com

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 08-07-2018.