Πριν απ’όλα η διευκρίνιση ότι οι συγκεκριμένες σκέψεις δεν περιλαμβάνουν νύξεις στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας είναι απαραίτητη, παρά το γεγονός ότι η επικαιρότητα ευνοεί τέτοιου είδους συνειρμούς. Άλλωστε η ζοφερή κοινωνική κατάσταση που κυριαρχεί είναι πέρα και πάνω από κόμματα και παρατάξεις. Μια οφθαλμοφανής  πανθομολογούμενη θλιβερή διαπίστωση είναι ότι ο μόνος που έχει λιγότερα δικαιώματα είναι εκείνος ο πολίτης που υπακούει στους γραπτούς και ηθικούς νόμους της πολιτείας και της κοινωνίας αντίστοιχα, ο νομοταγής. Αυτός πρέπει να υπομένει τις αντικοινωνικές δράσεις διαφόρων πονηρών και γραφικών, να σιωπά απέναντι στην εκμετάλλευση και την αδικία, να υπομένει την ανοησία του διπλανού.

Κι αν λόγω χαρακτήρα, ώριμης σκέψης ή πνευματικής συγκρότησης αποφεύγει τις έριδες, είναι «υποχρεωμένος» να υπομείνει την αυθαιρεσία, να υποστεί την «πολυμάθεια» του Νεοέλληνα, να σιγήσει απέναντι στην ηθική νοσηρότητα και την κουτοπονηριά. Οι ρόλοι λοιπόν έχουν αντιστραφεί πλέον στη σύγχρονη Ελλάδα: όποιος  είναι νομοταγής αναγκάζεται ν’αγωνίζεται και ν’αγωνιά ταυτόχρονα, να εκλιπαρεί ή να επιτίθεται για να επιτύχει την ομαλότητα της καθημερινής του διαβίωσης. Και τούτο γιατί η αντίθετη κατάσταση, η κατάσταση της νοσηρότητας έχει γίνει πλέον συνήθεια και κανόνας.

Όποιος παρεκκλίνει από αυτόν τον κανόνα περιθωριοποιείται, βαφτίζεται γραφικός ή ακόμα και σε μερικές περιπτώσεις καταντά περίγελος των άλλων, των «ξύπνιων». Η πίστη του Αριστοτέλη στην κοινωνία ως μέσο κοινής ευδαιμονίας των μελών της έχει πάει περίπατο προ πολλού… Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν κοινωνικά σε τόσους λίγους!

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ”Επισημάνσεις της Κυριακής” 04-03-2018.