Στο κατώφλι λοιπόν του 2019 και σε τίποτα δε μοιάζει να διαφέρει ο νέος χρόνος συγκριτικά με τους προηγούμενους. Τίποτα δε δείχνει να αλλάζει τουλάχιστον προς το καλύτερο. Στο ίδιο έργο θεατές.

Είχαμε εθιστεί ως πολίτες για πολλές δεκαετίες τώρα να ακούμε ευχολόγια, να υποκύπτουμε σε μια ακατάπαυστη υποσχεσιολογία, να αρεσκόμαστε στο να μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Καθόμασταν κι ακούγαμε, έστω κι αν οι περισσότεροι είχαμε επίγνωση ότι ελάχιστα απ’αυτά θα γίνονταν πραγματικότητα. Τώρα ούτε καν αυτήν την πολυτέλεια δεν έχουμε, ούτε βέβαια μπορούμε να την εξασφαλίσουμε.

Με λίγα λόγια οι πολιτικοί, είτε αυτοί κυβερνούν είτε φιλοδοξούν να κυβερνήσουν έχουν χρέος να διαχειρίζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σήμερα και σε δεύτερη φάση να προχωράνε στους απαραίτητους σχεδιασμούς, ώστε να διασφαλίσουν τις καλύτερες προϋποθέσεις για το αύριο. Καθώς όμως το σήμερα είναι και απ’ό,τι φαίνεται θα παραμείνει- για πόσο, κανείς με βεβαιότητα δεν μπορεί να προβλέψει- μετέωρο οποιοσδήποτε προγραμματισμός ρίχνεται στον κάλαθο των αχρήστων.

Κανείς πλέον δε διανοείται να προβεί σε έναν έστω μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό της ζωής και του μέλλοντος του απ’τη στιγμή που δεν ξέρει για παράδειγμα ποιο θα είναι το εισόδημά του τον επόμενο μήνα ή ακόμα ακόμα κι αν θα έχει την πολυτέλεια να εργάζεται. Κι αυτή η τωρινή αβεβαιότητα είναι που τσακίζει και απορυθμίζει εντελώς την ψυχολογία του πολίτη… Σ’αυτήν την παροντική αβεβαιότητα οφείλουν κατά προτεραιότητα να δώσουν πειστική απάντηση οι πολιτικοί μας ενόψει των επερχόμενων εκλογών…

Είναι η ίδια αβεβαιότητα στην οποία ποντάρουν και πολλοί επιτήδειοι εντός και εκτός συνόρων…

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις «Επισημάνσεις της Κυριακής», 06-01-2019.