Δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο στην πολιτική Ιστορία της Ελλάδας των τελευταίων δεκαετιών με αυτό που συνέβη στις εκλογές της 26ης Μαϊου: Από την μια, η στροφή του λαού μακριά από τους δημαγωγούς, τις αποτυχημένες πολιτικές θεωρίες για την οργάνωση της ζωής του ανθρώπου και των μέσων παραγωγής που τον ταλαιπώρησαν για χρόνια.

Και από την άλλη, η ανάδειξη ενός νέου, αδιαμφισβήτητου ηγέτη στο κόμμα του και -με βάση τα σημερινά δεδομένα- και της χώρας, μετά τις εθνικές εκλογές, που θα διεξαχθούν προς τα τέλη του Ιουνίου.

Το μέγεθος της διαφοράς του αποτελέσματος των εκλογών μεταξύ των κ. Μητσοτάκη και Τσίπρα αποτελεί έκπληξη. Ενώ ήταν διάχυτη η εντύπωση ότι ο κ. Μητσοτάκης θα κέρδιζε τις εκλογές, ήταν λίγοι αυτοί που πίστευαν ότι η διαφορά μεταξύ τους θα έφτανε πάνω από το 7%. Κι ακόμα λιγότεροι ότι θα έφταναν σχεδόν στο 10%.

Οτι η διαφορά ήταν τόσο μεγάλη αποτελεί μια προσωπική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη, για να ακριβολογώ αποτελεί έναν πραγματικό θρίαμβο, που του δίνει την δύναμη να βάλει την σφραγίδα του στο μέλλον της χώρας.

Παράλληλα, όμως, ήταν -και θέλω να το τονίσω αυτό- και μια μεγάλη νίκη, του ελληνικού λαού.

Για να λέμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, είναι γεγονός ότι η πίστη μας στην ορθοκρισία του λαού δοκιμάστηκε σοβαρά τα τελευταία χρόνια. Και πρέπει να προσθέσω, δικαιολογημένα.

Κι όμως, στις εκλογές της 26ης Μαϊου, ο ελληνικός λαός απέδειξε ωριμότητα και κρίση αξιοθαύμαστη.

Ενώ λαοί άλλων ευρωπαϊκών χωρών -δες κύριο άρθρο- στράφηκαν προς αδιέξοδες κατευθύνσεις, ο ελληνικός λαός έκλεισε τ’ αυτιά του στις σειρήνες της δημαγωγίας, τίμησε την αξιοπρέπειά του και επέλεξε να αναθέσει το μέλλον της χώρας και το δικό του σε έναν ηγέτη έτοιμο να ηγηθεί, έναν ηγέτη που βλέπει μπροστά και όχι πίσω.

Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι κ. Τσίπρας έθιξε την αξιοπρέπεια του λαού και συγκεκριμένα των συνταξιούχων. Η προσφορά ενός δώρου, αυτό που αποκάλεσαν 13η σύνταξη, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, αποτελεί μια πράξη υποτίμησης της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειας του λαού χωρίς προηγούμενο.

Κι ενώ πιθανόν να έλαβε ένα μικρό ποσοστό ψήφων από τους συνταξιούχους χάρη σ’ αυτό το δώρο, η μεταστροφή τους δεν ήταν αρκετή για να τον σώσει.

Την ίδια τύχη είχε και όλη η προσπάθεια ακραίου εκφοβισμού του λαού από τον κ. Τσίπρα.

Από τις απειλές του ότι ο κ. Μητσοτάκης θα περικόψει τις συντάξεις, ότι θα αναγκάσει τον λαό να εργάζεται «7 ημέρες», ότι στράφηκε προς την «ακροδεξιά» και όσα άλλα είπε.

Μεταξύ αυτών, ιδιαίτερα επιζήμια και επικίνδυνα για την χώρα ήταν η… επιστροφή στον Αρη Βελουχιώτη και το φάντασμα του Εμφυλίου Πολέμου.

Ηταν τόση η απόγνωση του κ. Τσίπρα!

Η Νέα Δημοκρατία είχε στο παρελθόν ταλαιπωρηθεί με τις εκ των έσω αμφισβητήσεις της ηγεσίας της.

Μετά όμως τον θρίαμβο του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο κίνδυνος αυτός έχει εκλείψει.

Ο λαός μίλησε. Δεν υπάρχουν περιθώρια για κανέναν να τον αμφισβητήσει.

Κι έτσι ανενόχλητος θα μπορέσει να επιλέξει την Κοινοβουλευτική Ομάδα που του ταιριάζει, αυτή που χρειάζεται για να εφαρμόσει το σχέδιό του για την Ελλάδα του αύριο.

Και καθώς φαίνεται ότι η Εκκλησία μας στην Αμερική -υπό τη ηγεσία του νέου Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου- θα μπει σε μια περίοδο ανασύνταξης, το ίδιο φαίνεται ότι και η Ελλάδα υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα μπει σε μια παράλληλη περίοδο.

Και ο συνδυασμός αυτός, η συνεργασία Ομογένειας-Ελλάδας, θα αποφέρει θετικά συμπεράσματα και στις δυο.

Καιρός ήταν.

Αντώνης Η. Διαματάρης
Εκδότης / Διευθυντής, Εθνικού Κήρυκα