Η επιλογή υποψηφίου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την προεδρία της χώρας ήταν, όπως και ο ίδιος δήλωσε, μια δύσκολη απόφαση.

Και προφανώς ήταν δύσκολη γιατί ο αποχωρών πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, εξελίχθηκε σε έναν καλό πρόεδρο για τη χώρα. Σε έναν Πρόεδρο με αξιοπρέπεια, με γνώσεις, με ευφράδεια λόγου. Σε έναν άξιο εκπρόσωπο του Εθνους.

Αυτή ήταν μια εντύπωση που επικρατούσε ευρέως. Την ίδια εντύπωση αποκόμισα κι εγώ από την συνεργασία μου μαζί του από την προηγούμενη θέση μου ως Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό.

Ενδιαφερόταν, αγαπούσε τον απόδημο Ελληνα. Δεν του ζήτησα κάτι, που να μην το έκανε με χαρά. «Είμαι στην διάθεσή σου», μου έλεγε. «Επιτέλους βρέθηκε κάποιος που γνωρίζει τα θέματα των αποδήμων».

Ενα παράδειγμα: Τον είχα παρακαλέσει να τιμήσει στο Προεδρικό Μέγαρο τον Αθανάσιο Παλαιολόγο, έναν ομογενή από το Λος Αντζελες που επαναπατρίστηκε στην Λέσβο και δώρισε $600.000 στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Συμφώνησε, αμέσως, με προθυμία. Δυστυχώς όμως ο κ. Παλαιολόγος δεν μπορούσε να ταξιδέψει στην Αθήνα λόγω ηλικίας. Ετσι, πήγα εγώ στην Μυτιλήνη να τον τιμήσω.

Παρακάλεσε όμως τον Πρόεδρο να επικοινωνήσει μαζί μου, κατά τη διάρκεια της λιτής τελετής που ετοίμασα προς τιμήν του ομογενή, για να τον ευχαριστήσει.

Και όντως την κατάλληλη στιγμή ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μου τηλεφώνησε, τον έβαλα σε ανοιχτή ακρόαση και εξέφρασε στον κ. Παλαιολόγο «την ευγνωμοσύνη της πατρίδας» για την προσφορά του.

Καταλαβαίνετε ασφαλώς την συγκίνηση του δωρητή… αλλά και το μήνυμα που αυτό στέλνει σε άλλους πιθανούς ευεργέτες.

Αυτός είναι ο Προκόπης Παυλόπουλος.

Ναι, ήταν μια δύσκολη απόφαση για τον Πρωθυπουργό.

Τελικά όμως αποφάσισε να αντικαταστήσει τον κ. Παυλόπουλο, όπως έχει το συνταγματικό δικαίωμα να το κάνει.

Επέλεξε μια επιτυχημένη νομικό, από την Ξάνθη, η οποία ως γυναίκα έχει σπάσει αρκετά ρεκόρ στην νομική της καριέρα.

Μια υποψήφια για την προεδρία της χώρας που δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύτερο κοινό, χωρίς αυτό να αποτελεί αναγκαστικά αρνητικό στοιχείο.

Ασφαλώς με τα ίδια κριτήρια θα μπορούσε να είχε επιλεγεί και ένας/ μία απόδημος, αλλά αυτό ίσως μελλοντικά.

Εν πάση περιπτώσει, το ότι είναι γυναίκα έχει την ουσιαστική, αλλά και την πολιτική του σημασία.

Είναι μια εξέλιξη, αποτελεί πρόοδο για μια γυναίκα να γίνει Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Αλλά, για μένα, η βαθύτερη σημασία της απόφασης του Πρωθυπουργού είναι η εξής:

Ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να συγχρονίσει την προεδρία με την πρωθυπουργία.

Οπως εκείνος αποτελεί τον νέο, τον πολιτικό του μέλλοντος, το ίδιο θέλει και για τον υποψήφιό του για την προεδρία. Με άλλα λόγια, θέλει να κάνει μια νέα αρχή, θέλει να βάλει την χώρα σε μια νέα εποχή.

Θα μπορούσε να είχε επιλέξει έναν από τους γνωστούς μας πολιτικούς. Ακόμα και μια γυναίκα πολιτικό.

Δεν θα έκανε όμως την «εποχική» αλλαγή. Θα έκανε το συνηθισμένο.

Η σημασία λοιπόν της κίνησης Μητσοτάκη μπορεί να είναι ιστορική. Να είναι πραγματικά brilliant (πανέξυπνη).

Με την προϋπόθεση ότι θα του βγει.

Κι το λέω αυτό γιατί ο θώκος του Προέδρου προϋποθέτει και κάποια έστω πολιτική πείρα και γενικότερες γνώσεις περί τα θέματα της χώρας.

Στις ΗΠΑ και άσχετος να είναι ένας υποψήφιος με την πολιτική όταν ξεκινά, καθ’ οδόν αποκτά αρκετή πείρα στις προκριματικές και μετά στις γενικές εκλογές.

Και η υποψήφια για την προεδρία υστερεί σε αυτό.

Το ότι είναι σπουδαία νομικός, είναι καλό και χρήσιμο, αλλά για τον κλάδο της.

Μπορεί αυτό να «μεταβιβαστεί» στην προεδρία;

Πιθανόν.

Εμείς δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε, παρά να της ευχηθούμε κάθε επιτυχία.

Αντώνης Η. Διαματάρης
Δημοσιογράφος Εθνικού Κήρυκα