Για όσους δεν το πρόσεξαν η Βρετανία δεν είναι πλέον μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για πρώτη φορά στην Ιστορία της (η Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα ιδρύθηκε με την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ στην Ολλανδία, την 1η Νοεμβρίου 1993) χάνει αντί να προσθέτει μέλος.

Μετά από τριάμισι χρόνια πολιτικής διαίρεσης, χαμένων προθεσμιών και την πτώση δυο πρωθυπουργών, το Ηνωμένο Βασίλειο με την τρίτη μεγαλύτερη Οικονομία της ΕΕ, αποχαιρετά τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και χαράζει τον δικό της, ανεξάρτητο, δρόμο.

Αν θα της βγει σε καλό ή όχι μόνον ο χρόνος θα το δείξει.

Το ίδιο και όσον αφορά τις συνέπειες στην ΕΕ.

Η Βρετανία, να υπενθυμίσουμε, δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Ασφαλώς δεν είναι αυτή που ήταν: Η αυτοκρατορία στην οποία ο ήλιος ποτέ δεν έδυε.

Κι όμως. Είναι μια πολύ σημαντική χώρα. Η οποία αποκτά ξανά την αυτοκυριαρχία της. Μια όχι ασήμαντη υπόθεση.

Η Οικονομία της είναι περίπου ίδια με αυτή της Γαλλίας. Διαθέτει πυρηνικά όπλα.  Συνεργάζεται στενότατα με τις ΗΠΑ και είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Επίσης, πρόσφερε το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό (12%) στον Προϋπολογισμό της ΕΕ.

Η δε σημασία της για την Ελλάδα ήταν και είναι εξαιρετικά σημαντική.

Η Βρετανία δεν λείπει από κανένα σοβαρό τραπέζι διαπραγματεύσεων -έστω και έμμεσα, επηρεάζοντας άλλους- και σε αντίθεση με την ΕΕ, διαθέτει Ενοπλες Δυνάμεις που μπορεί να αναπτύξει ανεξάρτητα από τις αποφάσεις ή μη των Βρυξελλών.

Ετσι, η αποχώρησή της από την ΕΕ αποτελεί μια σημαντική ήττα γι’ αυτήν.

Αναλογικά υπολογίζεται ότι αντιπροσωπεύει μια απώλεια του μεγέθους του Τέξας – σε περίπτωση που αυτό αποφάσιζε να αποκοπεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το μεγάλο ερώτημα -αν όχι η αμφιβολία- που δημιουργείται είναι αν το παράδειγμά της θα το ακολουθήσουν και άλλες χώρες.

Κυρίως στην περίπτωση που φανεί, σε ένα-δυο χρόνια από τώρα, ότι η απόφασή της να εγκαταλείψει την ΕΕ ήταν η σωστή.

Αν συμβεί αυτό, τότε όλα είναι πιθανά.

Τότε μπορεί η έξοδός της να αποτελέσει την αρχή του τέλους ενός μεγάλου και ευγενικού ανθρώπινου ονείρου.