Τα τελευταία 40 χρόνια άλλαξε πολύ η Νέα Υόρκη. Υπολογίζεται ότι το Μανχάταν αλλάζει σχεδόν κάθε δέκα χρόνια. Για παράδειγμα, κάποτε η Δυτική Πλευρά (West Side) ήταν μια υποβαθμισμένη περιοχή. Δείτε πώς έχει γίνει σήμερα.

Στην περιοχή εκείνη βρισκόταν και το «ελληνικό χωριό» του Μανχάταν. Πριν μετακομίσει στην Αστόρια. Κυρίως στις Λεωφόρους 7, 8 και 9.

Όταν πρωτοήρθαμε στη Νέα Υόρκη έπαιρνα το τρένο -το LL- από το Ρίτζγουντ (Ridgewood) του Κουίνς (Queens), όπου μείναμε για ένα διάστημα, και πήγαινα, συνήθως τα Σάββατα, στο «Κεντρικόν» στην 8η Λεωφόρο και 42 Δρόμους και αγόραζα τον «Εθνικό Κήρυκα» (δεν γνώριζα τότε ότι θα μπορούσα να γινόμουν συνδρομητής). Μετά πήγαινα δίπλα στο εστιατόριο «Παράδεισος» και έτρωγα. Ηταν ένα πολύ καλό εστιατόριο. Ένας… παράδεισος φαγητού και κέντρο αντι-χουντικών.

Η πλευρά λοιπόν αυτή του Μανχάταν, του τότε και του τώρα, δεν έχει καμιά σχέση.

Την άλλαξε ριζικά το Hudson Yards, μια μαζική οικοδόμηση γιγαντιαίων, υπερσύγχρονων κτιρίων, που καλύπτουν μια μεγάλη περιοχή, αυτή που κάποτε ήταν εγκαταλειμμένη – Σε αυτήν που κάποτε άραζαν τα καράβια που έφερναν τους μετανάστες από την Ελλάδα.

Δεν άλλαξε όμως μόνο το Μανχάταν. Ριζικές, απίστευτες αλλαγές συντελέστηκαν και στο Μπρούκλιν, περιοχές του οποίου μοιάζουν σαν επέκταση του Μανχάταν.

Αλλά αγνώριστο έγινε και το Κουίνς, ιδίως από την περιοχή από το Midtown Tunnel και την Queensboro Plaza.

Τώρα ένας νέος οικοδομικός οργασμός κινείται και προς την Αστόρια… με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε μια ακόμα ακριβή, για ενοίκια, περιοχή.

Μεγάλες επίσης είναι και οι αλλαγές στην Ομογένεια. Μετά την μαζική μετανάστευση της δεκαετίας του 1960, η «στρόφιγγα» των μεταναστών σχεδόν έκλεισε.

Ανοιξε πάλι τελευταία, στα χρόνια της κρίσης, όχι βέβαια όσο τότε, για τον βασικό λόγο ότι είναι δύσκολο να πάρει κανείς σήμερα την απαραίτητη πράσινη κάρτα.

Η φουρνιά λοιπόν εκείνη, της γενιάς του ’60 με αρχές του ’70, ήταν μια χρυσή γενιά. Δούλεψε σκληρά, έβαλε ρίζες, σπούδασε παιδιά. Και δεν ξέχασε και την μητέρα πατρίδα.

Μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες που βγήκε από την εποχή αυτή είναι ο φίλος μου ο Νίκος Τσακανίκας, ο ιδιοκτήτης του ταξιδιωτικού και τουριστικού οργανισμού Homeric Tours.

To Homeric Tours, όπως θα διαβάσατε πρόσφατα στην εφημερίδα, γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια από την ίδρυση του.

Στα χρόνια αυτά ο Νίκος -όλοι, οι πάντες, Ελληνες και μη, Νίκο τον αποκαλούν- διά μέσου του Homeric Tours, δημιούργησε την τουριστική αγορά  της Αμερικής προς την Ελλάδα. Ήταν στην ουσία το γραφείο Τουρισμού της Ελλάδας.

Αλλά βέβαια οι εκάστοτε υπουργοί Τουρισμού γνώριζαν καλύτερα το αντικείμενο από τον Νίκο…

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που τον συνάντησα, κι ας πέρασαν τόσα χρόνια.

Είχε δρομολογήσει τότε, με μια σπάνια επιχειρηματική διορατικότητα, τις πτήσεις charter για την Ελλάδα.

Ήμουν τότε στο διαφημιστικό τμήμα της εφημερίδας και πήγα να τον επισκεφτώ.

Τα γραφεία του ήταν στην γωνία 5 και 48 Δρόμους. Γεμάτη με συνεργάτες του η μεγάλη αίθουσα του γραφείου του. Το δικό του το γραφείο ήταν στο βάθος, έβλεπε στην 5η Λεωφόρο.

Κάποτε ο «Ε.Κ.» αρνιόταν να δεχτεί τις διαφημίσεις του για να μην ενοχλήσει τους τότε πολύ πιο μεγάλους ανταγωνιστές του Νίκου.

Εκείνος όμως δεν το έβαλε κάτω. Πήγε την εφημερίδα στο δικαστήριο και βέβαια νίκησε.

Από την πρώτη στιγμή γίναμε φίλοι με τον Νίκο.

Μας έδεσε μια αμεσότητα στην κατανόηση και την επικοινωνία. Σαν να γνωριζόμασταν από πάντα.

Απαιτητικός και πάντα καλά προετοιμασμένος στις διαπραγματεύσεις, αλλά δίκαιος και έντιμος. Ο λόγος του είναι συμβόλαιο. Και πιάνει πουλιά στον αέρα…

Εργάστηκε σκληρά, πολύ σκληρά. Και πέτυχε.

Αλλά δεν άλλαξε. Ήταν -και παραμένει- ο Νίκος ο Ελληνάρας, από το Θέρμο Τριχωνίδας. Ταπεινός, φιλικός, σοφός, κύριος.

Η φιλοσοφία στη δουλειά του, όπως την ανέπτυξε στην πρόσφατη συνέντευξη που μας έδωσε, είναι παράδειγμα προς μίμηση:

«Αγαπάμε με πάθος το αντικείμενό μας. Πήραμε σωστές αποφάσεις, επιλέξαμε σωστούς συνεργάτες κι έτσι ήρθε η επιτυχία. Εργαστήκαμε ακούραστα και, σε συνδυασμό με την στήριξη από τους ομογενείς, δημιουργήσαμε τον μεγαλύτερο ταξιδιωτικό προορισμό από την Αμερική για την Ελλάδα».

Ο Νίκος έχει βοηθήσει πολύ κόσμο. Αθόρυβα.

Έτσι, πριν 4 χρόνια, στην 100ή επέτειο της εφημερίδας, τον τιμήσαμε ως εκπρόσωπο του επιχειρηματικού κόσμου της Ομογένειας.

Το άξιζε.

Τα παραπάνω τα απευθύνω κυρίως στους νεοφερμένους ομογενείς. Στους νέους και νέες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για ένα καλύτερο μέλλον.

Συναντώ αρκετούς και τους βλέπω «στρεσαρισμένους». Τους φαίνεται η ζωή βουνό. Ακριβή, δύσκολη.

Νομίζουν ότι δεν υπάρχουν πλέον εδώ οι ευκαιρίες που κάποτε υπήρχαν.

Τα ίδια δεν πιστεύαμε και εμείς όταν πρωτοήρθαμε; Αλλά και εκείνοι που ήρθαν πριν από εμάς, όπως και οι άλλοι πριν από αυτούς;

Δεν μας φαινόντουσαν όλα περίεργα; Ακόμα και οι ομογενείς της γενιάς πριν τη δική μας;

Κι εμείς τότε, η μεγάλη πλειοψηφία, δεν ξέραμε την αγγλική γλώσσα. Δεν είχαμε δει ποτέ πριν μια μεγάλη πόλη.

Δεν είχαμε τις γνώσεις που μια αναπτυγμένη οικονομία απαιτεί για να κάνεις καριέρα.

Ενώ η σημερινή γενιά των μεταναστών τα ξέρει όλα και βρίσκονται σε συνεχή επαφή με την Ελλάδα.

Με τα κινητά τους, τα κομπιούτερ τους κ.τ.λ.

Ενώ εμείς επικοινωνούσαμε με τους δικούς μας στην Ελλάδα με επιστολές. Που έπαιρνε δυο εβδομάδες για να διασχίσουν τον Ατλαντικό.

Και ο Νίκος ήρθε με το καράβι που είχε το όνομα… Homeric.

Welcome to America!

Και χρόνια πολλά στους πατεράδες!

Αντώνης Η. Διαματάρης
Εκδότης / Διευθυντής, Εθνικού Κήρυκα