Κάνοντας τον απολογισμό της χρονιάς προσπαθώ να αντλήσω όση αισιοδοξία μου έχει απομείνει αλλά και επιείκεια, μέρες που είναι, αλλά δυστυχώς καταλήγω στο «μίζερο» συμπέρασμα, ότι και το 2017 ήταν «μια από τα ίδια».

Τίποτα το ιδιαίτερο, όσον αφορά το μέρος της ζυγαριάς με το θετικό πρόσημο, όση επιείκεια και αν επιστράτευσα, για να μην αδικήσω κανέναν. Λίγα πράγματα, τα θετικά, τα οποία αν δεν απαλείφονται, σίγουρα εξαφανίζονται από τον όγκο των προβλημάτων, τα οποία όχι μόνο μένουν άλυτα αλλά και επιδεινώνονται.

Το μόνο που ακούμε είναι λόγια, λόγια και λόγια, χωρίς αυτά τα «πλούσια» λόγια να μετουσιώνονται σε πράξεις που θα λειτουργήσουν καταλυτικά στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας και της καθημερινότητας μας.

Να επιχειρήσω μία γρήγορη προσέγγιση των πραγμάτων ανά τομείς. Θα ξεκινήσω με τον τουρισμό. Και εδώ τα πράγματα κινήθηκαν στο «μια από τα ίδια» παρά τα αντιθέτως λεγόμενα κάποιων πολιτικών παραγόντων. Είχαμε ως τουριστικός προορισμός για μια ακόμα χρονιά ρεκόρ στις αφίξεις κατά κάτι λίγες χιλιάδες περισσότερους τουρίστες σε σχέση με πέρσι, αλλά και αυτή την χρονιά καταγράφηκε αναντιστοιχία σε σχέση με τις εισπράξεις. Και αυτό γιατί δεν έχουμε επιλύσει δομικά ζητήματα που σχετίζονται με την ποιοτική αναβάθμιση του τουριστικού μας προορισμού, ώστε να προσελκύουμε τουρίστες – επισκέπτες υψηλής εισοδηματικής στάθμης.

Από την στιγμή που σύμφωνα με διεθνείς έρευνες καταγραφόμαστε στους πιο φθηνούς τουριστικούς προορισμούς, προφανώς και δεν θα περίμενε κανείς τα έσοδα να είναι αυξημένα. Βέβαια το θετικό για το 2018 είναι ότι πια μπαίνουν στη μάχη νέες ξενοδοχειακές μονάδες 5αστερες οι οποίες θα αναβαθμίσουν το κύρος του τουριστικού μας προορισμού.

Στον τομέα του Πολιτισμού τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά. Για πρώτη φορά σε καιρό ειρήνης, είχαμε 4 φορές φωτιές στις οχυρώσεις, 2 πυρκαγιές στο Νέο Φρούριο και 2 στο Παλαιό το προηγούμενο καλοκαίρι. Για μια ακόμα χρονιά, παρά τις δεσμεύεις δεν εντάχθηκε σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα το θέατρο «ΦΟΙΝΙΚΑΣ», ενώ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δεν λειτούργησε το θέατρο «ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ» στο Μον Ρεπό. Επίσης για μια ακόμα χρονιά δεν χρηματοδοτήθηκε η ανακατασκευή της Αγίας Ειρήνης, για μια ακόμα χρονιά δεν λειτούργησε το αρχαιολογικό μουσείο, με την επίσημη δικαιολογία ότι θα πρέπει να λυθεί ένα πρόβλημα με το αιρκοντίσιον, για μια ακόμα χρονιά έμεινε κλειστό λόγω έλλειψης φυλάκων το Αγγελόκαστρο και για μια ακόμα χρονιά δεν ξεκίνησαν οι εργασίες διάσωσης και ανάδειξης της Ανουντσιάτα. Αυτά σε επίπεδο πολιτιστικών υποδομών, γιατί ευτυχώς που υπάρχουν οι Φιλαρμονικές μας, οι χορωδίες μας και τα πολιτιστικά μας σωματεία που μας κάνουν υπερήφανους.

Σε επίπεδο κοινωνικών υποδομών επίσης ισχύει το «μια από τα ίδια». Για μια ακόμα φορά, συγκεκριμένα για δεύτερη χρονιά δεν κατόρθωσαν να κατασκευάσουν αυτά τα 150 – 200 μέτρα πεζόδρομου στη Δονάτου Δημουλίτσα, για μια ακόμα χρονιά δεν υπήρξε πρόοδος ή κάποια θετική εξέλιξη σχετικά με το τουριστικό καταφύγιο στο Καφέ Γυαλί, ενισχύοντας τους φόβους ότι πολύ δύσκολα θα ολοκληρωθεί και θα λειτουργήσει. Το ίδιο ισχύει για το λιμάνι του εσωτερικού το οποίο έχει μετατραπεί σε μικρή χωματερή, ενώ ο κόμβος και η είσοδος του λιμανιού παραμένει έργο ημιτελές. Ας ελπίσουμε ότι θα ολοκληρωθεί το 2018.

Για το οδικό δίκτυο ας μην αναφέρω καλύτερα τίποτα, δυστυχώς με τα χρήματα που υπάρχουν στο τεχνικό πρόγραμμα ούτε μπαλώματα δεν μπορούν να γίνουν καλά, καλά. Δυστυχώς και εδώ λείπει η έναρξη ή η δρομολόγηση ενός μεγάλου έργου πνοής. Και όχι μόνο αυτό, αλλά στο πρόσφατο Αναπτυξιακό Συνέδριο μπήκε ταφόπλακα στο πιο μεγάλο και σημαντικό έργο που είναι τα Φράγματα και το οποίο θα επίλυε οριστικά και αμετάκλητα το σοβαρό και σημαντικό πρόβλημα υδροδότησης του νησιού, από τον ίδιο μάλιστα τον Πρωθυπουργό ο οποίος χαρακτήρισε το έργο Φαραωνικό.

Στον τομέα της υγείας δυστυχώς και εδώ τα πράγματα κινήθηκαν στον ίδιο ρυθμό, κάποιες αποσπασματικές προσπάθειες οι οποίες όμως δεν κατάφεραν να βελτιώσουν την λειτουργία του δευτεροβάθμιου νοσηλευτικού ιδρύματος του νησιού μας και κυρίως σε κλινικές που σχετίζονται με χρονίως πάσχοντες συμπολίτες μας, αλλά και γενικότερα την εικόνα και την λειτουργία του νοσοκομείου μας.

Τεράστια προβλήματα βέβαια παραμένουν και στην πρωτοβάθμια υγεία.

Δεν θέλω να συνεχίσω γιατί τέτοιες μέρες θα μελαγχολήσουμε και δεν είναι σωστό. Πρέπει να υποδεχτούμε το νέο έτος με την προσμονή και την ελπίδα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν. Και μπορούν να βελτιωθούν, αρκεί να αλλάξουμε αντιλήψεις, αν απαλλαγούμε από ιδεοληψίες και να μπορέσουμε να συνεργαστούμε. Δύσκολα όλα αυτά; Ναι αλλά δεν γίνεται διαφορετικά.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις ‘’Επισημάνσεις της Κυριακής’’, 31-12-2017.