Οφείλω να ομολογήσω ότι άλλος ήταν ο αρχικός τίτλος αυτού του σημειώματος, αλλά τελικά επέλεξα να μην ρίξω λάδι στη φωτιά, γιατί πιστεύω ότι οι χαρακτηρισμοί δεν βοηθούν, όμως «μέσα μου» την θεωρώ, επιεικώς άθλια, την επιστολή της Επιτροπής Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ. Κρατώ επίσης ότι, το ύφος της επιστολής, σε κάθε περίπτωση δεν συνάδει με το ήθος της αριστεράς και προσωπικά δίνω μεγάλη βαρύτητα στο ύφος, συμφωνώ με έναν Γερμανό φιλόσοφο, μου διαφεύγει το όνομα του, ότι εν αρχή ήν το ύφος και όχι ο λόγος. Η περί ης ο λόγος επιστολή, αποκαλύπτει, μαζί με όλα τα άλλα που θα αναφέρω παρακάτω, το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Γενικό Νοσοκομείο και που δεν είναι οι ελλείψεις σε ιατρικό ή νοσηλευτικό προσωπικό. Και κάτι ακόμα, ο συντάκτης ή οι συντάκτες, μπορεί να λένε και να ισχυρίζονται ότι είναι αριστεροί, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερά. Ας το ψάξουν μόνοι τους, που ανήκουν πραγματικά.

Εν πάση περιπτώσει μπαίνω στην ουσία. Όποιος ισχυρίζεται ότι το Νοσοκομείο της Κέρκυρας έφθασε σε αυτό το σημείο, όσον αφορά τις ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό εξ αιτίας της σημερινής διοίκησης, είναι επιεικώς ανόητος, με το συγνώμη δηλαδή, αλλά εδώ που έχουμε φθάσει προφανώς οφείλεται στην υποστελέχωση και στην υποχρηματοδότηση, κυρίαρχα φαινόμενα των τελευταίων ετών και κύριες, όχι αποκλειστικές, αιτίες για την κατρακύλα. Έχω την αίσθηση ότι από το 2009, χρονολογία μετεγκατάστασης στο νέο Νοσοκομείο έγιναν μια σειρά λαθών, με πρώτο το ότι δεχθήκαμε να γίνει η μετεγκατάσταση στο νέο Νοσοκομείο, δηλαδή η μεταφορά των υπηρεσιών από έναν χώρο 9.500 τ.μ σε έναν χώρο 33.500 τ.μ χωρίς να υλοποιηθεί τουλάχιστον κατά το ήμισυ ο οργανισμός που προέβλεπε 960 εργαζόμενους. Μετά ήρθε η εποχή των μνημονίων έγιναν αλλεπάλληλα λάθη, έλειψε και η αποτελεσματική διεκδίκηση και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Η σημερινή διοίκηση όμως, με τον τρόπο που διοίκησε και διοικεί, «κατόρθωσε», λειτούργησε ως καταλύτης, για να αποκαλυφθεί το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Νοσοκομείο μας και δυστυχώς είναι μεγαλύτερο και πιο δύσκολο να αντιμετωπισθεί από την έλλειψη προσωπικού όλων των ειδικοτήτων και μηχανημάτων. Το μεγάλο πρόβλημα του Νοσοκομείου είναι ψυχολογικό. Υπάρχει πρόβλημα σχέσεων μεταξύ των εργαζομένων. Έχουν «στομάχι», πώς να το πω και πλέον έχει αρχίσει η σύγκρουση ανοιχτά. Δε θα πω ξεκαθάρισμα λογαριασμών, αλλά σίγουρα υπάρχει σύγκρουση. Έχουν χωρισθεί σε στρατόπεδα και έχει αρχίσει μια μάχη χαρακωμάτων.

Να έρθω τώρα στην επιστολή η οποία αποδεικνύει το παραπάνω ισχυρισμό και το λέω αυτό, γιατί εικάζω ότι ο συντάκτης ή οι συντάκτες πρέπει να είναι γιατροί ή του επαγγέλματος γενικώς, φαίνεται ότι τα γνωρίζουν πολύ καλά τα πράγματα, σαν να τα γνωρίζουν “απο μέσα”.

«Εξάλλου, φεύγοντας ένας γιατρός, που ναι μεν πρόσφερε πολλά, αλλά δε χάθηκε ο κόσμος» πόση απαξίωση εμπεριέχεται σε αυτό το απόσπασμα της επιστολής της Επιτροπής Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ για έναν άνθρωπο και επιστήμονα, όπως είναι ο Νίκος Γατσούλης, ο οποίος πρόσφερε τις υπηρεσίες του για 32 χρόνια και τυγχάνει της γενικής αποδοχής από την κερκυραϊκή κοινωνία. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι ο συντάκτης ή οι συντάκτες έχουν προσωπικές διαφορές με τον Γατσούλη, οπότε «άντε άδειαζε μας την γωνιά και γρήγορα» ή «Στο καλό και μη μας γράφεις». Προσωπικά τον Νίκο Γατσούλη, αν πέσουμε πρόσωπο με πρόσωπο στο δρόμο, δεν θα τον χαιρετίσω γιατί δεν τον γνωρίζω, ούτε στην όψη. Μόνο στις φωτό που κυκλοφόρησαν τελευταία με τις ανακοινώσεις του και που προφανώς είναι παλιές. Αλλά γνωρίζω από τους συναδέλφους του, όχι μόνο στο Νοσοκομείο, για την γενικότερη προσφορά του και την επιστημονική του επάρκεια.

Και συνεχίζει η ανακοίνωση της Επιτροπής Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, «Όπως αντιλαμβάνονται όλοι, η χειρουργική είναι ομαδική δουλειά, δεν είναι “θέαμα για ένα βιολί”. Υπάρχει “ορχήστρα” στο Χειρουργικό Τμήμα και θα συνεχίσει τη δουλειά της». Όπως αντιλαμβάνονται όλοι, θα έλεγα εγώ, οι προσωπικές διαφορές που έχουν οι συντάκτες της Επιστολής με τον Νίκο Γατσούλη, τους οδηγούν να λένε επιχειρήματα μη πειστικά, δεν θα πω επιχειρήματα, «πατάτες». Γιατί ομαδική δουλειά, πέρα από τη χειρουργική είναι και το ποδόσφαιρο, το οποίο βεβαίως είναι ομαδικό σπορ και η ομάδα είναι η «ορχήστρα», αλλά εξαρτάται ποιο «βιολί» θα φύγει, γιατί αν από την Μπαρτσελόνα φύγει το «βιολί» που απαντά στο όνομα Λιονέλ Μέσι, τότε τα πράγματα γίνονται σκούρα για την «ορχήστρα» και ο Νίκος Γατσούλης, ήταν ο «Μέσι» για το Νοσοκομείο μας. Είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. Και δεν το λέω εγώ, που δεν διαθέτω την επάρκεια για να αξιολογήσω τον γιατρό Νίκο Γατσούλη, το λένε οι συνάδελφοι του, βλέπε Μπάμπη Χαραλάμπους, ο οποίος είπε και το εξής σχολιάζοντας την παραίτηση του «σε όλα αυτά τα χρόνια που συνεργαστήκαμε είχαμε τα πάνω μας και τα κάτω μας, αλλά αυτά συμβαίνουν και σε μια οικογένεια». Ακριβώς, αυτά συμβαίνουν και σε μια οικογένεια και στο τέλος της ημέρας τα έχουμε ξεχάσει τα «κάτω μας» και προχωράμε όλοι μαζί και όχι «άντε γεια» ή στο «καλό» ή «και τι έγινε που έφυγε». Αυτή η αντιμετώπιση φανερώνει άλλα πράγματα, άλλο κλίμα, για το οποίο σας έγραφα παραπάνω.

Αυτό λοιπόν κατά την άποψη μου είναι το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Νοσοκομείο μας και δεν μπορεί να το διαχειριστεί η διοίκηση, δηλαδή να κρατήσει ισορροπίες στις σίγουρα διασαλευμένες σχέσεις, όχι μόνο των γιατρών αλλά και άλλων ειδικοτήτων εργαζομένων. Και δεν μπορεί να το διαχειριστεί η Διοίκηση, γιατί φαίνεται ότι έχει αποφασίσει ποιού το μέρος θα πάρει. Τώρα, το αν έρθουν 4-5 γιατροί και 5-6 νοσηλευτές, που έτσι και αλλιώς είναι σταγόνα στον Ωκεανό, δεν λύνουν το πρόβλημα. Και πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει διάθεση να λυθεί αυτό το σοβαρό πρόβλημα. Μακάρι να διαψευστώ.

Υ.Γ
Και επειδή οι γενικεύσεις είναι επικίνδυνες, θα πρέπει να μας πουν ποιοι είναι οι διαπλεκόμενοι στο Νοσοκομείο, γιατί είναι άδικο να στιγματίζονται όλοι οι εργαζόμενοι.