Τώρα, εν μέσω διακοπών τι μου ήρθε να κάθομαι να γράφω, αν και ορκίστηκα ότι δεν θα σηκώσω «πένα»; Όμως κάνω αυτή την παρασπονδία προς τον εαυτό μου, γιατί το θεωρώ υποχρέωση να αναγνωρίσω στον Φίλιππο Πλιάτσικα την ρήση του Έντουαρ Μανέ ότι «Δεν υπάρχει μεγάλη τέχνη, αλλά μόνο μεγάλος καλλιτέχνης». Και μεγάλος καλλιτέχνης, δεν είναι μόνο ο σπουδαίος καλλιτέχνης, αλλά ο σπουδαίος άνθρωπος, που σέβεται και αγαπά αυτό που κάνει και σέβεται το κοινό του.
Όταν ένας καλλιτέχνης, εν προκειμένω ένας τραγουδοποιός, συμπεριφέρεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πάνω στη σκηνή, είτε βρίσκεται μπροστά σε ένα κοινό 100.000 ατόμων, όπως όταν ο Φ. Πλιάτσικας γέμισε το ΟΑΚΑ, είτε μπροστά σε ένα αριθμητικά πολύ ολιγάριθμο κοινό, όπως στην πρόσφατη συναυλία του, πριν από λίγες ημέρες, στο Παλαιό Φρούριο, στο πλαίσιο του 7ου SEVEN, τότε οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε την εντιμότητα με την οποία υπηρετεί αυτό που έχει επιλέξει να κάνει και επίσης να του πιστώσουμε ότι δεν είναι από αυτούς τους τύπους και δεν είναι λίγοι, που βγαίνουν στην  επαρχία για να κάνουν αρπαχτή. Και σε αυτές τις εποχές, θεωρώ ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οφείλουμε «να βγάζουμε το καπέλο», πολύ περισσότερο γιατί λειτουργούν ως πρότυπα.
Εν μέσω καύσωνα, το κοινό ήταν όντως «παγωμένο» στην αρχή της συναυλίας, παρά το ενθουσιώδες μπάσιμο των δικών μας “Black strat” που άνοιξαν την συναυλία του Πλιάτσικα. Στο τέλος της συναυλίας, αυτό «λίγο κοινό» το είχε κάνει ο Πλιάτσικας να χοροπηδάει και να φεύγει από τον χώρο του Παλαιού Φρουρίου, φρέσκο και ανανεωμένο.
Οφείλω να ομολογήσω ότι προσερχόμενος στον χώρο της συναυλίας εξεπλάγην με το αριθμητικά πολύ μικρό κοινό που προσήλθε για να παρακολουθήσει μια συναυλία, την οποία δεν παρακολουθείς εύκολα στην επαρχία. Ή μάλλον να το γράψω διαφορετικά, είναι από αυτές τις συναυλίες που το κοινό της επαρχίας, γιατί είμαστε επαρχία δυστυχώς, δεν πρέπει να χάνει την ευκαιρία να την παρακολουθήσει. Και όμως το κερκυραϊκό κοινό του γύρισε την πλάτη. Θα μου πεις, «γιατί απορείς ρε φίλε;» εδώ γύρισε την πλάτη πέρσι στον Τζο Λιν Τέρνερ, τον τραγουδιστή των Rainbow και των Deep Purple, όταν είχε έρθει να τραγουδήσει στο ΕΠΤΑ, σιγά μη δεν γυρίσει την πλάτη στον Πλιάτσικα, που είναι και δικό μας το παλικάρι.
Πέρσι όμως καταγράφηκε «συνωστισμός» για να παρακολουθήσει, το ίδιο κοινό, 4-5 φορές, αποσπάσματα της Ιουδήθ της Θριαμβεύουσας, γιατί δεν ανέβηκε όλο το έργο, για να λέμε την αλήθεια και μιλάμε για ένα έργο το οποίο «δεν βλέπεται». Εντάξει «δεν ακούγεται και δεν βλέπεται» και το λέω εγώ, που είμαι αυτός που εδώ και 15 χρόνια, όταν είχα δει την Ιουδήθ και είχα μάθει περί τίνος πρόκειται, με την αρθογραφία μου και με άλλους τρόπους, προέτρεπα να ανεβεί στο νησί.
Το κοινό της «Κέρκυρας του πολιτισμού» συνωστίζεται επίσης σε διάφορες «αίθουσες» για να παρακολουθήσει καλλιτέχνες(;) που μοναδικό τους προσόν είναι ότι «τραγουδούν στο μπάνιο», χωρίς να ενοχλούν τους γείτονες. Και όμως εκεί γίνεται… κοσμοσυρροή.
Θα μου πείτε «γιατί τα γράφεις αυτά και δεν απολαμβάνεις τις διακοπές σου και μας χαλάς και την ζαχαρένια μας;» σωστό, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ούτε έχω το δικαίωμα να σχολιάσω τις επιλογές ή την αισθητική του καθενός μας.
Τα γράφω όμως, πρώτον, γιατί πραγματικά θέλω να αναγνωρίσω και εγγράφως το ήθος του Πλιάτσικα, εγώ στη θέση του θα έψαχνα τρόπο να μην βγω στη σκηνή, θέλω να είμαι ειλικρινής και δεύτερον, για να μην τσαμπουνάμε την ρήση «η Κέρκυρα του πολιτισμού».
Πολλά άλλα είμαστε και μας αξίζουν με τις επιλογές που κάνουμε, αλλά «του Πολιτισμού», ξεχάστε το.