Αισθάνομαι άβολα κάθε φορά που νιώθω την ανάγκη να σχολιάσω μια απόφαση της Δικαιοσύνης, που αισθάνομαι όμως ότι έρχεται σε αντίθεση με τον μέσο νου ή τη μέση λογική που διαθέτει ο καθένας μας. Θα σας πω το σκεπτικό μου για να εξηγηθώ.

Είναι δυνατόν μια απόφαση δικαστηρίου να δικαιώνει τον ιδιοκτήτη, εν προκειμένω την οικογένεια Ρίζου και να διατάσσει την έξωση του ενοικιαστή Aquis (διότι δεν ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του) και στην συνέχεια, άλλο δικαστήριο, μετά από μερικούς μήνες, να ζητά αναστολή εκτέλεσης της έξωσης (αφού εν τω μεταξύ είχε εκτελεστεί η απόφαση του διακαστηρίου) και να προτείνει την επανεγκατάσταση του ενοικιαστή.

Αναρωτιέμαι, ο-η δικαστής που έβγαλε την απόφαση αυτή, έλαβε υπ´ οψιν ότι ο ιδιοκτήτης έχει προχωρήσει στην έξωση; Ότι έχει εξοφλήσει οφειλές της aquis στους εργαζόμενους; Και οτι έχει συνάψει συμφωνίες με τους μεγάλους τουρ οπερειτορς, ώστε να λειτουργήσει η ξενοδοχειακή μονάδα;

Αν ο ιδιοκτήτης προχωρούσε στην έξωση και έβαζε λουκέτο στο Sandy Beach, αδιαφορώντας για τις συμφωνίες που είχε συνάψει η προηγούμενη εταιρία, αφήνοντας τους 200 και πλέον εργαζόμενους στο δρόμο, τους 80.000 χιλ και πλέον τουρίστες να ονειρεύονται από την πατρίδα τους την Κέρκυρα, με τεράστιες συνέπειες και σημαντικό πλήγμα στην τουριστική οικονομία του νησιού και του τουριστικού μας προορισμού που θα γινόταν περίγελως στους τουρ οπερειτορ του εξωτερικού, αλλά και με σημαντικές οικονομικές διαρροές από τον κύκλο των εργασιών που κάνει μια ξενοδοχειακή μονάδα που φιλοξενεί στην σαιζόν περίπου 80.000 χιλιάδες τουρίστες, θα ικανοποιούσε ποιούς;

Από τη μια ο νόμος και η ερμηνεία του, που αλλιώς την ερμηνεύει ο ένας δικαστής και αλλιώς ο άλλος και στη μέση η κοινή λογική.

Είναι αυτό που λέμε, εδώ ο ποιητής σηκώνει τα χέρια ψηλά…