Η αμήχανη στιγμή όταν δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Τελικά δεν ήταν ψέμα, ούτε είχα καταλάβει λάθος. Όταν πρωτάκουσα για την πρόθεση του Δήμου της Κέρκυρας, σε συνεργασία μάλιστα με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, αν είναι δυνατόν, να δημιουργήσουν θεματικό πάρκο στη Κέρκυρα για τον Οδυσσέα, με στόχο την τουριστική αξιοποίηση του μύθου του Οδυσσέα, νόμισα ότι δεν κατάλαβα καλά ή ότι κάποιος λάθος έχει γίνει. Και όμως είχα καταλάβει πολύ καλά και η δημοτική αρχή και συγκεκριμένα η Αντιδημαρχία Τουρισμού του Δήμου, σοβαρολογούσε.

Σοβαρολογούσε; Μα είναι δυνατόν να θέλουμε να δημιουργήσουμε θεματικό πάρκο για τον Οδυσσέα στη Κέρκυρα, χωρίς καμία συνεργασία με την Ιθάκη και τα υπόλοιπα Ιόνια Νησιά; Μόνο για κακόγουστη πλάκα μπορεί να γίνει λόγος. Για πολλούς λόγους και ο πρώτος και ο καλύτερος γιατί ουσιαστικά αποποιούμαστε το τεράστιο ιστορικό και πολιτιστικό απόθεμα που διαθέτει ο τόπος μας και επιχειρούμε να στηρίξουμε την τουριστική μας προβολή σε έναν μύθο δανεικό, για να μην πω ότι τον «κλέβουμε».

Από κάθε άποψη είναι τεράστιο λάθος αυτή η επιλογή και η προσπάθεια δημιουργίας του συγκεκριμένου θεματικού πάρκου και εξηγούμαι.

Κατ’ αρχήν ο Οδυσσέας είναι ταυτισμένος με την Ιθάκη και αυτό είναι γνωστό σε όλον τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι το «μήνυμα» θεματικό πάρκο του Οδυσσέα στη Κέρκυρα, θα μπερδέψει τους υποψήφιους ή μελλοντικούς επισκέπτες. Τι σχέση έχει η Κέρκυρα με την Ιθάκη;

Το δεύτερο πρόβλημα που ανακύπτει και δημιουργεί η συγκεκριμένη πρόθεση της Αντιδημαρχίας Τουρισμού του Δήμου Κέρκυρας, είναι να δημιουργήσει συγκρουσιακές συνθήκες στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, αφού με το δίκιο τους οι Θιακοί θα αντιδράσουν, σε αυτή την επιχείρηση κλοπής του δικού τους μύθου και όταν μάλιστα, βρίσκονται σε εξέλιξη πρωτοβουλίες από το Δήμο Ιθάκης, να αναδείξουν και να προβάλλουν τον μύθο του Οδυσσέα. Δεν είχε μάλιστα την πρόνοια η Αντιδημαρχία Τουρισμού, αν όντως επέμενε, ότι τα οφέλη που θα προκύψουν από αυτή την προβολή θα είναι μεγάλα για τον τόπο μας, να συνεργαστεί, στη βάση της αρχής της αλληλεγγύης, με το Δήμο της Ιθάκης. Ούτε αυτό δεν έκαναν. Τουλάχιστον σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα πληροφορίες.

Είναι πραγματικά ακατανόητο και αδιανόητο, γιατί ο Δήμος Κέρκυρας και πιο συγκεκριμένα η Αντιδημαρχία Τουρισμού αγνοεί το τεράστιο πολιτιστικό και ιστορικό απόθεμα που διαθέτει ο τόπος μας και που κάθε ένα ξεχωριστά κεφάλαιο της πολιτιστικής και ιστορικής μας παράδοσης είναι τουλάχιστον ισοδύναμο brand name με το μύθο το Οδυσσέα. Να φέρω κάποια παραδείγματα χαρακτηριστικά.

Ο Ολυμπιακός Ύμνος του Σπύρου Σαμάρα.

Κάθε τέσσερα χρόνια 3 δις. τηλεθεατές και 100.000 θεατές κατά την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων, σηκώνονται όρθιοι για να ακούσουν τον Ολυμπιακό ύμνο του Κερκυραίου συνθέτη. Ο Ολυμπιακός Ύμνος είναι ένα από τα τρία σύμβολα του Ολυμπισμού, τα άλλα δύο η Φλόγα και η σημαία με τους Ολυμπιακούς κύκλους. Ο δε Σαμάρας, αναγνωρίζεται ακόμα και σήμερα ως ισάξιος συνθέτης του Βέρντι και του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο, είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι το Μουσείο Βέρντι στο Μιλάνο το 2016 έκανε ειδικό αφιέρωμα στον Σαμάρα και στον Χαλικιόπουλο. Έχουμε μάλιστα τις υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό να μορφοποιηθούν πολλά «προϊόντα» τουριστικής αξιοποίησης με βάση τον Ολυμπιακό ύμνο.

Το Ιστορικό γεγονός του 1716 με Πανευρωπαϊκή αναφορά, μάλιστα υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις, τις οποίες έχουν υιοθετήσει τουριστικοί φορείς όπως ο AOCTA και η δημοτική αρχή του Σωτήρη Μικάλεφ. Έγιναν, όπως έγιναν οι εκδηλώσεις για τα 300 χρόνια από το 1716 και μείναμε εκεί. Μέγα λάθος. Θα μπορούσα να γράφω ατέρμονα για το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί αυτό το ιστορικό γεγονός σταματώ εδώ.

Ο Καποδίστριας επίσης είναι ένα brand το οποίο δεν το έχουμε αξιοποιήσει, σχεδόν καθόλου. Έχω γράψει για τους διεθνείς αγώνες μεταξύ Ελλάδας, Ελβετίας και Ρωσίας, αλλά και για μια άλλη σειρά εναργειών και πρωτοβουλιών, που θα μπορούσαν να στηριχτούν στη μορφοποίηση τουριστικών, επιστημονικών, πολιτιστικών και επιστημονικών δράσεων, με βάση τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Την Αννουντσιάτα σε σχέση με το ιστορικό γεγονός της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου, η οποία ποτέ δεν έγινε στην Ναύπακτο, αλλά στις Εχινάδες Νήσους και με την φιλοξενία στην Αννουντσιάτα του Θερβάντες και των λειψάνων όσων ευγενών του Ευρωπαϊκού στόλου έπεσαν στην συγκεκριμένη ναυμαχία.

Το ιστορικό Σαν Τζάκομο με τον Καζανόβα, τον Βέρντι, που οφείλαμε να δημιουργήσουμε Μουσείο, όπως έχει ψηφίσει το δημοτικό συμβούλιο επί δημαρχίας Σωτήρη Μικάλεφ και να «πουλάμε» γάμους με βάση τον «μύθο» του Καζανόβα, εκεί που γνώρισε τον έρωτα της ζωής του την Αντριάννα Φοσκαρίνι.

Δεν έχει πραγματικά τελειωμό η λίστα με τις ευκαιρίες που μας δίνει το πολιτιστικό και ιστορικό απόθεμα του τόπου μας, για να το αξιοποιήσουμε επ’ ωφελεία του τουριστικού μας προορισμού, αλλά και επειδή έχουμε υποχρέωση να αναδείξουμε και να προβάλλουμε την κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοι μας.
Και εμείς επιλέγουμε να μπούμε σε «ξένα χωράφια». Έλεος παιδιά δεν υπάρχουν λόγια.

Υ.Γ
Καλά δεν σχολιάζω καθόλου την πρόθεση να βγάλουμε σε διεθνή διαγωνισμό δημοτική περιουσία για να την παραχωρήσουμε σε ιδιώτη, όταν η ίδια η δημοτική αρχή αντιδρά, σε αεροδρόμια, Ερημίτη, Μπιμπέλι, ΣΔΙΤ και πολλά άλλα. Όπου μας βολεύει είμαστε«αριστεροί» και όπου μας βολεύει «ακραία φιλελεύθεροι»