Φράση που συνήθως αποδίδεται (εσφαλμένα) στον Λένιν. Δεν υπάρχει γραπτό κείμενο ή προφορική αναφορά που να παραπέμπει στον Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ.

Έτσι αποκαλούνταν οι ανένταχτοι “συναγωνιστές” και “συνοδοιπόροι” που συνεπικουρούσαν το μπολσεβικικό κίνημα, γιατί βόλευαν την εκάστοτε εξουσία που έκανε πως δήθεν ήθελε να αλλάξει τα πάντα, όμως τελικά επιδίωκε να κρατήσει τα κεκτημένα της και τίποτε άλλο.

Ευφυής έκφραση με διαχρονική ισχύ.

Ήταν αυτό που ο σύγχρονός του, Αλεξανδρινός μας ποιητής το είχε αποτυπώσει με περισσότερο ρομαντισμό, αλλά με ανάλογη δύναμη:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις.

Το σημερινό σημείωμα αφιερώνεται στους δήθεν “επαναστάτες” της lotta continua που σήκωναν τη γροθιά τους ψηλά και στους άλλους που ανέμιζαν ευκαιριακή σημαία και σήμερα την bandiera rossa.

Ο καλός μύλος όλα τα αλέθει.

Κεραυνοβολήθηκαν ξαφνικά και είδαν το φως το αληθινό.

Για να δείξουν μάλιστα όλοι αυτοί ότι υπηρετούν τις ιδέες τους, αλλά από άλλο.. μετερίζι, ιδρώνουν, δίνοντας καθημερινό αγώνα καλής διαγωγής στους πάτρωνές τους.

Γλύφοντας και έρποντας.

Mon dieu! Décadence!

Αυτά τα κακά έχει μια μικρή κοινωνία. Γνωριζόμαστε όλοι καλά!