Και ο τελευταίος μεγάλος πολιτικός μιας γενιάς πολιτικών που άφησε το στίγμα της στην νεότερη Ελληνική ιστορία μας αποχαιρέτισε. Πήρε κι αυτός τον δρόμο για τον τελευταίο προορισμό του ανθρώπου.  Ο λόγος φυσικά για τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Κάθε φόρα όμως αυτό γίνεται. Ή τουλάχιστον, αυτό γινόταν. Διαπιστώσεις… αλλαγές απόψεων ως προς το πρόσωπο του εκλιπόντος… Ήταν πολύ καλός άνθρωπος… Άξιος… Πραγματικός Έλληνας… και πολλά άλλα που κατά τη διάρκεια της ζωής του  δεν θα ξεστόμιζε κανείς και με τόση ευκολία. Ειδικότερα δε αν δεν ήταν υποστηρικτής της ΝΔ. Κι αν δεν ήταν τότε ίσως και να δεχόταν αρνητικά σχόλια και ανάλογους αστεϊσμούς.

Μιας και στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία είναι κακό να έχεις άποψη και πόσο μάλλον επί πολιτικών ζητημάτων όταν δε αυτά δεν προέρχονται από τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκεις! Κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, κοινώς! Εύκολα λέγαμε, ο γκαντέμης… με τα τικ του… και ένα σωρό άλλα που δεν υπάρχει κανένας λόγος, ειδικά τώρα, να αναφέρω. Μα… μια στιγμή… Μόνο εκείνος είχε τικ…; Μόνο εκείνος ήταν «γκαντέμης»…; Αλήθεια, τους εαυτούς μας στον καθρέφτη έχουμε την άνεση να τους αντιμετωπίσουμε;!;!;! Ή με ευκολία θα στρουθοκαμηλίσουμε;!;! Όταν είχε εμφανιστεί προφητικός σε ομιλία του το 1994 στη Βουλή, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την επερχόμενη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας αναφέροντας ότι: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι τώρα κινδυνεύει να υποτιμηθεί η δραχμή. Το τραγικότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ότι δεν αντέχει τα βάρη και τα ελλείμματα και ότι δεν είναι μακριά η στιγμή που η Ελλάδα θα καταντήσει ικέτης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» τότε μίλησε κανείς…; Κι αν μίλησε τι είπε…; Τώρα όμως όλοι μετά βαΐων και κλάδων να το θυμηθούμε και να το κάνουμε tag…

Και πάλι, ειδικότερα τώρα που ζούμε και την επανάσταση της πληροφορίας και της ασταμάτητης ανάπτυξης πληροφοριακών συστημάτων, με κοινωνικά δίκτυα και ένα μεγάλο αριθμό προγραμμάτων που εύκολα κανείς μπορεί να δημοσιεύσει δεν έχει προηγούμενο το πόσα γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν διαδικτυακά.

Αλλά μια στιγμή… Ήταν ο μόνος που αποδεικνύεται τελικά προφητικός και σωστός; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Ξεχάσαμε ότι είχε πει «Δεν υπάρχει τίποτε δυσκολότερο από το να κυβερνήσεις τους Έλληνες…» ή «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται. Και αυτό, γιατί, όλοι νομίζουν ότι είναι ικανοί για όλα…» Αυτό κι αν είναι επίκαιρο… Μα ήδη τα ξεχάσαμε…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου; Είχε εισαγάγει στην Ελληνική πολιτική σκηνή την έννοια «Περήφανα γηρατειά»… υ.γ. Αλέξη, άκουσες; Καθώς επίσης είχε κάνει λόγο κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνέντευξης τύπου που έδωσε μετά από συνεδρίαση των κρατών μελών της Ευρώπης για επερχόμενη καταδυνάστευση των λαών στην Ευρώπη… Μόνο τότε ξέραμε να τα αφήνουμε να περνάνε απαρατήρητα. Όταν πλέον θέταμε στο παζλ της Ελληνικής ιστορίας, τις φωτογραφίες τους αφού κι εκείνοι με τη σειρά τους μας αποχαιρετούσαν, εύκολα όλοι αναδημοσιεύαμε και επικαλούμασταν τα όσα…

Μα γιατί δεν γινόμαστε ένα; Γιατί πάντοτε γνωρίζουμε να κάνουμε διαπιστώσεις; Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουμε πως θα πρέπει να προτάξουμε την χώρα μας και το συμφέρον της τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνές. Πότε θα πάψουμε να τρωγόμαστε; Πότε θα πάψουμε να καταδικάζουμε άσχημες στιγμές ανθρώπων; Όλοι μας έχουμε κάνει λάθη, όλοι μας έχουμε τικ, όλοι μας έχουνε όψεις που δεν μας αρέσει να «βλέπουμε» και με ευκολία κρύβουμε. Πότε…

Γνωρίζω, όμως, πως και πάλι τα όσα συζητάμε και διαπιστώνουμε τώρα όσον αφορά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη σε λίγο καιρό θα ξεχαστεί… και μόνον όταν ξαναπιεστούμε από τις «περιβάλλουσες» κοινωνικοοικονομικές συνθήκες… ίσως τότε και μόνο να τον ή τους ξαναμνημονεύσουμε!

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις ” Επισημάνσεις της Κυριακής ” 04-06-2017.