Το ζήτημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) έχει αποτελέσει ύψιστης σημασίας ζήτημα τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνές. Το ερωτήματα ωστόσο σχετικά με την σημασία του ζητήματος πολλά! Υπάρχει αιτία να παραμείνει ύψιστης σημασίας εφόσον υπάρχουν ειλημμένες αποφάσεις;

Ο λαός της ΠΓΔΜ δείχνει αρκετά χαλαρός και συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό με τα όσα πρόκειται (αν κι εφόσον…) αποφασισθούν σχετικά με τα αιτήματά τους. Μήπως έχουμε αδικηθεί; Μήπως θα επαληθευθεί ο φόβος περί νομοθέτησης των πάντων με την παρούσα κυβέρνηση που δε θα επιδίωκαν ούτε κατά διάνοια να νομοθετήσουν κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Υπάρχει κάποιο κέρδος από αυτό τον φανατισμό που έχει διοχετευθεί στον Ελληνικό λαό; Για ποιο λόγο το δημοψήφισμα θα αποτελούσε, μόνο για το συγκεκριμένο ζήτημα, διχαστικό όπως αναφέρουν εκπρόσωποι της κυβέρνησης; Δηλαδή, το προηγούμενο που επικύρωσε και το μεγαλύτερο ψέμα ως προς τον Ελληνικό λαό, δεν ήταν; Ποια η συζήτηση εντός κι εκτός κοινοβουλίου σχετικά με μνημονιακά μέτρα και εναπομείναντα προαπαιτούμενα που χρειάζεται να υλοποιηθούν; Μισθοί σε συγκεκριμένους κλάδους όπως και συντάξεις μειώθηκαν εκ νέου! Κακές γλώσσες λένε πως το πολυνομοσχέδιο που ψηφίσθηκε – κι εντελώς αναίμακτα για την κυβέρνηση τόσο που επέφερε και νέες προσθήκες για την ίδια… – δημιουργεί νέους δημόσιους οργανισμούς, αμφιβόλου σκοπού και ύπαρξης…για να προσληφθεί κόσμος. Κόσμος που προφανώς θα έχει δηλώσει προς τα που πολιτικά τοποθετείται.. Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Ποιος λοιπόν ο λόγος που με τόσο ζήλο πέσαμε όλοι στο ζήτημα; Εδώ και χρόνια, δια των εκπροσώπων μας έγιναν πολλές λανθασμένες κινήσεις και δεν εκμεταλλευτήκαν παλαιότερες ευκαιρίες, ευνοϊκότερες ως προς το δικό μας μέρος! Και για ποιο λόγο πάντοτε ο Ελληνικός λαός θα πρέπει να είναι σακίδιο του μπόξ; Για ποιο λόγο πάντοτε να υποκύπτουν οι Ελληνικές κυβερνήσεις στα εξωτερικά προστάγματα;

Η Ελληνική ιστορία όμως μόλις με χαστούκισε!!!

Όντως, δεν υποκύψαμε στον Τουρκικό ζυγό όμως φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη και δολοφονήσαμε τον Καποδίστρια… Συγκεκριμένα δε, η επανάσταση του 1821 ήταν εκείνη που αποτέλεσε θεμέλιο της στενότερης σχέσης μεταξύ κράτους κι ορθόδοξης εκκλησίας στην Ελλάδα. Παρά το ότι η εκκλησία να έδωσε εκτάσεις για να ξεκινήσει η «οικοδόμηση» του Ελληνικού κράτους και ως «ευχαριστώ» (μετά από χρόνια) για αυτή της την κίνηση το κράτος προσέφερε οργανικές θέσεις δημοσίου στους ιερείς (δηλ. δημόσιοι λειτουργοί). Ποτέ όμως δεν χαρακτηρίστηκε το Ελληνικό κράτος ως Θεοκρατικό! Από πότε θα πρέπει να ενημερώνεται πρώτος ο Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σχετικά με ανάλογα ζητήματα; Ποιος ο ρόλος τελικά του Προέδρου της Δημοκρατίας; Το ζήτημα φέρει πολιτικά χαρακτηριστικά, πρωτίστως, και υπό ανάλογα πλαίσια και διαδικασίες όφειλε να συζητηθεί! Και πάλι ανούσια κυβερνητική κίνηση… Κάποια στιγμή η Εκκλησία θύμιζε και Χρυσή Αυγή.. όπως ανέφεραν και παλαιότερα κυβερνητικοί εκπρόσωποι. Ως είθισται όμως, ποτέ δεν ανέφεραν κάτι τέτοιο… Προφανώς λοιπόν και οι έξωθεν επιρροές κάθε άλλο παρά καλό έχουν κάνει στην συνείδησή μας και στον τρόπο αντιμετώπισης των όποιων κρίσεων «εισβάλλουν» στην Ελληνική καθημερινότητα. Ξεκινάμε επαναστατικά κι αγανακτισμένα… (λ.χ. το κίνημα των αγανακτισμένων…) και αργότερα προβάλει η αυτοκαταστροφική διάθεση!

Οι πιέσεις από έξωθεν παράγοντες, θεσμούς και κυβερνήσεις αποδεικνύουν τη σημαντικότητα του ζητήματος όσο και τα λανθάνοντα συμφέροντα των εξωτερικών παραγόντων που εμπλέκονται.  Πάντοτε, ο Ελληνικός λαός έχοντας ευαίσθητα αντανακλαστικά γνώριζε τρόπους να αντιδράσει και να προβάλει αντίσταση στα όσα ενδεχομένως πλησίαζαν με αρκετά αρνητικές επιπτώσεις. Τα συλλαλητήρια λοιπόν αποτελούν ανάλογη απόδειξη σχετιζόμενη την αντίθεση ως προς την ονομασία τρόπος έκφρασης των όποιων αντιρρήσεων. Σίγουρα όμως δεν αποτελούν τη λύση.

Ας μην επιτρέπουμε στην ιστορία να μας χαστουκίζει!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις Επισημάνσεις της Κυριακής 04-02-2018.