Παρουσία πλήθος πιστών από την Ελλάδα, την Ευρώπη, αλλά και τη Ρωσία, πραγματοποιήθηκε η λιτανεία του Ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος.

Τις θρησκευτικές εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους προσκεκλημένοι του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θαυμακού κ. Ιακώβος και οι Σεβασμιωτάτοι Μητροπολίτες Ατλάντας κ. Αλέξιος, Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος, Καρπενησίου κ. Γεώργιος.

Το ιστορικό.

Η λιτανεία του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα, θυμίζει σε όλους το θαύμα που έκανε ο Άγιος για να σώσει το νησί από τους Οθωμανούς, όταν, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, τον Ιούλιο του 1716 οι Τούρκοι, παρότι η Κέρκυρα ήταν υπό βενετσιάνικη κατοχή, κατάφεραν να αποβιβαστούν στο νησί και να κυριεύσουν τα οχυρά του Μαντουκιού, της Γαρίτσας και τα Φρούρια Αβράμη και Σωτήρος. Οι σφοδρές επιθέσεις των Τούρκων κράτησαν για έναν ολόκληρο μήνα, μέχρι τις 8 Αυγούστου. Ο πιστός κερκυραϊκός λαός τελούσε συνεχείς παρακλήσεις και προσευχές προς τον Ύψιστο, δεόμενος προς τον Άγιο Σπυρίδωνα να παρέμβει, σώζοντας το νησί του. Τότε, ανέλπιστα, όπως αναφέρει η εκκλησιαστική παράδοση, στις 9 Αυγούστου ξέσπασε στο νησί μία καταστρεπτική καταιγίδα. Τα πλοία των Τούρκων έγιναν κομμάτια, το Φρούριο έμεινε απόρθητο, ενώ πανικός κυριάρχησε στο στρατόπεδο των Τούρκων. Γρήγορα διαδόθηκε η είδηση ότι πολλοί Τούρκοι στρατιώτες είδαν τον Άγιο Σπυρίδωνα με τη μορφή καλόγερου να βγαίνει από τον ομώνυμο ιερό ναό και να τους διώχνει με αναμμένο πυρσό.

Το ξαφνικό μπουρίνι μέσα στο καλοκαίρι και ο φόβος από τον καλόγερο που τους καταδίωκε ανάγκασαν του Οθωμανούς να τραπούν σε άτακτη φυγή. Η αναχώρησή τους στις 11 Αυγούστου αποδόθηκε στη θαυματουργή επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνα που τιμάται εκ τότε κάθε χρόνο με θρησκευτική λαμπρότητα.

Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα αποτυπώθηκε σε όλα τα θρησκευτικά βιβλία, ενώ εκατοντάδες είναι οι πιστοί από κάθε γωνιά της γης που έρχονται για να εκπληρώσουν το τάμα τους στο Άγιο, για το δικό τους προσωπικό θαύμα.

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας  κ. Νεκτάριος αφού καλωσόρισε στο νησί του Αγίου Σπυρίδωνος τόσο τον  κ. Ιάκωβο, όσο και τους λοιπούς Ιεράρχες, σημείωσε ότι η χώρα μας δυστυχώς έχει φθάσει σε τέτοια πνευματική και ηθική κατάπτωση, ώστε από τα πλέον επίσημα χείλη κυβερνητικών παραγόντων, να χαρακτηρίζονται όλοι εκείνοι που αγωνιούν  για το μέλλον αυτού του λαού, ως “ταλιμπάν”. Από την άλλη μεριά θεωρείται ως προοδευτική κάθε άποψη που στρέφεται ενάντια στην πίστη των Ελλήνων. Διώκεται η Εκκλησία μας, όπου αν  ανατρέξει κανείς ιστορικά, θα δει ότι Εκείνη ως στοργική μάνα κράτησε το έθνος μας ενωμένο, όλους τους αιώνες της τουρκοκρατίας. Έτσι και το έτος 1716 ο Άγιος Σπυρίδων εξεδίωξε από το νησί της Κέρκυρας, τους αλλόδοξους Αγαρηνούς, τους γνησίους ταλιμπάν, που στο όνομα της θρησκείας τους, οι ορδές τους κατέσφαζαν τους λαούς, που αρνούνταν να αλλαξοπιστήσουν.

Ο κ. Νεκτάριος τέλος  τόνισε ότι ο Άγιος Σπυρίδων καθημερινά θαυματουργεί, σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που εν ταπεινώσει, εμπιστεύονται την ζωή τους, στον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό, στην μοναδική ελπίδα που έχουμε όλοι μας.

Ακολούθως το θείο λόγο κήρυξε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θαυμακού κ. Ιάκωβος, ο οποίος υπογράμμισε δύο παράγοντες, που λειτούργησαν ώστε να επιτελεστεί το θαύμα, στις 11 Αυγούστου του 1716. Ο πρώτος παράγοντας ήταν η μεγάλη πίστη του λαού της Κερκύρας, που προσέτρεξαν με δάκρυα στα μάτια, στον Προστάτη τους. Οι άνθρωποι αυτοί εμπιστεύονταν τον Άγιο και τον Θεό. Υπήρξαν ανακαινισμένες προσωπικότητες, μέσω της προσευχής. Η ολόθερμη αυτή προσευχή εισακούεται στον Κύριο, διότι δεν έχει μέσα της υστεροβουλία. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η Χάρις του Τριαδικού Θεού, που επεσκίασε την Κέρκυρα, με τις πρεσβείες του Αγίου.

Επιπλέον ο κ. Ιάκωβος επεσήμανε ότι ο Άγιος Σπυρίδων, ένας ταπεινός βοσκός προβάτων, έγινε άνθρωπος του Θεού, διότι ακολούθησε στη ζωή του τον Χριστό. Σφυρηλάτησε με Εκείνον, ζωντανή και γνήσια  σχέση. Η προσευχή του Αγίου δεν ήταν απλή αναπαραγωγή των ύμνων, αλλά κάθε λέξη που ξεστόμιζε, την βίωνε μέσα στην καρδιά του. Η προσευχή του δεν ήταν παθητική, αλλά διατηρώντας την ιδιοπροσωπία του διεισδούσε στην Χάρη του Κυρίου.

Καταλήγοντας ο κ. Ιάκωβος προέτρεψε τους πιστούς να γίνουν κήρυκες του Ευαγγελίου του Χριστού εις τον κόσμο, μάρτυρες της Αληθείας. Δεν αρκεί να κάνουμε διαπιστώσεις για την άσχημη κατάσταση που βιώνουμε. Την διαφορά θα την κάνουμε όταν την Χάρη του  Χριστού, την μεταλαμπαδεύσουμε στους άλλους ανθρώπους.