Είναι κι αυτά τα μοναδικά ανοιξιάτικα δειλινά, με τις συνεχείς εναλλαγές των χρωμάτων, εκεί που το μπλε της θάλασσας του ανεμομύλου συναντά το πράσινο του πάρκου της Γαρίτσας και στο βάθος να στέκεται αγέρωχα το παλαιό Φρουριο, είναι όλος αυτός ο συνδυασμός που με κάνει να αισθάνομαι τόσο τυχερός που ζω σε αυτό το ευλογημένο νησί.

Κόσμος πάει κι έρχεται, τα πεζοδρόμια στο δρόμο του ανεμόμυλου είναι γεμάτα απο γυναίκες άνδρες και παιδιά, νέους και ηλικιωμένους, που βγήκαν για την καθιερωμένη βόλτα τους. Η θάλασσα δίπλα, στέκεται ήρεμη, με αυτό το περίεργο γαλαζοπράσινο χρώμα, μας κρατά συντροφιά και μας υπενθυμίζει ότι όπου ναναι ζεσταίνουν τα νερά και μας καλεί να ετοιμαζόμαστε για τα καλοκαιρινά μπάνια μας.
Τα σκαφάκια απο τον ιστιοπλοϊκό όμιλο έχουν βγει για την καθιερωμένη τους “βόλτα”, τα κρουαζιερόπλοια στο βάθος φεύγουν για άλλους προορισμούς και τα φέρρυ μπωτ της γραμμής Κέρκυρα-Ηγουμενίτσα γεμάτα με αυτοκίνητα και ταξιδιώτες, μας υπενθυμίζουν ότι η τουριστική κίνηση ξεκίνησε για τα καλα..
Οι ειδήμονες λένε πως θα εχουμε μια καλή τουριστική χρόνια φέτος, το μαρτυρούν άλλωστε οι κρατήσεις των ξενοδοχείων, η αύξηση της κίνησης του αεροδρομίου, και η κίνηση των κρουαζιερόπλοιων. Οι μαγαζάτορες ηδη “τρίβουν” τα χέρια τους και κάνουν τον σταυρό τους να πάνε όλα καλά μπας και βγάλουν τα σπασμένα του χειμώνα.

Φθάνοντας στο τέρμα του Ανεμόμυλου, ετοιμάζομαι να στριψω για το Μόν Ρεπώ και κολλάει η ματιά μου στο πρωτοσέλιδο μιας τοπικής εφημερίδας που κρέμεται στο γωνιακό περίπτερο.

“Κλείνουν τα λιμάνια αποκλεισμένη η Κέρκυρα” διαβάζω.
Υπερβολές σκέφτομαι, συνηθισμένα πράγματα απο τους δημοσιογράφους για να πουλήσουν φύλλα.
Παίρνω την εφημερίδα και δεν πιστεύω στα μάτια μου.
Απεργία προειδοποιητική διαβάζω, κήρυξαν οι ναυτεργάτες τις 16 και 17 αυτού του μήνα. Ενδέχεται, συνεχίζει το ρεπορτάζ, η διήμερη αυτή απεργία να συνεχιστεί και να μετατραπεί σε απεργία διαρκείας.
Αν δεν ήταν τόσο σοβαρό το θέμα θα σιγοτραγουδούσα αυτό το γνωστό λαϊκό άσμα που μου ήλθε στο μυαλό ασυνείδητα “δεμένα τα πλοία στα μουράγια”. Έλα όμως που παρά είναι σοβαρό το θέμα και αν δεν το είχαμε ξαναζήσει τόσες φορές στο παρελθόν πιθανόν και να το ξεπερνούσα στα γρήγορα.

Για σκεφτείτε όμως…

Οι ναυτεργάτες για τους “γνωστούς” λόγους για να διεκδικήσουν η για να προστατεύσουν τα κεκτημένα όπως λένε συμφέροντα τους αποφασίζουν να απεργήσουν και καλα κάνουν. Δικαίωμα τους είναι σκέφτομαι, καλα κάνουν και διεκδικούν, καλα κάνουν και προστατεύουν τα συμφεροντα τους. Και μέχρις εδώ όλα καλα.

Το πρόβλημα ξεκινά απο τη στιγμή που περιφρουρώντας όπως λένε την απεργία τους κυριολεκτικά δεν κουνιέται φύλλο απο και προς την Κέρκυρα.
Ξαφνικά η Κέρκυρα απο ένα κοσμοπολίτικο, τουριστικό νησί που σφιζει απο ζωή μετατρέπεται σε σύγχρονη “Σπιναλόγκα”.
Η Κέρκυρα στο Βορειοδυτικό άκρο της Ελλάδος η πύλη της Ευρώπης, μετατρέπεται σε ενα απομονωμένο απο τη ζωή και τους ανθρώπους νησί.

Τι κι αν χιλιάδες επισκέπτες έχουν προγραμματίσει τις εκδρομές τους για την Κέρκυρα, τι κι αν χιλιάδες επιχειρήσεις ψάχνουν εναγωνίως τρόπους για τον ανεφοδιασμό τους,τι κι αν χιλιάδες Κερκυραίοι και επισκέπτες έχουν προγραμματίσει την “έξοδο” τους για τον υπόλοιπο κόσμο, τι κι αν είμαστε στον έβδομο χρόνο της κρίσης, τι κι αν είμαστε στο full της τουριστικής περιόδου.
Όλα αυτά και πολλά αλλα είναι δευτερεύοντα. Όλα αυτά έρχονται δευτερα στις προτεραιότητες των συνδικαλιστών των ναυτεργατών μας.

Νόμος είναι ”το δίκιο του …Ναυτεργατη”. Εδώ όλα ξεκινάνε και εδώ όλα τελειώνουν.

Εμείς θα απεργήσουμε και όλοι εσείς πολίτες, τουρίστες, μαγαζάτορες, ξενοδόχοι, πράκτορες, φορτηγατζήδες, λεωφορειουχοι, βρείτε τρόπους να λύσετε τα προβλήματα σας.
Και μη μας νευριαζετε γιατί λίγο το εχουμε να συνεχίσουμε την απεργία μέχρι τις 21 Μαΐου και τότε αντί για ένωση της Επτανήσου θα γιορτάσετε την διάλυση του οικονομικού ιστού της Κέρκυρας.

Με αυτές τις θλιβερές σκέψεις περπατώντας με σκυμμένο το κεφάλι έφθασα κοντά στην πλατεία και για άλλη μια φορά αναρωτήθηκα τι διάολο λαός είμαστε.
Ζούμε σε ενα νησί απίστευτης ομορφιάς και κάνουμε τα πάντα για να το διαλύσουμε. Ευτυχώς που όλα αυτά τα χρόνια το νησί μας αντέχει να λειτουργεί με τον αυτόματο πιλότο.
Μέχρι ποτέ όμως αυτός ο τόπος θα αντέξει και μέχρι πότε αυτός ο ταλαίπωρος λαός θα υπομένει;

Κάντε όσες απεργίες θέλετε φίλοι ναυτεργάτες, να ξέρετε όμως ότι δεν σας φταίει σε τίποτα το νησί και οι κάτοικοι του.
Χρειάζεται όμως και κοινωνική ευαισθησία.

Σκεφτείτε ότι και οι γιατροί και οι νοσηλευτές του νοσοκομείου απεργούν. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το νοσοκομείο κλείνει. Συνεχίζει και λειτουργεί με προσωπικό ασφαλείας.
Κάντε όσες απεργίες θέλετε, δεν έχετε όμως το δικαίωμα να καταδικάζετε το νησί σε απομόνωση.
Κάντε όσες απεργίες θέλετε.
Κανεις όμως δεν σας επιτρέπει να μετατρέπετε την Κέρκυρα απο πύλη της Ευρώπης σε ενα μικρό αποκλεισμένο νησί…