Με αφορμή ένα επίκαιρο γεγονός, θυμήθηκα ένα περιστατικό που μου συνέβη πριν από δέκα περίπου χρόνια και αποτέλεσε το πάθημα αυτό, ένα σοβαρότατο μάθημα για το πώς θα πρέπει να επικοινωνείς με δημόσια πρόσωπα και δη πολιτικούς όλων των βαθμίδων.

Πριν από μια δεκαετία περίπου μου συνέβη το εξής: Ήταν προεκλογική περίοδος και από τη Νέα Δημοκρατία θα ερχόταν στην Κέρκυρα ο πρόεδρος της, για την κεντρική ομιλία του κόμματος στο νησί.
Κάποια μέλη της τοπικής οργάνωσης, ετοίμαζαν τον χώρο που θα μιλούσε, ενώ άλλοι έκαναν την καθιερωμένη αφισοκόλληση, για την προβολή της πολιτικής εκδήλωσης.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ημέρας μου κατήγγειλαν ότι ο αρμόδιος για την καθαριότητα(;) τότε αντιδήμαρχος (ΠΑΣΟΚ), έσκιζε τις αφίσες της εκδήλωσης, ενώ στο χώρο της συγκέντρωσης υπήρχαν κάδοι γεμάτοι απορρίμματα που θα έπρεπε να απομακρυνθούν. Θεώρησα λοιπόν σωστό να πάρω τηλέφωνο τον αυτοδιοικητικό παράγοντα για να του μεταφέρω τις διαμαρτυρίες, αλλά και το αίτημα για την απομάκρυνση των κάδων και της καθαριότητας του χώρου της εκδήλωσης, του είπα λοιπόν ότι αυτό δεν είναι σωστό.

Όπως ενημερώθηκα εκ των υστέρων, αυτός βρισκόταν στον πεζόδρομο και έπινε τον καφέ του και ξαφνικά εκεί που του μιλούσα στο τηλέφωνο, άρχισε να μου φωνάζει και να λέει ότι τον απειλώ!!! Τότε ψυλλιάστηκα ότι τον άκουγαν και άλλοι και έπαιζε θέατρο για τη δημιουργία εντυπώσεων. Αμέσως έκλεισα το τηλέφωνο και μου έγινε μάθημα να μην ξαναπάρω τηλέφωνο για το οτιδήποτε αυτοδιοικητικό παράγοντα ή γενικά δημόσιο πρόσωπο.

Φυσικά του συγκεκριμένου προσώπου, του έκοψα την καλημέρα και μιλήσαμε μετά από χρόνια…
Επειδή είμαι παθός, σας συμβουλεύω λοιπόν, ποτέ τα παράπονα σας από το τηλέφωνο είναι επικίνδυνο να σας διασύρουν.