Πως περνούν τα χρόνια αλήθεια. Διανύουμε ήδη τον έβδομο χρόνο της κρίσης και βέβαια σε τίποτα η Ελλάδα του σήμερα δεν θυμιζει την Ελλάδα της ανεμελιάς, την Ελλάδα του χρηματιστηρίου, την Ελλάδα του 2004, την Ελλάδα του Παυλόπουλου, την Ελλάδα των Καγιέν, των χιλιάδων διορισμών και των επιδοτήσεων.
Και επειδή όπως όλα τα σπουδαία και τα μεγάλα όταν δεν στηρίζονται σε σωστές βάσεις, δεν κρατούν και πολύ, έτσι και στη χώρα μας κάποια στιγμή ήρθε το τέλος του Μύθου και μας προσγείωσε στη ζοφερή Πραγματικότητα που βιώνουμε ακόμα και σήμερα.

Απο το 2009 οι κυβερνήσεις αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη και να τα μνημόνια, να τα πολυνομοσχέδια, να τα ασφαλιστικά μέτρα, να οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, να οι τροπολογίες να τα νέα φορολογικά μέτρα.
Και το αποτέλεσμα; Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν “ισχυρίζεται” ο ποιητής.

Έχει χυθεί πολύ, μα παρά πολύ μελάνι για τα αιτία που μας οδήγησαν στην κρίση. Και πολύ περισσότερο για τον τρόπο εξόδου της χώρας μας απο τα μνημόνια και την επιστροφή στην κανονικότητα.
Δεκάδες σοφοί, νομπελίστες καθηγητές Ελληνικών και ξένων Πανεπιστημίων, πολιτικοί, και φορείς έχουν καταθέσει τις απόψεις τους και σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι συμφωνούν για τα αιτία και τους τρόπους ξεπεράσματος της κρίσης. Τα εντοπίζουν μάλιστα και καταλήγουν οτι φταίει η λειτουργία του Δημοσίου τομέα, το δαιδαλώδες φορολογικό σύστημα και η καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης.

Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κανείς σοφός για να διαπιστώσει την δυσλειτουργία της Δημόσιας διοίκησης, τα φαινόμενα διαπλοκής – διαφθοράς που την χαρακτηρίζουν.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλο και πιο πολύ πληθαίνουν οι φωνές για βελτίωση του συστήματος των προσλήψεων με στόχο την πρόσληψη των πιο αξιών των πιο ικανών, την συνεχή αξιολόγηση των Δ.Υ, ακόμα και για την κατάργηση της μονιμότητας μιλάνε.
Βλεπετε απο τους “Παυσανίες” της Πλατείας Κλαυθμώνος, τους δημόσιους υπαλλήλους δηλαδή που σε κάθε αλλαγή Κυβέρνησης έχαναν τη θέση τους και κλαίγοντας διαμαρτύρονταν έξω απο το τότε Υπουργείο των Εσωτερικών, φθάσαμε στην εποχή του ν.Παυλόπουλου με τις αθρόες προσλήψεις, όταν η “συνέντευξη” ουσιαστικά κατάργησε το ΑΣΕΠ και τον νόμο Πεπονή.

Τώρα για το φορολογικό καλύτερα να μην το συζητήσουμε. Μόνο πόνο μας προκαλεί. Δαιδαλώδες και άδικο, μόνο ανασφάλεια και αβεβαιότητα δημιουργεί στους πολίτες και στους επίδοξους υποψήφιους επενδυτές.
Να σας θυμίσω μόνο, ότι στην τελευταία ψήφιση του πολυνομοσχεδίου στη Βουλή, οι υπάλληλοι της Βουλής, μετέφεραν τους τόμους τους πολυνομοσχεδίου με ειδικά καροτσάκια που θύμιζαν τους παλαιους μεταφορείς των λιμανιών.

Έχω πολλές φορές αναρωτηθεί πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσουμε και εμείς ως κράτος να ζήσουμε σε μια κοινωνία που ο δημόσιος τομέας θα στελεχώνεται με τους πιο άξιους και ικανούς, με ενα δίκαιο φορολογικό σύστημα και μια δικαιοσύνη που θα υπηρετεί το Δίκαιο και την Ηθική.
Φαίνεται όμως ότι δεν το ‘χει το κακό το ριζικό μας, εκτός κι αν δεν το θέλουμε, δεν το επιδιώκουμε. Γιατί άλλοι λαοί έχουν δώσει λύσεις σε αυτά τα προβλήματα χιλιάδες χρόνια πριν.

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, δεν είναι παραμύθι ιστορικό γεγονός είναι, εκεί στην μακρινή Ανατολή γύρω στα τέλη του 6ου π.χ αιώνα γεννήθηκε ο γίγαντας της Κινεζικής σκέψης ο φιλόσοφος Κουνγκ Φου Τσε, ναι ο γνωστός μας Κομφούκιος ο δάσκαλος Τσε, που ως δημόσιος υπάλληλος που ήταν έζησε απο τα “μέσα” την διαφθορά, και την αναρχία της χώρας του και πρότεινε ενα σύστημα σκέψης που στηρίζεται στη διοίκηση, την έντιμη και σωστή διοίκηση.
Πίστευε, μελετώντας την κοινωνία και τον άνθρωπο ως μέλος αυτής της κοινωνίας, ότι για να μπορεί να λειτουργήσει χρειάζεται διοίκηση. Διοίκηση σωστή, ακέραια έντιμη και αποτελεσματική. Πίστευε ότι κάθε άνθρωπος ζώντας μέσα στην κοινωνία έχει υποχρεώσεις απέναντι της.
Πληρώνοντας φόρους βοηθάς την κίνηση της κοινωνίας έλεγε και αν δεν πληρώνεις τους φόρους σου κλέβεις την κοινωνία.
Είχε θεοποιήσει τη εργατικότητα, την εντιμότητα, και τη αίσθηση του καθήκοντος.

Μερικές 100δες χρόνια απο τον θάνατο του εκεί γύρω στο 300 π.χ την δυναστεία των Τσιν, αυτήν που ενοποίησε την Κίνα απο όπου και πήρε την ονομασία της η αχανής αυτή χώρα, China, την διαδέχθηκε η δυναστεία των Χαν.
Η διαφθορά και η αβεβαιότητα κυριαρχούσε, η χώρα παρέπαιε και ανήσυχοι οι Χαν αναζητούσαν τρόπους να στήσουν την χώρα τους σε καλύτερες και πιο στέρεες βάσεις.
Είδαν κι απόειδαν λοιπόν, ρώτησαν σοφούς, έκαναν συμβούλια, έφεραν ειδικούς μέχρι που κάποια στιγμή κάποιος είχε την φαεινή ιδέα η απλά και έγινε αποδεκτή απο τον Αυτοκράτορα. Να αξιοποιήσουν τη διδασκαλία του φιλοσόφου.
Κάθισαν λοιπόν διάβασαν τον Κομφούκιο, έφεραν τους μαθητές του και τους άλλους δασκάλους να ερμηνευσουν τα κείμενα και τις θεωρίες του και κατέληξαν σε κάποιες αποφάσεις.

Ξεκινώντας απο την Δημόσια διοίκηση αποφάσισαν οι άνθρωποι που θα προσλαμβάνουν, για την στελεχώσουν να είναι άνθρωποι ακέραιοι και εργατικοί, άνθρωποι που θα μπορούν να αποδώσουν.
Προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Για να εξασφαλίσουν την επιτυχία σε αυτό τους το εγχείρημα αποφάσισαν οι προσλήψεις να γίνονται μέσα απο εξετάσεις. Και τι εξετάσεις Πανκινεζικες.

Στην Κίνα λοιπόν 200 χρόνια π.χ στην Αυτοκρατορική Κίνα, ο Αυτοκράτορας έχει το δικαίωμα του διορισμού μόνο των Υπουργών του και οι προσλήψεις των Δ.Υ θα γίνονται μέσω Πανκινεζικών εξετάσεων, κάτι δηλαδή σαν το δικό μας ΑΣΕΠ σε πιο βελτιωμένη έκδοση που τόσο πολεμήθηκε και όλες οι Κυβερνήσεις μια ζωή έψαχναν να βρουν τροπο για να το αποδυναμώσουν.
Με αυτές λοιπόν τις εξετάσεις, με υποψήφιους απο όλες τις κοινωνικές τάξεις, ήταν σαφής σε αυτό ο Κομφούκιος, ο κορμός της δημόσιας διοίκησης προέκυπτε κάθε φορά με αξιοκρατικά κριτήρια.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι ο Κομφούκιος θεωρούσε ληστή αυτόν που δεν εργαζόταν όλο το ωράριο και δεν απέδιδε. Γι αυτό και ο έλεγχος ήταν συνεχής.
Ήθελαν να ξεχωρίζουν τους άξιους απο τους ανίκανους. Και αυτό το επιτύγχαναν με την αξιολόγηση.
Μάλιστα αξιολόγηση στους πάντες και τα πάντα. Αξιολόγηση ακόμη και στον Αυτοκράτορα.
Όταν δε διαπίστωναν μετά την αξιολόγηση οτι οι Δ.Υ δεν απέδιδαν ως όφειλαν τους έπαυαν και τους υποχρέωναν να επιστρέψουν τις αμοιβές που είχαν πάρει μέχρι τότε.
Έπρεπε έλεγαν να επιστρέψουν τα χρήματα που είχαν πάρει, γιατί στην ουσία τα είχαν κλέψει απο τον Λαό που τους τα προσέφερε μέσω των φόρων του.

Στη φορολογία ήταν πιο απλά τα πράγματα και πιο ξεκάθαρα.
Ο Κομφούκιος έλεγε ότι το φορολογικό σύστημα που ξεπερνά τις 2-3 σελίδες δεν λειτουργεί. Σκεφτείτε να ζούσε και να έβλεπε το δικό μας των 17.000 σελίδων.
Θα πάθαινε κατάθλιψη ο άνθρωπος!!

Κάτι ανάλογο έκανε και με την δικαιοσύνη.
Ο νομικός κώδικας έλεγε θα πρέπει να είναι απλός και καθαρός χωρίς πολλούς νόμους, χωρίς εξαιρέσεις και να ισχύει για όλους.
Όλοι να ξέρουν τι θα τηρήσουν και όλοι να ξέρουν ποτέ θα τιμωρούνται.

Τώρα τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Η αχανής Κίνα έγινε μια ιδιαίτερη χώρα. Πέρασε απο πολλά κύματα, αλλα πάντα έβρισκαν τρόπους να βελτιώνουν το διοικητικό τους σύστημα κρατώντας ως βασικό κορμό τις θέσεις και τις απόψεις του φιλοσόφου Κομφούκιου.
Ενα διοικητικό σύστημα που το κράτησαν μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα.

Αυτά λοιπόν συνέβαιναν χιλιάδες χρόνια πριν εκεί στην Ανατολή. Εμείς ακόμη και σήμερα ακούμε για αξιοκρατικές προσλήψεις, ακούμε για αξιολόγηση, ακούμε για κατάργηση της νομιμότητας και στα αυτιά μας ακούγονται σαν .. Κινέζικα.

Ένας Κομφούκιος μας λείπει;
Μπα δεν νομίζω. Αν είχε την ατυχία να ζει σ’ αυτή τη χώρα το πιθανότερο θα ήταν να είχε τη τύχη του δικού μας φιλοσόφου του Σωκράτη.
Άλλα μας λείπουν, αλλά που να τα βρούμε….