Η επικρατούσα παρακμή απλώνεται σε ένα ευρύ φάσμα πολλαπλών επιπέδων που αυτομάτως καθίσταται «εθνική». Τόσο δηλαδή όσον αφορά την εθνική μας κοινότητα στις συλλογικές της πρακτικές όσο και ιδιωτικά, των Ελλήνων ως ατομικές οντότητες (λιγότερο φυσικά των αποδήμων που στη συντριπτική τους πλειονότητα επιδεικνύουν αξιοζήλευτη προσήλωση στις ακατάλυτες και πανίσχυρες για χιλιετίες ελληνικές αξίες).

Εμείς είμαστε λοιπόν που επί δεκαετίες συντονίσαμε το βηματισμό μας με μια σαγηνευτική αλλά (σε δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης) και ολέθρια συνθηματολογία. Φερόμενοι πολλές φορές με απύθμενη ανοησία θυσιάσαμε κάθε ίχνος ανιδιοτέλειας και αξιοπρέπειας στο βωμό της προσωπικής μας εξυπηρέτησης παραβλέποντας ότι τελικά ό,τι καταφέρναμε, μακροπρόθεσμα θα γυρνούσε εναντίον μας ως φονικό μπούμερανγκ. Πάνω σ’αυτήν την ανοησία που προκύπτει εντέχνως καλλιεργούμενη τόσο εξαιτίας της πανθομολογούμενης απαιδευσίας μας όσο και εξαιτίας κυρίως της ακατανίκητης μεγαλομανίας μας, «πάτησαν» οι έχοντες το πηδάλιο της κρατικής εξουσίας, επομένως και το γενικό πρόσταγμα για την πορεία του τόπου.

Οι ανόητοι ήταν διαχρονικά όχι απλά χρήσιμοι, αλλά και αναντίρρητα απαραίτητοι σε κάθε διαχειριστή εξουσίας προκειμένου οι ρητορείες του να συναντούν ευήκοα ώτα και οι επιδιώξεις του πρόθυμους για την τέλεσή τους συμμάχους. Το γελοιωδέστερον όλων είναι το γεγονός ότι παθαίνοντας ομαδική παράκρουση για χρόνια πιστεύαμε ότι όχι μόνο ανόητοι δεν είμαστε, αλλά «εξυπνάκηδες», «ξύπνιοι», «ξυπνητζήδες» που εξαπατάμε όλους τους υπολοίπους…

Μάλλον βρισκόμασταν σε μια οικτρή αλλά συνάμα και εγωπαθώς ηθελημένη και ανυπερβλήτως αυτάρεσκη «γλυκιά» πλάνη…

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις ‘’Επισημάνσεις της Κυριακής’’ 31-12-2017.