Ένα κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού είναι αναμφίβολα και η πλήρης αποϊδεολογικοποίηση των κομμάτων. Επί παραδείγματι κόμματα αυτοπροσδιοριζόμενα ως «αριστερά» μετέχοντας στο παιχνίδι της εξουσίας μετακινούνται όλο και δεξιότερα στον πολιτικό χάρτη λαμβάνοντας επώδυνες αποφάσεις που πρωτύτερα δε θα φανταζόταν ούτε και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής τους.

Έτσι χάνουν το συγκριτικό πλεονέκτημα και το ιδεολογικό άλλοθι που διατηρούσαν όσο ήταν εκτός εξουσίας συγκρουόμενα μανιωδώς με την τότε κυβερνώσα δεξιά και καταγγέλλοντας τις πολιτικές της. Η απογοητευτική διαπίστωση είναι ότι κατ’ ουσίαν η ονομαζόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» και η «νεοφιλελεύθερη δεξιά» εφαρμόζοντας στο ακέραιο τη στρατηγική της νέας τάξης πραγμάτων υπηρετούν κοινούς τυχοδιωκτικούς σκοπούς ανοίγοντας διάπλατα την Kερκόπορτα της παγκοσμιοποίησης.

Πρόκειται απλά για έναν ιδιότυπο «καταμερισμό εργασίας» κατά τον οποίο η αριστερά προετοιμάζει ιδεολογικά σε επίπεδο αξιών και θεσμών (εκπαίδευση,θρησκεία,οικογένεια), αυτό που ολοκληρώνει η δεξιά σε οικονομικό επίπεδο. Εξάλλου, ο οικονομικός φιλελευθερισμός προϋποθέτει και υποβοηθιέται από την πολιτισμική ισοπέδωση υπό το βολικό μανδύα ενός ψευτοπροοδευτισμού.

Ουσιαστικά αριστερά και δεξιά πιασμένες χέρι-χέρι οδεύουν στην από κοινού ολοκλήρωση ενός ιστορικού σφάλματος (με ανυπολόγιστες μελλοντικές συνέπειες), που δεν είναι άλλο από τη νομιμοποίηση ενός απολιτίκ ανθρωπίνου μοντέλου που να μιλάει ΜΙΑ γλώσσα, να ασπάζεται ΜΙΑ θρησκεία, να υιοθετεί ΕΝΑΝ τρόπο ζωής, να σκέφτεται ΙΔΙΑ με το διπλανό του. Ενός ανθρωπίνου μοντέλου που ακόμα και την όποια επαναστατικότητα του έχει απομείνει θα τη διοχετεύει στο facebook καθισμένος αναπαυτικά στον καναπέ του…

Αλέξανδρος Σουλιώτης
Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας
[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις ‘’Επισημάνσεις της Κυριακής’’ 06-01-2018.