Μια νέα έννοια μπήκε στη ζωή μας, κάπως ξαφνικά, ως συνήθως δηλαδή, και αρχίσαμε όλοι να την πιπιλάμε στη προσπάθεια μας να δείξουμε σπουδαίοι.

Σας παρακαλώ ας σταματήσουμε να πιπιλάμε έννοιες τις οποίες δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε με επιχειρήματα.

Αν όντως θέλαμε ή αν όντως θέλουμε να αλλάξουμε την τουριστική ταυτότητα του τόπου μας, θα έλεγα ότι αυτό είναι αναγκαίο να συμβεί και άμεσα μάλιστα, θα πρέπει να θέσουμε προϋποθέσεις.

Προϋπόθεση πρώτη. Συνέργεια. Να συνεργαστούν όλοι οι αρμόδιοι φορείς της θεσμικής πυραμιδοειδούς εκπροσώπησης. Από τη Περιφέρεια και το Δήμο, μέχρι το Επιμελητήριο, τους ταξιδιωτικούς πράκτορες και τους ξεναγούς.

Προϋπόθεση δεύτερη. Να υπάρχει βούληση, συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής. Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτή. Αν θέλει η Περιφέρεια και ο Δήμος, που το θέλουν και δεν θέλουν οι φορείς, όπως ξενοδόχοι, πράκτορες και ξεναγοί, για παράδειγμα, τότε τσάμπα ο κόπος.

Προϋπόθεση τρίτη. Πρέπει να καταλήξουμε σε ποια συγκριτικά πλεονεκτήματα θέλουμε να «επενδύσουμε» για να «κτίσουμε» τη νέα ταυτότητα.

Προϋπόθεση τέταρτη. Σε συνέχεια της προηγούμενης, θα πρέπει να φωνάξουμε τους ειδήμονες, δηλαδή τους επιστήμονες που κατέχουν τη γνώση για την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας, σε συνεργασία με τους πολιτικούς και με τους ειδήμονες που θα αναδείξουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τους ανθρώπους δηλαδή που έχουν τη γνώση πως αναδεικνύεται και στη συνέχεια πως προβάλλεται ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, ένας τουριστικός προορισμός.

Αυτή κατά την άποψη μου είναι η αφετηρία, η «βάση» αν θέλετε, για να δημιουργήσουμε μια νέα ταυτότητα του τουριστικού μας προορισμού.

Ποια είναι, κατά την άποψη μου, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα τα οποία θα πρέπει να προβάλλουμε;; Είναι πολλά και θα πρέπει να τα επιλέξουν οι ειδικοί. Ξεκινώ όμως από το σκεπτικό ότι η πόλη, η παλιά πόλη, η ενταγμένη στην Ουνέσκο, μπορεί να αποτελέσει την ατμομηχανή του Κερκυραϊκού τουρισμού. Αν πάει καλά, τουριστικά εννοώ, η πόλη, τότε θα πάει όλο το νησί.

Να παραθέσω κάποιες σκέψεις – προτάσεις, πάνω στις οποίες θα έπρεπε να στηριχτεί αυτή η νέα ταυτότητα του τουριστικού μας προορισμού.

1) ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ 1716

Στη Κέρκυρα το 1716 γράφτηκε μια από τις πιο σημαντικές σελίδες της Ευρωπαϊκής ιστορίας, με την απόκρουση της Τουρκικής αρμάδας. Αν το 1716 είχε «πέσει» η Κέρκυρα, τότε σίγουρα η Ευρωπαϊκή ιστορία θα είχε γραφτεί ανάποδα, γιατί η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με προπύργιο τη Κέρκυρα θα κατόρθωνε να υλοποιήσει τα επεκτατικά της σχέδια ή μέρος των επεκτατικών της σχεδίων. Σε αυτή την πολιορκία, είχαν πολεμήσει μαζί ενάντια στους Οθωμανούς, Βέλγοι, Γερμανοί, Ενετοί, Σλοβένοι Αυστριακοί και άλλοι.

Το ιστορικό αυτό γεγονός, ενέπνευσε τον Αντόνιο Βιβάλντι και έγραψε το καλύτερο του ορατόριο την «Ιουδήθ Θριαμβεύουσα». Ένα έργο περίπου δύο ωρών. Ένα πραγματικά καταπληκτικό έργο, το ανεβάζουν συχνά στη Βενετία. Κάποιοι λένε ότι το παράγγειλαν στον Βιβάλντι, για να τιμήσουν τον Αρχιστράτηγο Σχουλεμβούργο.

Προταση.

Θα μπορούσαμε, πάνω σε αυτό το ιστορικό γεγονός να στήσουμε διάφορα event για να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον των επισκεπτών, όπως να ανέβαινε κάθε χρόνο στις 10 Αυγούστου η παράσταση της «Ιουδήθ Θριαμβεύουσας» στο Νέο Φρούριο, στα Σπαρτά, εκεί που πιτσιρικάδες παίζαμε μπάλα, ένας καταπληκτικός χώρος με υπέροχη ακουστική και ο οποίος δυστυχώς τώρα έχει…λογκιάσει.

Προσκεκλημένη η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και οι Πρέσβεις των χωρών που συμμετείχαν σε αυτή την πολιορκία. Παράλληλα, σε συνεργασία με αυτά τα κράτη, όπως την Ιταλία, να τους προσκαλούσαμε να έφερναν πλοία εποχής, τα οποία θα προκαλούσαν το ενδιαφέρον των επισκεπτών.

Επειδή στόχος πάντα είναι το «πάντρεμα» του τουρισμού, της τουριστικής βιομηχανίας όπως κάποια την ονομάζουν με τη τοπική βιοτεχνία, θα μπορούσαν οι τοπικές βιοτεχνίες να παράγουν διάφορα σουβενίρ, από λευκώματα και βιβλία μέχρι cd’s της παράστασης και οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος, σχετικά πάντα με το ιστορικό γεγονός, όπως μινιατούρες όπλων εποχής. Λέω για παράδειγμα.

Αποτέλεσμα; Στη κορύφωση της τουριστικής περιόδου μπορούμε να στήσουμε ένα διήμερο «πανηγύρι» που θα ενθουσίαζε μικρούς και μεγάλους. Να έπαιρνε ζωή το Νέο φρούριο, με στολές και όπλα της εποχής που θα κέντριζαν το ενδιαφέρον όλων. Να θυμίσω ότι στη Βενετία έχουν δημιουργηθεί πολλές βιοτεχνίες που δίνουν θέσεις εργασίας και χρώμα στη πόλη, για τους επισκέπτες, φτιάχνοντας μάσκες. Στο sestiere Dorsoduro, είναι γεμάτο από βιοτεχνίες που κατασκευάζουν μάσκες και στολές καρναβαλίτικες και πηγαίνουν οι τουρίστες και χαζεύουν. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί και στη πόλη μας.

2) ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

Αν ήταν στο χέρι μου, θα ταύτιζα το νησί μας με τον Σπύρο Σαμάρα, τον συνθέτη του Ολυμπιακού ύμνου. Είναι ένα μοναδικό πλεονέκτημα το οποίο έχουμε αφήσει αναξιοποίητο. Ως «νησιά της μουσικής» υπάρχουν πολλά, όχι μόνο στον Ελλαδικό χώρο αλλά σε όλη την υφήλιο, από τη Ζάκυνθο, μέχρι τη Κούβα. Αλλά ως νησί του συνθέτη του Ολυμπιακού Ύμνου, μόνο ένα. Βάλτε μπροστά σας την υδρόγειο και θα δείτε ότι μια «κουκίδα» έχει αυτό το πλεονέκτημα. Και αυτή η «κουκίδα» είναι η Κέρκυρα.

Στο Σάλτσμπουργκ έχουν τον Μότσαρτ και τον έχουν κάνει από μουσικό φεστιβάλ μέχρι σοκολατάκι και γραβάτα.

Κάτι ανάλογο θα μπορούσαμε και εμείς, με ετήσιο Φεστιβάλ και την παραγωγή διάφορων σουβενίρ με το όνομα του συνθέτη του Ολυμπιακού Ύμνου. Από cd’s με τον Ολυμπιακό ύμνο αλλά και άλλα έργα του όπως η Flora Mirabilis, η όπερα του, η οποία όταν είχε ανεβεί στη Σκάλα του Μιλάνο το 1876, είχε χαρακτηρισθεί ως το καλλιτεχνικό γεγονός εκείνης της χρονιάς, μέχρι λευκώματα, μινιατούρες μουσικών οργάνων και άλλα είδη.

Επίσης θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε το γεγονός, όπως κάνει η χώρα μας με την Ολυμπιακή φλόγα και να ζητάμε από τους διοργανωτές την παρουσία των Φιλαρμονικών μας, σε κάθε Ολυμπιάδα.

3) ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΕΙΑ (Η λογική της εξόρυξης και η λογική της καλλιέργειας).

Εδώ είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα των δύο λογικών που βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Η λογική της εξόρυξης και η λογική της καλλιέργειας.

Το λέω αυτό γιατί στο παρελθόν είχαμε ακούσει το εξής καταπληκτικό από κάποια δημοτική αρχή, να γίνει υπόγειος χώρος στάθμευσης!!! Κάτι βεβαίως που αντίκειται σε κάθε λογική και πολύ περισσότερο σε συγκοινωνιακή λογική. Θα δημιουργούσε κυκλοφοριακό χάος επιτείνοντας το πρόβλημα, παρά θα το έλυνε. Θα έβαζε περισσότερη «λαμαρίνα» στη παλιά πόλη, τη στιγμή που η Ουνέσκο θέλει να απομακρυνθεί.

Αντιθέτως θα μπορούσαμε να αναδείξουμε τις μίνες που υπάρχουν και να τις καταστήσουμε επισκέψιμες.

Σκεφθείτε το εξής, αυτούς τους χιλιάδες επισκέπτες των κρουαζιεροπλοίων να πληρώνουν από 1 ευρώ για να επισκεφθούν τις μίνες. Να διαθέτουν εκθετήρια με αναμνηστικά και όλα τα συναφή.

Αν είναι εφικτή μια τέτοια πρόταση; Βεβαίως είναι. Υπάρχουν μαρτυρίες από παλιούς Κερκυραίους οι οποίοι κατέβαιναν στις μίνες στη Κάτω Πλατεία, προπολεμικά. Κάποιοι ίσως, οι παλαιότεροι Κερκυραίοι, να θυμούνται, πίσω από το περίπτερο το οποίο βρίσκεται στη πλευρά των Ανακτόρων, ότι υπήρχε ένα πηγάδι, από το οποίο γινόταν η είσοδος στις μίνες.

Βεβαίως θα πρέπει να ξεπεράσουμε τα όποια πιθανά εμπόδια που θα μας έβαζε η αρχαιολογική υπηρεσία, η οποία συνηθίζει να βάζει εμπόδια. Αλλά αν υπήρχε ισχυρή πολιτική βούληση, θα μπορούσαμε να τα ξεπεράσουμε.

4) ΣΑΝ ΤΖΙΑΚΟΜΟ

Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Θα πρέπει να πω ότι στο Σαν Τζιάκομο, όπως έχω αποκαλύψει και παλαιότερα, έχει ανεβάσει έργα του και παραστάσεις, ο πατέρας της comedia del’ arte ο Κάρλο Γκολντόνι. Στο σπίτι του στη Βενετία, το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσείο (λειτουργεί μάλιστα και ραδιοφωνικός σταθμός) υπάρχουν ακόμα τα προγράμματα αυτών των παραστάσεων.

Επίσης στο Σαν Τζιάκομο, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Καζανόβα, γνώρισε τον έρωτα της ζωής του την 17χρονη Κερκυραία Αντριάννα Φοσκαρίνι, που ήταν παντρεμένη με τον Τζιάκομο Φοσκαρίνι, υποδιοικητή σε γαλέρα.

Είναι συγκριτικά πλεονεκτήματα πολλαπλώς αξιοποιήσιμα. Δεν χρειάζεται να πούμε τώρα λεπτομέρειες. Υπάρχουν όμως ιδέες και προτάσεις. Όπως για παράδειγμα, θα μπορούσαν να τελούνται γάμοι, με το «περίβλημα» του Καζανόβα, δηλαδή να το πουλούσαμε αυτό το γεγονός ή να δίνονται, ακόμα και για τους επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων, μικρής διάρκειας συναυλίες δωματίου, όπως γίνεται σε άλλες πόλεις. Και βέβαια να λειτουργεί εκθετήριο, για να συνδυάζουμε πάντα τον τουρισμό με την τοπική βιοτεχνία και την παραγωγή.

Το Σαν Τζιάκομο έπρεπε και πρέπει, να λειτουργήσει ως Μουσείο, έτσι όπως έχει ψηφισθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο την προηγούμενη περίοδο.

Και σε καμία περίπτωση δεν είναι απαγορευτικό να λειτουργήσει και ως έδρα του Δημάρχου.

5) ΑΝΟΥΝΤΖΙΑΤΑ

Άλλη πονεμένη ιστορία. Ένας επίσης μνημείο με πανευρωπαϊκή αναφορά, αφού μέχρι λίγο πριν το Β! παγκόσμιο πόλεμο, ήταν θαμμένοι οι ευγενείς Ευρωπαίοι που είχαν πέσει στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571. Επίσης είναι γνωστό ότι μετά τη ναυμαχία έζησε για ένα περίπου χρόνο ο Θερβάντες, όντας τραυματισμένος στο αριστερό χέρι. Βέβαια το γεγονός έχει αμφισβητηθεί από πολλούς, αλλά το βάρος της ιστορικής απόδειξης μεταφέρεται σε αυτούς που αμφισβητούν το γεγονός. Η ιστορική επιστήμη δέχεται τη μεταφορά ενός γεγονότος από «στόμα σε στόμα». Έτσι λοιπόν μεταφέρθηκε και σε μας τους νεότερους αυτό το γεγονός. Και όχι μόνο αυτό, αλλά λέγεται ότι εδώ άρχισε να γράφει το «Ταξίδι στο Παρνασσό», το οποίο δεν έχει μεταφραστεί ποτέ στα ελληνικά.

Πρόταση.

Να προχωρήσει η ανακατασκευή του Καμπαναριού, να γίνει όπως προβλέπεται το μνημείο του Ευρωπαίου Στρατιώτη, και επιπλέον να μιμηθούμε τους Βερονέζους, όπως έχω γράψει πολλές φορές κατά το παρελθόν.

Στη Βερόνα τι έκαναν; Το 1923, για καθαρά τουριστικούς λόγους; Βάφτισαν ένα μπαλκόνι ενός πανδοχείου ως το μπαλκόνι της Ιουλιέτας και πάνω σε αυτόν τον μύθο έχουν στήσει ολόκληρη «μηχανή» που παράγει χρήμα και φήμη για την πόλη.

Και εμείς μπορούμε να «βαφτίσουμε» ένα από τα εναπομείναντα κελιά, ως το κελί που έζησε ο Θερβάντες και οι επισκέπτες να πληρώνουν 1 ευρώ για να το επισκεφτούν. Και όχι μόνο αυτό, μιλώ πάντα για το «πάντρεμα» του τουρισμού με τη τοπική βιοτεχνία, τα μαγαζάκια να μην πουλάνε πετσέτες από την Ταιβάν αλλά το βιβλίο του Θερβάντες αφού το μεταφράσουμε στα ελληνικά και άλλα σουβενίρ σχετικά με το ιστορικό αυτό γεγονός.

Και εδώ υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις για την αξιοποίηση και αυτού του «πόλου», της κληρονομιάς της πόλης που μένει αναξιοποίητη. Μιλώ από εκδηλώσεις μέχρι Φεστιβάλ. Αλλά δεν πρόκειται να σας τα πω όλα. Εν καιρώ.

6) ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΟΥΣΕΙΩΝ ΚΑΙ CORFUCARD

Τέλος θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε διαδρομές μουσείων, κυρίως για τους επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων αλλά όχι μόνο.

Η πρόταση μου.

Τώρα που θα λειτουργήσουν τα νέα Δικαστήρια και θα μας μείνει αμανάτι το παλαιό κτίριο στο παλαιό λιμάνι, θα πρέπει να το διεκδικήσουμε και να το κάνουμε μουσείο. Δεν ξέρω τι μουσείο. Τα πάντα θα μπορούσαν να γίνουν.

Με αφετηρία αυτό το μουσείο θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε δύο «μουσειακές διαδρομές».

Η πρώτη η ανατολική με αφετηρία το παλαιό κτίριο των δικαστηρίων, θα έχει ως συνέχεια, το Μουσείο Σολωμού, το Μουσείο Αντιβουνιώτισσας, το Ανάκτορο και το Σινοιαπωνικό μουσείο, τα Παλαιό Φρούριο και την πλατεία και θα κατέληγε στο αρχαιολογικό μουσείο στο τένις.

Η άλλη διαδρομή η δυτική, ας πούμε, θα ξεκινούσε με αφετηρία πάντα το κτίριο των παλαιών δικαστηρίων, το μουσείο Αγίων πατέρων, την Ανουντσιάτα, το Σαν Τζιάκομο, το Ντόμο, την Ιόνιο Βουλή και θα κατέληγε στο αρχαιολογικό μουσείο στο τένις.

Βεβαίως όπως κάθε προβεβλημένος τουριστικός προορισμός που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να εκδώσουμε μια Corfucard για να έχουν οι επισκέπτες μας, τη δυνατότητα μειωμένης εισόδου στα Μουσεία αλλά και στα Μέσα Μεταφοράς καθώς επίσης και εκπτώσεις στα μαγαζιά της πόλης.

Αν υλοποιηθούν όλα αυτά, και με την προϋπόθεση ότι η πόλη θα κλείσει στα αυτοκίνητα, θα αλλάξουν τα δεδομένα και θα δημιουργηθούν νέες θετικές προοπτικές για την πόλη και για το νησί κατ’ επέκταση.

Αναφέρθηκα βέβαια στο «πυρήνα» ενός σχεδίου, γιατί οι προτάσεις είναι πολλές και θα έπρεπε να γράφω μήνες για να τις εξειδικεύσω.

Ίσως κάποια άλλη φορά.

Υ.Γ

Το κείμενο είχε δημοσιευτεί στις ‘’Επισημάνσεις της Κυριακής’’ τον Ιούνιο του 2012.