Φρονώ ένα από τα πιο δυσάρεστα συναισθήματα που μπορούμε να βιώσουμε στη σύντομη ζωή μας, είναι η απογοήτευση. Η απογοήτευση ισοδυναμεί με την παραδοχή της ήττας. Πρέπει πραγματικά να καταβάλλεις μεγάλα ψυχικά αποθέματα για να σηκωθείς αφού πάντα ισχύει η ρήση του αρχηγού Πάμπλο Γκαρσία «επιτρέπεται να πέσεις επιβάλλεται να σηκωθείς».

Στην αρχή της παρούσας αυτοδιοικητικής θητείας, τόσο του Α! όσο και του Β! βαθμού, δηλαδή τόσο για το Δήμο, όσο και για την Περιφέρεια, πήραμε θέση για να παρακολουθήσουμε επική ταινία του Ρίτσαρντ Ατένμπορο και στο μισό της θητείας αποδεικνύεται ότι παρακολουθούμε βιντεοταινία με τον Στάθη Ψάλτη. Είναι τόσο χαμηλής ποιότητας το θέαμα που δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ούτε ότι παρακολουθούμε παράσταση του έργου του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό». Περιμένοντας επιτέλους μια Περιφερειακή και Δημοτική αρχή με όραμα, με σχέδιο και με αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς μια από τα ίδια, για να μην πω και χειρότερα. Τουλάχιστον οι προηγούμενες Περιφερειακές και Δημοτικές αρχές άντεχαν τον διάλογο και την κριτική, οι σημερινές ούτε αυτό δεν αντέχουν, αντιθέτως λογοκρίνουν, καταδικάζουν και καταγγέλλουν μετά βδελυγμίας την αντίθετη άποψη. Όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους είναι εχθρός τους. Όποιος τους λιβανίζει είναι φίλος τους. Μια περίεργη «αριστερή» αντίληψη για το δημόσιο διάλογο.

Ενώ αποδείχτηκε «άνθρακας ο θησαυρός» ότι με ΣΥΡΙΖΑ στη Κυβέρνηση θα ετύγχαναν ευνοικής μεταχείρισης οι δυο αυτοδιοικητικές αρχές Α! και Β! βαθμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα πρόσφατο, ο Υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης, «μοιράζει» 20 εκατομμύρια σε ορεινούς και νησιωτικούς Δήμους και ούτε ένα σεντ στους ακρίτες των Διαποντίων νησιών, που αντιμετωπίζουν χίλια δυο προβλήματα και ΚΑΝΕΙΣ, μα κανείς δεν μιλά και δεν αντιδρά.

Δεν θέλω να μπω επί της ουσίας για τα όσα δεν ΕΧΟΥΝ γίνει σε αυτό το διάστημα των 3 περίπου ετών, απλά αποτελεί γενικευμένη διαπίστωση ότι η Κέρκυρα, υπολείπεται από το σημείο που την είχαν αφήσει οι προηγούμενες αυτοδιοικητικές αρχές, για τις οποίες δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν άριστες. Το αντίθετο μάλιστα. Και όμως υπάρχουν και χειρότερα.
Τέλος δεν υπάρχει ελπίδα.