Συμβαίνει νομίζω σε όλους μας, κάποιες λέξεις, κάποιες φράσεις, να είναι σφηνωμένες στη μνήμη μας ή να μας έχουν σημαδέψει βαθιά και να παραμένουν ζωντανές στο πέρασμα του χρόνου.

Την Μελίνα Μερκούρη την γνώρισα ως ηθοποιό εκεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, βασικά από τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Δεν μπορώ να πω ότι τότε, ξετρελλαινόμουν από την ερμηνεία της στα “Παιδιά του Πειραιά ή στη Στέλλα”. Πιο πολύ θα έλεγα ότι μου άρεσε ο Γιώργος Φούντας στην γνωστη σκηνή “φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι”.
Με εκνεύριζε άλλωστε, που στο ρόλο της στα ”Παιδιά του Πειραιά” ήταν με τον Ολυμπιακό, ενώ εγώ ήμουν φανατικός ΑΕΚτζης. Πιο πολύ μου άρεσε αυτή η βαθειά, η τόσο εκφραστική φωνή της στον “Κυρ Αντώνη”, όταν το τραγουδούσε ντουέτο παρέα με τον μεγάλο Μάνο Χατζηδάκι.
Αργότερα βέβαια, όταν γνωρισα τις μεγάλες Διεθνείς επιτυχίες της στα έργα τού Ζυλ Ντασέν και έμαθα για τους αγώνες της την περίοδο της Δικτατορίας, όχι μόνο άλλαξα γνώμη, αλλά δήλωνα και θαυμαστής της.

«Στο όνομα της δικαιοσύνης και της ηθικής φέρτε τα πίσω.»
Να η φράση της, που με είχε βαθιά σημαδέψει.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη φράση της, όταν απευθυνόμενη στους Άγγλους στην ομιλία της στην Oxford Union για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, συμπλήρωνε:
“Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο τ΄όνομα μας. Είναι η ουσία της Ελληνικότητας”.

Είχα κατέβει λοιπόν από το βαγόνι του μετρό του Λονδίνου, πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο και με αυτές τις σκέψεις αργά-αργά έφθασα στον προαύλιο χώρο τού Βρετανικού Μουσείου του Λονδίνου.
Πρώτη μου επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου και όσο περίμενα στην ουρά για τον έλεγχο, παρέα με τον μικρό Γιάννο, του έλεγα για τα Ελγίνεια Μάρμαρα ή αλλιώς τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Τη σχεδόν αρνητική μου προδιάθεση για το Βρετανικό Μουσείο, εξαιτίας των μαρμάρων του Παρθενώνα βέβαια, την απάλυνε η εξωτερική επιβλητική όψη του κτιρίου.
Ένα υπέροχο κτίριο δείγμα Ελληνικής Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, με στήλες Ιωνικού ρυθμού που φιλοξενεί περίπου 8 εκατομμυρια εκθέματα και την πύλη της εισόδου του περνούν πάνω από 6 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. Σημαντικό ρόλο επίσης, στην παρά πέρα αλλαγή της αρνητικής μου προδιάθεσης, έπαιξε η ευγένεια των ανθρώπων του μουσείου και το γεγονός της μη πληρωμής εισιτηρίου στην είσοδο.
Αργότερα έμαθα ότι σε κανένα Εθνικό Μουσείο δεν υπάρχει εισιτήριο εισόδου και όλα χρηματοδοτούνται από το αντίστοιχο Υπουργείο Πολιτισμού.

Τώρα, αν σας πω ότι δεν ένοιωσα υπέροχα, όταν αμέσως μετά την είσοδο, η πρώτη αίθουσα που αντίκρισα οδηγούσε στα Ελληνικά και τα Ρωμαϊκά εκθέματα, θα σας έλεγα ψέματα.
Ένοιωθα πολύ ωραία, για να μη σας πω ότι καμάρωνα σαν “γύφτικο σκεπάρνι”, όταν έβλεπα πλήθη κόσμου, να συρρέουν από όλα τα μέρη της γης για να θαυμάσουν τα αριστουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων.
“Είμαι κι εγώ Έλληνας, απόγονος τους”, ήθελα να φωνάξω, όταν τους έβλεπα να θαυμάζουν τα υπέροχα γλυπτά των αετωμάτων, των μετόπων, αλλά και της ζωφόρου του Παρθενώνα. “Οι αρχαιοι πρόγονοί μου καλλιτέχνησαν το Ερέχθειο” ήθελα να τους πω. “Θαυμάστε το”.

Ακριβώς δίπλα, μια εικόνα που πάντα συγκινεί. Η έκτη Καρυάτιδα που λείπει από το Μουσείο της Ακρόπολης και που σχηματίζονται ουρές για μια φωτογράφηση.
“Γιάννο έλα να βγάλουμε κι εμείς φωτογραφία κάτω από την Καρυάτιδα”.

Όσο χαμηλόφωνα κι αν μιλήσεις, αληθινά δεν ξέρω αυτό που οφείλεται, στο μεσογειακό μας ταμπεραμέντο, στον ιδιαίτερο τόνο της φωνής, η Ελληνική γλώσσα ακούγεται από πολύ μακριά.

Στο άλλο άκρο της αίθουσας μια άλλη παρέα Ελλήνων, χειρονομώντας, χαρούμενοι, σχεδόν φωνάζοντας, έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Ίσως κι αυτοί με τον τρόπο τους ήθελαν να δείξουν πόσο είναι υπερήφανοι για την Ελληνική καταγωγή τους.

Πέρασαν σχεδόν τρείς – τέσσερις ώρες, τριγυρίζοντας το Μουσείο, όταν αποφασίσαμε σχεδόν αποκαμωμένοι από την ορθοστασία και την κούραση, να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.
“Εντάξει Μελίνα, δίκιο είχες. Στο όνομα της δικαιοσύνης και της ηθικής τα μάρμαρα του Παρθενώνα πρέπει να γυρίσουν στον τόπο τους. Αλλά κι εδώ που είναι δείχνουν σε πάνω από έξι εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο τι σημαίνει Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα”, σκεφτόμουν. “Και όπως και να το κάνεις, κάτι έχουμε πάρει κι εμείς από το μεγαλείο των προγόνων μας. Κάτι θα έχει μείνει και για μας, από τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, τον Επίκουρο, τον Ηράκλειτο και τον Δημόκριτο”.

Στην πραγματικότητα με επανέφεραν οι εξαιρετικές μυρωδιές από την απέναντι Ιταλική πιτσαρία και οι φωνές των Ιταλών, που για να καπνίσουν, είχαν βγει έξω από το μαγαζί αψηφώντας το κρύο του Λονδίνου.
“Τι σου είναι κι αυτοί οι Ιταλοί Γιάννο. Ίδια φάτσα, ίδια ράτσα σαν κι εμάς. Με τις ωραίες γεύσεις μας, αλλά και με τις φωνές και τις άλλες αδυναμίες μας”.
”Πάμε για πίτσα;”

Και εκεί στα ξαφνικά, απροειδοποίητα, χτυπά ξανά το τηλέφωνο.
“Οι ειδοποιήσεις θα είναι από το corfutvnews. Τι έγινε παλι”.
Αυτό, πιστέψτε με, δεν ήταν επαναφορά, αυτό ήταν ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα.
Ανάθεμα την τεχνολογία και όλα αυτά τα “μπιχλιμπίδια” που δεν με αφήνουν, έστω και για λίγο, να μοιραστώ τη δόξα και το μεγαλείο των αρχαιων προγόνων μας.

Ανοίγω τις ειδοποιήσεις και διαβάζω:
Όχι στην μεταφορά των απορριμάτων 
Κλειστός ο ΧΥΤΑ Τεμπλονίου, γεμίζει ο … βιολογικός με σκουπίδια …
Με βάρκα περνούν τον δρόμο στα Μωραϊτικα.
Μηνύσεις θα υποβάλλει ο Δήμαρχος για τα λουλούδια στους δρόμους.
Επεσε ο δρόμος στην Παλαιοκαστρίτσα.
Στάζει το Δημοτικό Θέατρο, υπό βροχήν οι πρόβες της χορωδίας.

Μάλιστα. Από το Ερέχθειο, την Καρυάτιδα και την ζωφόρο του Παρθενώνα, στις λακκούβες, τα σκουπίδια και την αδυναμία μας να συμπεριφερθούμε σαν σύγχρονο Ευρωπαϊκό Κράτος.
Όχι δεν την ξαναπατάω. Δεν θα αφήσω, η πραγματικότητα της Ελλάδος του σήμερα, να μου χαλάσει το όνειρο που έζησα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου.

Τι λέγαμε λοιπόν? Φιλοσοφία, φίλος της σοφίας, η επιδίωξη της σοφίας.
Εγώ θα παραμείνω εδώ, έστω και για λίγο ακόμα. Εσείς αν θέλετε τ άλλα, τα γεγονότα της ημέρας, πολύ απλά ….
Συντονιστείτε στο Corfutv και τον ”Λόγο Αντίλογο”.