Μπαίνω απευθείας στο “ζουμί”. Στις 9 Φεβρουαρίου 1857 πέθανε ο Εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός και στις 10 Φεβρουαρίου 1776 γεννήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Και όμως για Κέρκυρα αυτές οι δύο ημερομηνίες δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ούτε μια εκδήλωση, ούτε μια αναφορά, ούτε κάτι τις, για να ανασύρουμε από τα βάθη της λησμονιάς, δυο φυσιογνωμίες, που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου. Τον πρώτο Κυβερνήτη και τον Εθνικό μας ποιητή. Και αναρωτιέμαι, είναι αλήθεια δυνατόν να συμβαίνει αυτό στον τόπο μου; Τι συμβαίνει αλήθεια; Είμαστε αδιάφοροι; Αγνοούμε την ιστορία μας; Είμαστε «υπεράνω» και «προοδευτικοί»; Είμαστε αγνώμονες; Ή μήπως είμαστε μικρόνοες που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε  το μέγεθος αυτών των δύο προσωπικοτήτων. Ντροπή μας. Με συγχωρείτε, αλλά ντροπή μας. Και Ντροπή βεβαίως, όλων αυτών που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο. Ντροπή τους.
Το ερώτημα που ανακύπτει τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτό το διήμερο, που συμπίπτει, εν μέσω χειμώνα, με τον θάνατο του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού  και την γέννηση του πρώτου Κυβερνήτη και μιας από της μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες της Ευρώπης του Ιωάννη Καποδίστρια;
Τα πράγματα είναι απλά, θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να βρισκόμαστε στο επίκεντρο όλης της Ευρώπης, με μια σειρά εκδηλώσεων και δράσεων, όχι μόνο αυτό το διήμερο, αλλά να «απλώνονται» όλο το χρόνο. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να αναδεικνύουμε επίτιμο δημότη, τον Πρόεδρο της Ρωσίας, σήμερα τον Πούτιν, τον Πρόεδρο της Ελβετίας, σήμερα είναι γυναίκα μου διαφεύγει το όνομα της ή τους Υπουργούς εξωτερικών της Ελβετίας και της Ρωσίας, ειδικά της Ρωσίας θέση στην οποία είχε υπηρετήσει ο Ι. Καποδίστριας. Θα μπορούσαμε να αδελφοποιηθούμε με τη Λωζάνη και ο Δήμαρχος της πόλης να τιμηθεί από το Δήμο μας ή το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Στη Λωζάνη από το 2009 υπάρχει ο ανδριάντας του Ιωάννη Καποδίστρια, τα αποκαλυπτήρια του οποία έκαναν οι Υπουργοί Εξωτερικών της Ελβετίας και της Ρωσίας.
Θα μπορούσαμε επίσης, να αδελφοποιηθούμε με το Κόμπλεντς, που είναι η πατρίδα του μεγάλου αντιπάλου του Ι. Καποδίστρια, του Μέτερνιχ. Σήμερα το Κόμπλεντς ανήκει στη Γερμανία και είναι μια ευκαιρία η ιστορία να ενώσει δυο προσωπικότητες που στο παρελθόν είχαν συγκρουστεί και ήταν από τις ισχυρότερες στην Ευρώπη. Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο σε αυτές τις πρωτοβουλίες, έχω την πεποίθηση ότι κατέχει πρωταρχικό ρόλο και για την επιστημονική τεκμηρίωση, αλλά και γιατί αποτελεί μια ευκαιρία να αναπτύξει μια εξωστρεφή δράση, από την οποία μόνο οφέλη μπορεί να αποκομίσει. Όπως το Ιόνιο Πανεπιστήμιο σε συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας μας θα μπορούσε να δημιουργήσει μια «Σχολή» Γεωπολιτικής Στρατηγικής και να φιλοξενεί, χειμώνα καλοκαίρι, προσωπικότητες και φοιτητές που ασχολούνται με το αντικείμενο. Άλλωστε σήμερα έχουμε την τύχη να διαθέτουμε διακεκριμένους Κερκυραίους καθηγητές του συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου. Και θα μπορούσε η «σχολή» αυτή να στεγαστεί στα κτίρια του Νέου Φρουρίου, παρέχοντας μας την ευκαιρία να περάσει (το Νέο Φρούριο) από το Υπουργείο Οικονομικών είτε στο Δήμο Κέρκυρας, είτε στο Πανεπιστήμιο και έτσι να αποκτήσει ζωή το Νέο Φρούριο. Και όχι να το προορίζουμε να στεγάσει ένα μουσείο άσχετο με τον χώρο.
Θα μπορούσαμε να κάνουμε μια σειρά εκδηλώσεων με τις πόλεις του δικτύου Ιωάννης Καποδίστριας και ουσιαστικά να γίνει η Κέρκυρα, όπως θα έπρεπε να είναι, η έδρα του δικτύου. Και στο πλαίσιο αυτών των δράσεων να προσκαλούνται ή να επισκέπτονται το νησί μας μαθητές και φοιτητές του δικτύου, όχι μόνο το καλοκαίρι, αλλά όλο το χρόνο. Δεν πέφτουμε σε χειμερία νάρκη το χειμώνα. Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Θα μπορούσαμε επίσης να διοργανώνουμε αυτό το διήμερο μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων με υψηλούς προσκεκλημένους από πόλεις που σχετίζονται με τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Διονύσιο Σολωμό. Να αδελφοποιηθούμε με το Δήμο Ιωαννίνων αφού ο στενός συνεργάτης του Ι. Καποδίστρια ήταν ο Ιωάννης Δομπόλης, που διέθεσε όλη του την περιουσία για να γίνει το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, με τον όρο το πνευματικό ίδρυμα να πάρει το όνομα του πρώτου Κυβερνήτη. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσαμε να προσκαλούμε, σε συνεργασία με τον Δήμο Ιωαννίνων και να τιμούμε προσωπικότητες της Αγίας Πετρούπολης, της πόλης που έζησε ο Ιωάννης Δομπόλης, αλλά και του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Και εδώ ο ρόλος του Ιονίου Πανεπιστημίου, είναι καθοριστικός.
Αντίστοιχες εκδηλώσεις θα μπορούσαν να γίνουν και για τον Διονύσιο Σολωμό, αλλά επιτρέψτε μου να μην τα αποκαλύψω όλα σε αυτό το βιαστικό σημείωμα.
Απλά να σημειώσω ότι επειδή Δήμος και Περιφέρεια, έχουν αποδειχτεί κατώτεροι των περιστάσεων, οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, η Αναγνωστική Εταιρεία, το Μουσείο Σολωμού, το Μουσείο Καποδίστρια, η Εταιρεία Κερκυραϊκών σπουδών  και γενικά οι πνευματικοί ταγοί του τόπου. Περίμενα ειδικά από το Μουσείο Καποδίστρια και το Μουσείο Σολωμού, αυτές τις ημέρες, όχι μόνο να είναι επισκέψιμοι οι χώροι, αλλά να διοργανώνουν και μια σειρά από εκδηλώσεις, αν μη τι άλλο για να μαθαίνουν οι νέοι Κερκυραίοι την ιστορία τους και να δένονται με τον τόπο τους.
Θέλω να τελειώσω διατυπώνοντας ένα συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω μεγαλώνοντας και ενδεχομένως ωριμάζοντας, σε ένα βαθμό, θέλω να πιστεύω. Δυστυχώς, έχουν απομυθοποιηθεί στα μάτια μου, όλες αυτές οι προσωπικότητες που έχουν υπηρετήσει το νησί μας, από θέσεις ευθύνης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Δεν αναφέρομαι τόσο στους σύγχρονους, αλλά σε προσωπικότητες που βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, πριν από 30 – 40 και πολλά περισσότερα χρόνια. Φοβάμαι ότι πολλοί από αυτούς, δεν αγάπησαν αυτόν τον τόπο, δεν είχαν όραμα, τόσο για την πόλη όσο και για το νησί γενικότερα και κυρίως, ότι διαχειρίστηκαν, με τον χειρότερο τρόπο στις περισσότερες περιπτώσεις και με ανεπαρκή τρόπο σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, αυτόν τον πραγματικό θησαυρό που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές. Οι προηγούμενες  γενιές (βάζω και τους κατακτητές που πολιτογραφήθηκαν Κερκυραίοι) που «έχτιζαν» και οι νεότερες γενιές που «γκρέμιζαν». Που γκρέμιζαν Πόρτα Ριάλα, Δημοτικό Θέατρο, Ανουντσιάτα, που επιχείρησαν να κατεδαφίσουν το Ντόμο και άλλα. Και όχι μόνο «γκρέμιζαν», αλλά δεν αναδείκνυαν αυτές τις προσωπικότητες με ευρωπαϊκή και παγκόσμια ακτινοβολία που γέννησε αυτός ο τόπος.
Έτσι λοιπόν και οι πιο σύγχρονοι πολιτικοί, οι οποίοι έχουν «κοινωνικοποιηθεί πολιτικά» σε μια τέτοια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ακολούθησαν τα χνάρια τους, δυστυχώς με θρησκευτική ευλάβεια. Πραγματικά αναριτσιαίνω όταν ακούω «ο τάδε πολύ μεγάλος Δήμαρχος» και δεν έκανε τίποτα εντελώς, για να μην πω «έθαψε», για να αναδειχθεί μια από τις σπουδαιότερες πολιτικές φυσιογνωμίες πανευρωπαικώς και διεθνώς, όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ή όπως ο Διονύσιος Σολωμός, και στέκομαι σε αυτούς τους δύο, με τους οποίους θα ασχοληθώ σήμερα. Ή δεν ανέδειξαν γεγονότα όπως το 1716 και έπρεπε να έρθω εγώ με μια σειρά αρθρογραφίας από το 2000 και μετά για να αναδειχθεί αυτό το πανευρωπαϊκής σημασίας ιστορικό γεγονός, το οποίο όμως «έθαψε» με τον τρόπο που γιορτάστηκε αλλά και γιατί δεν καθιερώθηκε, ο ετήσιος εορτασμός του, η σημερινή δημοτική αρχή. Και ω του θαύματος, μετά το 2000 ανακάλυψαν οι Κερκυραίοι την Ιουδήθ την Θριαμβεύουσα, το καλύτερο ορατόριο του Αντόνιο Βιβάλντι, που γράφτηκε για την πολιορκία του 1716  και όλα αυτά από έναν άσχετο, ενώ οι σχετικοί τόσα χρόνια, ούτε καν το ανέφεραν. Έπρεπε να περάσω 2,5 ώρες ένα μαρτύριο παρακολουθώντας την Ιουδήθ, γιατί μαρτύριο είναι για έναν μη σχετικό με το «άθλημα» και να ακολουθήσει μια σειρά από αρθρογραφία, για να κάνουμε το αυτονόητο. Μισό και αυτό, αντί να γιορτάζουμε αυτό το ιστορικό γεγονός κάθε χρόνο. Και όχι με αυτές τις μπούρδες έτσι όπως το γιορτάσαμε. Τέλος πάντων. Στη Κέρκυρα ζούμε.
Υ.Γ
Τα λέω και τα γράφω από το 1995 (scripta manent) , κάποιοι, όπως στην περίπτωση του 1716 «έκλεψαν» την ιδέα, αλλά όπως επίσης στη περίπτωση των εκδηλώσεων του 1716, πάλι μπούρδες θα κάνουν. Δυστυχώς.